24/01/2009

This world we live in

De schokkende gebeurtenissen in Dendermonde laten niemand onberoerd. Voor het eerst in 2 jaar tijd ben ik opgelucht dat we zelf nog geen kindje hebben. In wat voor wereld zou onze baby moeten opgroeien vroeg ik me af en ik bedacht hoe compleet in paniek ik zou raken bij het horen van het nieuws van de onmenselijke afslachting in kinderdagverblijf Fabeltjesland. Dit gebeurde in onze zeer nabije omgeving, op een paar kilometers van onze deur: ouders wiens meest kostbare goed uit hun leven wordt weggerukt, vrouwen die waarschijnlijk dagelijks worstelen met een schuldgevoel over het feit dat ze hun kroost moeten achterlaten in de crèche en hierna nooit nog met een gerust hart de deur achter zich zullen dichttrekken. Ik kan me levendig inbeelden hoe zwaar die last op me zou wegen, de wetenschap dat dit een verknipte samenleving is, dat ik mijn eigen vlees en bloed niet kan beschermen; hoe ik me samen met al die andere vaders en moeders overal in het land naar de opvang zou gehaast hebben om mijn lieveling in de armen te sluiten en te overstelpen met kussen; hoe machteloos ik me zou voelen, hoe intriest ik zou zijn, hoe ik me niet kan voorstellen hoe de getroffen ouders in godsnaam verder moeten nu…

 

Je hoeft geen mama te zijn om mee te leven, schreef Hugo Camp en gelijk heeft hij. Vandaag ben ik zelfs blij dat geen mama ben terwijl ik tranen pleng voor deze onschuldige slachtoffertjes en hun door verdriet verscheurde naasten.  Vandaag wil ik nog steeds dolgraag een baby, maar mijn pijn door het gemis eraan verbleekt bij de pijn  die zij doormaken, die iedere ouder doormaakt als ze naar hun kinderen kijken en weten dat liefhebben onvermijdelijk samengaat met de doodsangst om te verliezen. Vandaag gaat mijn hart naar hen uit…

bleeding_heart-1811

 

16:58 Écrit par Mom to be dans Actualiteit | Lien permanent | Commentaires (2) |  Facebook |