26/12/2007

In een notendop - vroeger en nu

eggs-in-a-bowl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sinds mei dit jaar (2007) ben ik pilloos. Dat ging zo: ik en mijn verloofde(toen nog) hadden besloten dat een baby welkom zou zijn na ons huwelijk en het was net tijd voor het jaarlijks gynaecologisch onderzoek. Tijdens dat doktersbezoek werd er vooral gepraat over het hoe en wanneer, zodat ik al terug op weg naar huis was, voor ik het goed en wel besefte: ik had geen voorschrift gevraagd, terwijl het de bedoeling was om nog een paar maanden beschermd te vrijen.

Aanvankelijk letten we dus op om niet onmiddellijk zwanger te raken. Het zou immers nogal zonde zijn van dat kleed.

 

Toch speelde de hoop in mijn achterhoofd. 1 maand later dacht ik dat het al raak was. De eerste traantjes vloeiden toen dat niet het geval bleek.

 

Er was veel afleiding sindsdien en de ene menstruatie ging me al wat vlotter af dan de andere. Ik loop tegen iedereen te verkondigen dat we eerst heel erg van elkaar willen genieten en dat we er pas volgend jaar gaan werk van maken. Ergens is dat wel waar, we zijn immers nog maar net gehuwd en zo’n baby gooit je hele leven overhoop. Maar, de boodschap van ‘we hebben nog tijd genoeg’ is vooral bedoeld om vervelende vragen af te wimpelen en mezelf wat rust te geven.

 

Iedereen weet dat de natuur zich niet laat dwingen en dat te erg gefocust zijn er net voor zorgt dat het niet lukt, maar hoe zet je dat om in de praktijk?

 

Ik probeer er niet aan te denken, maar ben ontroostbaar als ik wat over tijd ben en dan toch menstrueer. De laatste inzinking dateert van 17 december jl.  Toen ik mijn agenda controleerde klopten de datums plots niet meer, waardoor ik het in mijn hoofd haalde dat ik een predictor zou mogen aanschaffen. Ik had mezelf opgelegd om nog een dag langer te wachten met zo’n test. Hele scenario’s speelden zich af in mijn fantasie: hoe ik het op Kerst zou vertellen aan mijn man, hoe het een Augustuskindje zou zijn, ik dronk zelfs bijna geen alcohol op een vervroegd Christmasdinner. Diep vanbinnen voorvoelde ik echter al dat ik te hard van stapel liep. ’s Avonds huilde ik tranen met tuiten van de opgekropte spanning terwijl mijn lieveling me wiegend probeerde te troosten. Uiteraard, ’s morgen net voordat ik naar de apotheker zou hollen, braken de zo gevreesde maandstonden door.

 

Rondom mij worden vrouwen zwanger, sommigen al voor de tweede maal zelfs.  Voor sommige echte vriendinnen ben ik echt blij, bij andere dames heb ik dan weer een wrang gevoel en is er zelfs sprake van een vorm van jaloezie.

 

Het is sterker dan mezelf: surfen op websites waar je vruchtbare periode wordt berekend, staren naar babyfoto’s op Anne Geddes dot com, elke zwangere dikke buik spotten op 5 km afstand, maximaal proberen te genieten van andermans kleintjes en dan steeds de blik zoeken van mijn man voor wat steun.

 

Ik zie het aan hem ook. Hij is er net als ik helemaal klaar voor. Om heel eerlijk te zijn we er altijd al klaar voor geweest. Zelfs toen we nog maar net samen waren en ik na 3 maanden voor de enige (tot nu toe) keer in mijn leven een zwangerschapstest deed. Ik wist het en hij wist het, dat een boeleke ook ongepland welkom was. Voor ons vloeit een kindje voort uit onze liefde, niet louter omdat dit nu toevallig het beste moment is om er eentje te krijgen. Want een hele tijd terug toen het nog pril was tussen ons, was de timing helemaal niet perfect en toch had het naar ons gevoel dan ook al gekund.

Mijn man wordt ongetwijfeld een superpapa.

Ik wil hem heel graag dat opperste bundeltje geluk geven en het vreet aan me dat ik dit dat blijkbaar niet onmiddellijk kan.

Van nature ben ik enorm ongeduldig en wil ik alles uit het leven halen. Soms bedenk ik dat we het op alle vlakken -misschien te- extreem goed hebben.

Er zijn dagen zoals vandaag, wanneer ik het allemaal op een rijtje kan zetten en mezelf moet knijpen. Ik beleef een droom: ik heb een knappe man, die overduidelijk veel van me houdt, een leuke woning, een knuffelgrage hond, een goedbetaalde leuke job. Als het daarbij zou blijven, moet ik mezelf nòg altijd een ‘fortunate lady’ noemen.

Dat besef ik ten gronde, maar het neemt mijn kinderwens niet weg. Als ik naar hem kijk doet de gedachte aan een boreling met zijn ogen bijna fysiek pijn. Gelukkig blijft hij onder alles heel kalm, het zou me pas helemaal horendol maken indien hij ook zou stressen over het feit dat het niet zomaar op 1-2-3 lukt.

 

Vooralsnog heeft het grote babyverlangen nog geen effect in de ‘slaap’kamer. Alleszins toch geen negatief effect (or  so I hope, maar daar schrijf ik op een andere keer verder over.

14:54 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : de pil, predictor, baby, menstruatie, vruchtbare periode |  Facebook |

Commentaires

Hallo, Als ik dit hier allemaal lees kan ik alleen maar hopen dat het nieuwe 2008 jullie mag brengen waarop jullie hopen: een klein bloggerke?? Alvast nog een prettig jaareinde en vooral er blijven aan werken...

Écrit par : arroyo de la miel | 26/12/2007

Toch prettige eindejaarsfeesten ! het is heel normaal dat je na een aantal maanden proberen nog niet zwanger bent. Het is niet zo dat als je met de pil stopt je ineens zwanger bent (dat is dus het misverstand waarmee je zit). Probeer het dus een kleine beetje zo te zien zodat je jezelf beschermt tegen al die emoties elke maand (gemakkelijk gezegd, ik weet het ).
Ik wens je in elk veel succes de komende maanden.

Écrit par : C | 26/12/2007

veel blogplezier Hallo, ik wil je graag op deze donderdagmorgen ,( het weekend en ook het einde jaar komt weer in zicht), welkom heten in het bloggenrijk en hoop dat je hier een fijne tijd
zult hebben . Veel plezier nog verder. Daaaaag!!

Écrit par : steffi | 27/12/2007

Les commentaires sont fermés.