29/09/2008

Calimero

Zaterdagmiddag. Ik ben me net aan het verheugen op een tripje naar de Stad, als mijn man plots doodleuk aankondigt dat kameraden ‘blij nieuws’ hebben.

 

De bom valt en laat een ravage achter. Bijna onmiddellijk voel ik tranen prikken.

Het is nochtans een koppeltje dat ik graag mag, we zitten zo'n beetje op zelfde golflijn. Maar: ik heb hen een paar maanden geleden pas voor het eerst ontmoet en zwangerschappen van mensen die ik nog maar net ken, liggen altijd gevoelig bij mij. Komt daarbij dat ze nog maar een tweetal jaar samen zijn en heel recent blijkbaar beslist hebben een kindje te willen, wat in verhouding met onze situatie (5 jaar samen, gehuwd, al anderhalf jaar ongewenst kinderloos) een groot verschil uitmaakt naar mijn gevoel. Blijkbaar is de aanstaande mama pas een maand ver en toch wordt het grote nieuws al bekendgemaakt.

Op een trouw waar we een aantal weken geleden recent met hen aan het vieren waren, wisten ze het net 3 dagen. En terwijl ik toen aangenaam verrast was dat we voor het eerst sinds lang onbezorgd konden genieten van een feest zonder lastige vragen of bolle buiken in het verschiet, voel ik nu een steek van verraad.

 

 Ze zijn ons voor”, is al wat ik kan denken. Iedereen is ons altijd te snel af.”

Ik kan onmogelijk met een open hart zeggen: ik gun het hun. Ik vind het echt heel oneerlijk.

 

Mijn negatieve gedachtespiraal ging zelfs verder, onmiddellijk schoot het door mijn hoofd: je zal wel zien, dat het bewuste bruidspaar wiens feest het was, zullen heel binnenkort ook juichend meedelen dat ze in blijde verwachting zijn.

Het gaat weer beginnen: overal wolken van baby’s, geboortekaartjes, op kraambezoek gaan en alsmaar moeten glimlachen en enthousiast meeleven met andermans geluk. Verdorie. Ik ben NIET BLIJ  voor een ANDER.

Ik wil niet hoeven te luisteren naar goede raad in de trant 'het komt in orde'. Ik wil niet allerlei medische behandelingen moeten ondergaan om dan misschien in the end toch nog met lege handen te zitten. Ik wil niet het ENE koppel op 6 zijn dat moeilijk of niet aan een kind geraakt. Ik ben boos op de wereld weer. En nochtans dacht ik dat ik het geaccepteerd had. 

 

Als ze me nu zouden vertellen dat ik verstopte eileiders heb, dan zou dat misschien nog niet eens zo’n slecht nieuws zijn… Dan weet ik tenminste wat in godsnaam de oorzaak is van anderhalf jaar sex for life zonder resultaat. Wat ben ik ermee met te horen dat mijn man superzaad heeft en dat ik een perfect normale vrouw ben vanbinnen?

 

Mijn man die relativeert het dan altijd enorm: Met IUI zullen ze de perfecte cyclus nabootsen en dan zal het zaad exact op het juiste moment en locatie worden geïnsemineerd… Je moet geloven dat het gaat lukken, je moet daar vertrouwen in hebben.”

Allemaal goed en wel, maar wil dat dan zeggen dat wij grote dommeriken zijn en al die anderen genieën omdat het bij hun wel direct raak is?

 

Zoals ik dit weekend al zei tegen mijn favoriete lotgenote: ik ben een zieligaard. Ik ben pissed en loop over van zelfmedelijden.. Calimero is er niets tegen.

 

Calimero_Lenci

 

 

15:02 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : frustratie, wanhoop, iui |  Facebook |

Commentaires

Klinkt cliché hé maar: kop op. Ik weet wat je voelt. Hoorde dit weekend ook van een koppel dat ze vier maanden zwanger waren, ze zijn net een jaar getrouwd, huisje gebouwd.... Bij sommige mensen loopt ALLES zo perfect getimed... Waarom bij ons niet???

Écrit par : Sterretje | 29/09/2008

Bleeding heart Ik heb het je al persoonlijk gemaild maar hier nogmaals; Mijn hartje bloedt als ik je verhaal lees. Ik voel zo met je mee, en kan zo echt de gevoelens oprakelen die jij voelt (of beter gezegd voelde). Ik kan zo beleven wat je doormaakt en dat doet pijn. Ik wens dit niemand toe, maar zeker jou niet.
Ik wil je mijn gevoel geven (cfr mijn laatste blog ;-).

Écrit par : Bokje | 01/10/2008

Les commentaires sont fermés.