29/09/2008

Calimero

Zaterdagmiddag. Ik ben me net aan het verheugen op een tripje naar de Stad, als mijn man plots doodleuk aankondigt dat kameraden ‘blij nieuws’ hebben.

 

De bom valt en laat een ravage achter. Bijna onmiddellijk voel ik tranen prikken.

Het is nochtans een koppeltje dat ik graag mag, we zitten zo'n beetje op zelfde golflijn. Maar: ik heb hen een paar maanden geleden pas voor het eerst ontmoet en zwangerschappen van mensen die ik nog maar net ken, liggen altijd gevoelig bij mij. Komt daarbij dat ze nog maar een tweetal jaar samen zijn en heel recent blijkbaar beslist hebben een kindje te willen, wat in verhouding met onze situatie (5 jaar samen, gehuwd, al anderhalf jaar ongewenst kinderloos) een groot verschil uitmaakt naar mijn gevoel. Blijkbaar is de aanstaande mama pas een maand ver en toch wordt het grote nieuws al bekendgemaakt.

Op een trouw waar we een aantal weken geleden recent met hen aan het vieren waren, wisten ze het net 3 dagen. En terwijl ik toen aangenaam verrast was dat we voor het eerst sinds lang onbezorgd konden genieten van een feest zonder lastige vragen of bolle buiken in het verschiet, voel ik nu een steek van verraad.

 

 Ze zijn ons voor”, is al wat ik kan denken. Iedereen is ons altijd te snel af.”

Ik kan onmogelijk met een open hart zeggen: ik gun het hun. Ik vind het echt heel oneerlijk.

 

Mijn negatieve gedachtespiraal ging zelfs verder, onmiddellijk schoot het door mijn hoofd: je zal wel zien, dat het bewuste bruidspaar wiens feest het was, zullen heel binnenkort ook juichend meedelen dat ze in blijde verwachting zijn.

Het gaat weer beginnen: overal wolken van baby’s, geboortekaartjes, op kraambezoek gaan en alsmaar moeten glimlachen en enthousiast meeleven met andermans geluk. Verdorie. Ik ben NIET BLIJ  voor een ANDER.

Ik wil niet hoeven te luisteren naar goede raad in de trant 'het komt in orde'. Ik wil niet allerlei medische behandelingen moeten ondergaan om dan misschien in the end toch nog met lege handen te zitten. Ik wil niet het ENE koppel op 6 zijn dat moeilijk of niet aan een kind geraakt. Ik ben boos op de wereld weer. En nochtans dacht ik dat ik het geaccepteerd had. 

 

Als ze me nu zouden vertellen dat ik verstopte eileiders heb, dan zou dat misschien nog niet eens zo’n slecht nieuws zijn… Dan weet ik tenminste wat in godsnaam de oorzaak is van anderhalf jaar sex for life zonder resultaat. Wat ben ik ermee met te horen dat mijn man superzaad heeft en dat ik een perfect normale vrouw ben vanbinnen?

 

Mijn man die relativeert het dan altijd enorm: Met IUI zullen ze de perfecte cyclus nabootsen en dan zal het zaad exact op het juiste moment en locatie worden geïnsemineerd… Je moet geloven dat het gaat lukken, je moet daar vertrouwen in hebben.”

Allemaal goed en wel, maar wil dat dan zeggen dat wij grote dommeriken zijn en al die anderen genieën omdat het bij hun wel direct raak is?

 

Zoals ik dit weekend al zei tegen mijn favoriete lotgenote: ik ben een zieligaard. Ik ben pissed en loop over van zelfmedelijden.. Calimero is er niets tegen.

 

Calimero_Lenci

 

 

15:02 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : frustratie, wanhoop, iui |  Facebook |

26/09/2008

Meeting the counsellor

decoration

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de eerste maal naar het CRG zonder zenuwen. Dit ging immers om een afspraak waar vooral informatie zou worden gegeven over de voorgestelde behandeling (IUI).

 

We troffen het met een ervaren dame die de ideale combinatie vormde van luisterbereidheid, meeleven en een hoog ‘niet rond de pot draaien gehalte’. Antwoorden die to the point waren, absolute eerlijkheid en toch ook een zachte blik in de ogen die me een warm gevoel van vertrouwen en steun gaf.

 

De uitleg van de behandeling was helder en duidelijk. Mijn bijkomende vragen werden vlot beantwoord.

 

Zelfs op mijn opmerking over de noodzaak van een HSG en de onverwachte vraag van de Dr. rond "vele"  relaties, ging ze dieper in. Ze legde ze uit dat de fertiliteitstarts een HSG in principe pas voorstelt nà 3 vruchteloze inseminaties, tenzij er een mogelijkheid is op infectie van de eileiders en statistisch gezien wordt de kans uiteraard groter naargelang het aantal partners groeit. Echter het aantal dat zij als normaal (en dus niet VEEL) bestempelde lag gelijk met mijn persoonlijke ‘score’. Toch leek het haar beter geen 3 maanden te verspillen om dan nadien als er dan toch een HSG werd genomen, misschien te moeten constateren dat IUI geen zwangerschap zou kunnen opleveren. Uiteindelijk lopen sommige vrouwen infecties op bij hun eerste en enige partner ook, “een penis is niet steriel hoorl” zei ze en dat ontlokte ons beiden een glimlach. Ze gaf bovendien grif toe dat de Dr. deze delicate kwestie wat tactvoller had kunnen aanbrengen.

 

Toen de counsellor vroeg wanneer mijn HSG gepland stond en ze keek naar mijn gemiddelde cycluslengte, stelde ze vast dat deze niet zou kunnen doorgaan omdat dit zou samenvallen met mijn menstruatie. Dat was zeer onaangenaam nieuws, want toen ze radiologie belde, bleek er voor de daaropvolgende week geen enkele afspraak meer vrij te zijn.

Enige optie was dus om het via het ziekenhuis in onze regio te proberen en mijn ‘lokale’ gynaecoloog. Het probleem was echter dat mijn normale gyn zelf een behandeling had voorgesteld en vruchtbaarheidstesten en ik nog niet verteld had dat ik rechtsreeks naar het CRG gestapt was. Daar liep ik dus enorm over te stressen tot gisteren kort na de middag een primeur plaatsvond: ik begon te bloeden. Mijn eerste cyclus die maar 25 dagen lang was, want voorheen had ik slechts eenmaal in een jaar tijd eentje van 26 gehad.

Ik was echt blij, zelf geen steekje van teleurstelling dat ik niet zwanger was (heel vreemd want mijn man noemde het een geluk bij een ongeluk).

 

Dus mijn HSG gaat door zoals oorspronkelijk gepland: woensdag 1 oktober. Ik heb het niet helemaal uitgezocht, maar ik vermoed dat het doorspuiten van de eileiders met contravloeistof geen gunstig effect zal hebben op onze conceptiekansen deze maand. Ik denk dat we de hele sex for life-procedure dus maar eens een keertje overslaan. Spontaan kunnen vrijen: het lijkt een eeuwigheid geleden..

16:37 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : vrijen, iui, hsg, crg |  Facebook |

24/09/2008

Frozen

3245650_bf51a77e61

 

 

Alles staat stil. Ik zit in de wachtweken en ik heb een ernstig vermoeden dat mijn regels op komst zijn. De weegschaal klimt immers de laatste dagen gestaag omhoog.. Ik voel ook lichte krampen op de achtergrond die typerend zijn.

Mijn leven is druk nu:  elke avond heb ik wel een verplichting of afspraak. Alles raast in een rotvaart voorbij, behalve het babygedoe. Dat beweegt niet, is het bevroren punt in de mallemolen waar ik volledig in opga. Maar het is niet meer het spilpunt van alles.

De afgelopen tijd was ik er minder mee bezig. Bewust ook. Even valt de behoefte om verteerd te worden door onze kinderwens weg.

Sommige momenten echter, zoals nu, betrap ik mezelf erop dat het niet allemaal pais en vree is in mijn onderbewustzijn: "Gaan de Russen komen?

Heel even voel ik dan een opstoot van zenuwen en ongeduld, want een lange cyclus laat slechts een test toe op 1 oktober. Nog een hele week, terwijl de eerst mogelijke NOD deze week al verstrijkt (20/09 in een vroege cyclus). Zucht. Helemaal vrij van babystress ben ik dus niet.

Het feit dat ik een HSG moet ondergaan vóór de mogelijke opstart van IUI, heeft roet in het eten gegooid. Toch heb ik het vrij vlug aanvaard eigenlijk, dat mijn ‘planning’ in de war werd gebracht.  Wat moet ik ook anders? Heeft het zin om mezelf tot begin november gek te maken, want eerder kan een inseminatie niet plaatsvinden…

Dus ik berust en ik probeer tot rust te komen wat het ‘zwanger raken’ betreft.

Het zou me echter niet verbazen als hier binnen enkele dagen de rode vlag uithangt.

Nu ja dan kan mijn HSG tenminste op de geplande datum (01/10) doorgaan... Immers, als mijn menstruatie wat langer uitblijft, zal ik hemel en aarde moeten bewegen om de baarmoederfoto een week te verplaatsen of ik verlies al voor de tweede keer een kostbare maand tijd. Dergelijk uitstel zou me heel erg tegen de borst stuiten, maar alweer probeer ik me daar op voorhand zo min mogelijk (nodeloos) druk in te maken.

Morgen ons eerste gesprek met de counsellor. Mijn vragenlijstje is vrij kort, maar ik ga echt met de gedachte dat IUI kan, dus over andere behandelingen (waar ik vooral in eerste instantie vragen over had) ga ik niet proberen uit te weiden.

To be continued.

 

15:43 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, menstruatie, crg, hsg |  Facebook |