14/08/2008

Playing Mom

decoration
Mijn neefje werd onlangs aan onze zorgen toevertrouwd voor een avondje.  

Wat hem en zijn ouders betreft is afgunst nooit aan de orde geweest, het is mijn oogappeltje en ik kijk altijd enorm naar zijn bezoekjes uit.

Leuk is het dat hij ondertussen al echt zijn affectie kan uitdrukken, die blijkbaar wederzijds is.

Ik ben wat strenger dan zijn mama en papa terwijl hij gezegend is met een uitgesproken willetje. Echter, na wat tegenstribbelen besefte hij al vlug dat hij er baat bij had te gehoorzamen omdat hij dan pret kon maken en aandacht kreeg.

Hoe zo’n klein kereltje zijn armpjes verwachtingsvol naar me uitstrekt..zijn hoofdje in mijn  hals legt of op mijn zachte boezem laat rusten...zijn oogjes sluit terwijl ik zijn haartjes streel…
Stuk voor stuk momenten die ik koester, terwijl ik even wegdroom dat het mijn babylief is.

 Het moedergevoel was helemaal compleet en naast de zoete nectar van liefde naar dat slapende bundeltje toe, was er ook dat schrijnend gemis. Ik vormde geluidloos de woorden naar mijn man: “ ik wil ook een kindje” en gebaarde “een mini versie van jou”. Hij glimlachte warm terug terwijl zijn ogen me geruststelden.  And all was well again

11:40 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, hoop, roze bril, moedergevoel |  Facebook |

04/08/2008

Ego Echo

 

decoration

 

 

 

Vandaag had ik mijn echo op dag 3. Eigenlijk was dag 3 gisteren, maar aangezien ze onderzoeken op zondagen vermijden, kon ik dus vandaag pas op afspraak. Deze stond ingepland om 9u.

 

Ik was er al om 7u45. Mijn man was zo lief geweest om me naar het UZ te brengen vóór zijn werk en daardoor was ik was dus ruimschoots te vroeg. Om  van de nood een deugd te maken ging ik eerst wat mijn achterstand in lectuur wegwerken op een bankje in de grote inkomhal.

 

Omstreeks 8u15 begaf ik me naar het CRG. Toen ik me wou installeren in het echolokaaltje, stuurde de verpleegster achter het bureautje me echter onmiddellijk naar de grote wachtzaal zonder dat ik een vraag kon stellen en deelde me mee dat ze mijn naam wel zou komen afroepen.

Gehoorzaam begaf ik me dan ook naar de grote wachtzaal en verdiepte me opnieuw in mijn boek. 9u05, andere patiëntes die later gearriveerd waren, staken me voor zo leek het wel… Ik werd ongeduldig en stapte toch maar opnieuw binnen om te vragen of ik wel op de agenda stond.

Toen pas kwam de aap uit de mouw natuurlijk: je moet je badge in het bakje leggen dat vlak aan het echolokaal ophangt. Nou moe… Ik werd er lichtjes ontstemd van, maar probeerde mijn ergernis vooral als hulpeloosheid klinken (tenslotte had ik haar nog nodig) “Dit is mijn eerste keer hier, hoor”, murmelde ik vertwijfeld. 

Ik was evenwel niet van plan nog veel langer te wachten en legde mijn UZkaartje kordaat op haar bureau ipv het alsnog in ‘het bakje’ te deponeren, waarna ik gedwee terug naar de andere zaal stapte. Nog geen 30 seconden later kwam ze me halen met een schuldbewust gezicht “Een geluk dat je uitleg durfde te komen vragen, je zit hier al lang genoeg, niet?”, zei ze.

 

De bloedafname ging heel vlot. De verpleegster in kwestie was in eerste instantie wat opgelaten toen ze mijn fijne aders zag, maar ik stelde haar gerust dat ze beter de andere arm kon nemen, waar het zeker mee zou lukken. Terwijl ik anders wel een bloedhekel en vergevorderde fobie voor naalden heb! En hier zat ik even een deskundige gerust te stellen, alsof ik nooit anders gedaan had ! Blijkbaar hielp het wel dat ik haar dat vertrouwen gaf want ze deed het uitstekend en zonder veel pijn . Ik voelde mij inmiddels zo stoer dat ik een bandage nadien afsloeg. Sowieso hadden die windsels mij vorige keer meer gehinderd dan de prik op zich, vandaar.

 

 

De vaginale echo zelf: ik wist helemaal wat van me verwacht werd, dankzij bokjes uitleg.

Mijn slipje wipte ik uit en ik trok meteen een t-shirt aan van mijn echtgenoot dat netjes mijn bips bedekte, zodat ik toch niet ‘te naakt’ voelde. Het echoapparaat was groter dan dat van de gynaecoloog vorige keer, maar dat schrikte me niet af, zoiets doet helemaal geen pijn natuurlijk.

Toen de man die de echo zou nemen vernam dat ik nog menstrueerde, schoof hij een plastiekje onder mijn billen eerst. Dat was eigenlijk niet nodig, ik heb al sinds gisteren quasi niets van ‘lopend’ bloed, enkel nog bruinverlies.

Van de baarmoeder hebben ze de diepte, lengte, breedte enz. gemeten. Diegene die het onderzoek verrichte maakte wat grapjes of ik goed wakker was en niet teveel pintjes had gedronken (ik moest ontzettend plassen, maar had alles opgehouden uit angst dat ik mijn beurt zou missen). Ik was echter totaal niet in ‘the mood’ om mee te doen met zijn humor. Ik heb zelden mijn beste momenten op een maandagmorgen, namelijk.

 

Toen ze de eierstokken bekeken sloeg hij aan het tellen: 6 follikels aan de linker en 4 aan de rechter. Hij concludeerde dat alles perfect was, niets abnormaals te zien.

 

Het enige probleempje was dat ik mijn UZbadge op het afwasbakje had laten liggen in de onderzoekskamer. Dat was even vervelend zodat ik dan opnieuw de verpleegster moest vragen of ze dat wou gaan halen. Gelukkig had ik nog wat krediet bij haar. Altijd de verpleegsters te vriend houden, het is een goede les !

 

All and all, ik heb een goed gevoel en kijk nu uit naar 8 september.

 

 

 

 

 

 

 

whiterose[1]

 

 

 

 

 

13:34 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : baby, onderzoek, menstruatie, crg, uz brussel |  Facebook |