30/10/2008

EmoMom

decoration

Volgens mijn beste vriendin, overigens ook lotgenote, ben ik een Clomid-slachtoffer.

De hormonen spelen bij parten, alsof de emobom elk moment kan ontploffen. Vandaar de titel.

Bij het minste lijk ik op het punt te staan in tranen uit te barsten. Kleine tegenslagen worden uitvergroot tot scenario’s waarbij de wereld op instorten lijkt te staan. Ik moet toegeven dat ik door de band genomen al een aangeboren gave heb voor drama, maar dit slaat alles.

Koppeltjes die hartstochtelijk staan te kussen en ik zie een reden om mijn relatie met mijn man in vraag te stellen…Waar zijn die 2 verliefde mensen van toen die van elkaar niet konden blijven? Wat een absurde vraag is, want wat we nu hebben is zoveel mooier.

Een moeder met een kind aan de hand op straat en plots zie ik voor mijn geestesoog ons ingebeeld dochtertje met zwarte haartjes en amandelvormige blauwe kijkers. Alsof ze echt bestaat! En ik voel een pijnlijk gemis van iets wat niet is en misschien nooit zal zijn.

Ik verbijt de  tranen die prikken achter mijn ogen bijna voortdurend. Het is vreemd om met mezelf geen raad te weten.

 

Het helpt om erover te praten, erover te schrijven en ik besef dat het hoogstwaarschijnlijk de hormonen zijn. Helaas … Ik slinger tussen: ‘ik zal nooit dat geluk kennen’ en de fantasie dat het van de eerste keer lukt. Waar zijn mijn beschermingsvestigingen die me terug tot een redelijk denkend persoon maken?  Er is een huizenhoog verschil tussen wat de realistische slaagkans is en mijn zwartwit-verwachtingen.

Het beste van al is, dat ik nog niet eens in de wachtweken zit. Immers, ik moet eerst mijn echo op dag 11 ondergaan, hopelijk snel gevolgd door een pregnylspuit en dan pas geïnsemineerd worden. Nog een lange weg te gaan dus…

En toch, voor het eerst in 4 maanden hoop ik weer. Mezelf wijsmaken dat ik dat niet al te erg mag doen, werkt totaal niet. Ik zal het nooit openlijk toegeven aan de buitenwereld, maar eerlijk: op dit moment droom ik, voel ik weer opflakkerende nervositeit, denk ik aan het stiekem uitvoeren van een zwangerschapstest vóór de bloedprik. My hopes are high en daar ben ik niet zo blij mee, want oh wee straks val ik vast nog dieper dan ik nu soms zit.

decoration

12:45 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : baby, hoop, wanhoop |  Facebook |

Commentaires

From emomom to emomom Liefste lotgenote,

Het lijkt alsof we elkaars blog hebben aangevoeld. Op dezelfde dag hetzelfde soort bericht neerpennen. Echt in hetzelfde schuitje. Ook mijn hoop wordt groter en ook ik vind dit niet fijn. Ik wil niet zoveel hopen, maar zonder hoop moeten we het ook niet ondergaan. We weten allemaal dat er een kans bestaat of we zouden het helemaal niet doen toch? Waarom ons anders onderwerpen aan deze emotionele rollercoaster????

Ik duim super hard voor je en hoop dat je de hormoontjes snel onder controle hebt.

Liefs

Écrit par : Bokje | 30/10/2008

Les commentaires sont fermés.