20/05/2008

De verdwaalde ooievaar

banner-boek-2

Momenteel zou ik in mijn vruchtbare periode moeten zitten. Ik zie alleszins wel een verandering in mijn witverlies en voel me ook wel “anders”. Emotioneler, lichte –wat voelt als menstruatie-krampen…

We gaan alleszins trachten zoveel mogelijk te vrijen, maar met een werkopdracht die een hotelovernachting vereist zal dat niet evident zijn. Het is bijna grappig: een werkgever die onbewust voor anticonceptie zorgt.

Ook niet goed voor mijn mentale rust  zijn de artikels in vrouwenmagazines over moeilijk zwanger raken.  Naar aanleiding van een nieuw boek “de verdwaalde ooievaar worden horrorverhalen opgedist over 10 jaar met beproevingen zoals kunstmatige inseminatie, IVF, enz. om dan een paar keer ene miskraam te hebben en uiteindelijk toch een baby in de armen te mogen sluiten.

 

Hoe zwaar het allemaal weegt, hoe veel geld het kost, hoe erg je relatie onder druk komt te staan soms, ik vraag me echt af of dat ons ook te wachten staat.  Vandaar mijn vastbeslotenheid zo vlug mogelijk uit te zoeken of het bij ons wel überhaupt via de normale weg kan lukken. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik dat wel zie zitten om op de rollercoaster van bevruchtingspogingen te stappen. Al zegt mijn hart dat we er natuurlijk zouden moeten voor blijven gaan en op zijn minst toch een paar van die mogelijkheden uitproberen.

 

Waarom ben ik toch zo bang dat er iets fout is ? Is het omdat we zolang moeten wachten?

Ben ik mezelf aan het voorbereiden op wat zowat mijn grootste nachtmerrie ooit is, dat ik nooit zwanger zal zijn?

De onzekerheid maakt me gek en hoe erg ik ook tracht om al dat goedbedoelde advies op te volgen (“ontspan je en focus je er niet al te erg op’), het lukt me niet.

 

Het steekt al die dikke buiken rond me en geloof me zowat de hele wereld loopt zwanger rond. Ik betrap mezelf erop om soms echt jaloers te zijn op zo’n opbollende zwelling denkend dat het zo unfair is dat sommigen al een paar koters hebben en dan opnieuw al in volle verwachting zijn.

En het is ook niet eerlijk: dat je zo klaar bent voor iets en je hoegenaamd geen zeggenschap hebt in de beslissing van moeder natuur.

 

Ik moet het kwijt hier, mijn aller diepste gedachten en frustraties.. Ik had gehoopt dat dit een blog zou zijn dat na een korte tijd toch vooral uit verhaaltjes voor mijn toekomstig boeleke  zou bestaan.

Want je bent zo welkom klein babietje, waar blijf je nou toch?

 

Les commentaires sont fermés.