30/10/2008

EmoMom

decoration

Volgens mijn beste vriendin, overigens ook lotgenote, ben ik een Clomid-slachtoffer.

De hormonen spelen bij parten, alsof de emobom elk moment kan ontploffen. Vandaar de titel.

Bij het minste lijk ik op het punt te staan in tranen uit te barsten. Kleine tegenslagen worden uitvergroot tot scenario’s waarbij de wereld op instorten lijkt te staan. Ik moet toegeven dat ik door de band genomen al een aangeboren gave heb voor drama, maar dit slaat alles.

Koppeltjes die hartstochtelijk staan te kussen en ik zie een reden om mijn relatie met mijn man in vraag te stellen…Waar zijn die 2 verliefde mensen van toen die van elkaar niet konden blijven? Wat een absurde vraag is, want wat we nu hebben is zoveel mooier.

Een moeder met een kind aan de hand op straat en plots zie ik voor mijn geestesoog ons ingebeeld dochtertje met zwarte haartjes en amandelvormige blauwe kijkers. Alsof ze echt bestaat! En ik voel een pijnlijk gemis van iets wat niet is en misschien nooit zal zijn.

Ik verbijt de  tranen die prikken achter mijn ogen bijna voortdurend. Het is vreemd om met mezelf geen raad te weten.

 

Het helpt om erover te praten, erover te schrijven en ik besef dat het hoogstwaarschijnlijk de hormonen zijn. Helaas … Ik slinger tussen: ‘ik zal nooit dat geluk kennen’ en de fantasie dat het van de eerste keer lukt. Waar zijn mijn beschermingsvestigingen die me terug tot een redelijk denkend persoon maken?  Er is een huizenhoog verschil tussen wat de realistische slaagkans is en mijn zwartwit-verwachtingen.

Het beste van al is, dat ik nog niet eens in de wachtweken zit. Immers, ik moet eerst mijn echo op dag 11 ondergaan, hopelijk snel gevolgd door een pregnylspuit en dan pas geïnsemineerd worden. Nog een lange weg te gaan dus…

En toch, voor het eerst in 4 maanden hoop ik weer. Mezelf wijsmaken dat ik dat niet al te erg mag doen, werkt totaal niet. Ik zal het nooit openlijk toegeven aan de buitenwereld, maar eerlijk: op dit moment droom ik, voel ik weer opflakkerende nervositeit, denk ik aan het stiekem uitvoeren van een zwangerschapstest vóór de bloedprik. My hopes are high en daar ben ik niet zo blij mee, want oh wee straks val ik vast nog dieper dan ik nu soms zit.

decoration

12:45 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : baby, hoop, wanhoop |  Facebook |

26/10/2008

Startschot: IUI n° 1

Eindelijk na alle onderzoeken komt het ervan:  we krijgen medische hulp. Niets spectaculairs, het worden immers  ‘maar’ kunstmatige inseminaties… Al is dit voor ons toch een belangrijke stap.

Gisteren mocht ik een bloedprik laten afnemen op dag 3. Ik heb er lang moeten op wachten en dacht even dat het nooit zou komen toen ik geen verbinding kreeg bij het CRG, maar eindelijk omstreeks 19u45 kreeg ik het verlossende telefoontje (net zoals een anonieme dame van een andere afdeling van het UZ me had verzekerd).

Het was vertederend hoe ook mijn man een tikje gespannen rondliep en er nadien zorgvuldig op toezag dat ik mijn clomidpilletje inslikte. Vanmorgen kwam hij overigens aandraven met het feit dat ik me niet mocht vergissen door het winteruur en de hormonen dus een uur eerder zou moeten innemen.Tijdens het fameuze telefoontje wou de persoon aan de andere kant van de lijn meteen een afspraak maken voor een echo op dag 12, wat ik beleefd weigerde aangezien ik zelf al een datum had geprikt op dag 11, zoals de counsellor me had uitgelegd. Vreemd dat de dame aan de andere kant van de lijn meteen toegaf dat dag 11 inderdaad ‘veiliger’ zou zijn. Waarom haalde ze dan in godsnaam dag 12 aan?  Omdat dag 12 gemakkelijker viel (maandag) dan dag 11 (zondag) misschien?

 

 Mijn cyclussen hebben dan wel gemiddeld een duur van 28 dagen, de laatste 2 maanden kwamen de Russen telkens al na 25 dagen…

Ook vrij uitzonderlijk is dat ik na de inseminatie geen utrogestan nodig heb, blijkbaar moet ik mijn wachtweken dus hormonenvrij doorbrengen en dat ga ik toch voor alle zekerheid nog eens navragen.

First things first, eerst de echo op dag 11, zondag 2 november a.s., en dan zien we verder.  Ik beschouw dit als een 'testrun', maar er is wel degelijk hoop...

 

 

decoration

 

15:25 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, hoop, iui, crg |  Facebook |

02/10/2008

Haa eS Gee, hoezee!

 

 

 

 

 

Voor wie zich afvraagt waarom een HSG niet stelselmatig VOOR aanvang van IUI wordt voorgeschreven: ik ken sinds gisteren helaas het antwoord op die vraag.

 

 

 

Ik was bewust niet gaan neuzen op fora of chats om te achterhalen wat me te wachten stond. Vaag herinnerde ik me nog dat ik eens gelezen had dat het geen walk in the park was, maar ik wilde mezelf niet onnodig doen piekeren. Tot gisteren ging ik er dan ook vrij onbevangen mee om. Bij het ontwaken echter voelde ik het kriebelen. Ik werd zenuwachtig en  in de eerste plaats voor het resultaat. De pillen die ik moest innemen vielen me zwaar, het leek alsof mijn maag heel erg protesteerde tegen al die medicijnen. Zachtjesaan begon het me te dagen dat zo’n baarmoederfoto helemaal niet vergelijkbaar zou zijn met een echo.

Dat laatste was het understatement van de eeuw.

 

Exact op het afgesproken tijdstip werd ik door een verpleegkundige gesommeerd om alles vanaf de middel uit te doen. Eens binnen kwam een jonge Dr. naar me toe die me uitlegde wat er ging gebeuren: eerst een speculum, dan ontsmetten, dan inbrengen van een soepele katheter, waarna ze de contravloeistof zouden inspuiten om de doorgankelijkheid te testen.

Al van bij het steken van het speculum was het sukkelen. Herhaaldelijk kreeg ik de boodschap te hoesten en te ontspannen, wat ik zonder aarzelen deed. Zo’n 'eendenbek' heeft me nog nooit afgeschrikt en ik had er dan ook vertrouwen in dat het goed zou komen. De Dr. bleef echter wringen en gaf als reden op dat ik een kleine cervix (baarmoederhals) had.

Uiteindelijk zat het ding op zijn plaats en kon hij overgaan tot het ontsmetten. Dat voelde niet zo prettig. Toen haalde hij een kathetertje boven, hij peuterde een hele tijd, maar kwam tot de conclusie dat het niet zou gaan. “Voelde je  dit erg”, vroeg hij belangstellend, maar gelukkig kon ik hem gerust stellen. “Ik zal een iets stevigere katheter moeten gebruiken”, vervolgde hij en toonde me inderdaad dat het nieuwe exemplaar een steviger tuitje had. Hij deed heel erg zijn best om deze erin te krijgen en ik bleef er ontspannen bij, want wellicht zou het zo gepiept zijn. Dat was buiten mijn te kleine baarmoederhals gerekend natuurlijk, want blijkbaar zat die zo strak en nauw dat ook deze poging op niets uitliep. “Kijk, zie je dit? Het is helemaal gebogen” en ik zag dat het voorstuk inderdaad de koppige weerstand van mijn uterus niet had overleefd.

 

Hij zuchtte en ik besefte dat er iets heel onaangenaams stond te gebeuren. Ja dan moet ik de grote gebruiken.

Hij greep in de onderste lade en haalde er iets uit wat ik alleen maar kan beschrijven als een enorm groot stalen marteltuig.  Ik dacht 1 picoseconde dat dit een (ziekelijke) grap was. Het was in niets vergelijkbaar met de vriendelijk ogende katheters die ik eerder had moeten ondergaan. Ik zag de enorme stalen pin op me afkomen en was daar zo door geschokt, dat ik niet merkte dat hij nog iets anders in zijn hand had. “Ik moet eerst even een klem plaatsen” zei hij, “als je heel hard hoest op mijn commando zal je dat het minst voelen”. Ik hoestte de longen uit mijn lijf en inderdaad in dat ene moment viel het mee, maar onmiddellijk daarop trok een kramp door mijn lijf alsof iets mijn baarmoeder uit mijn lichaam wilde sleuen. “Jamaar, dàt voel ik hard hoor”, zei ik ontstemd en legde mijn hand op mijn buik om de druk te verlichten. “Haal je hand weg beval”, de Dr. en zo geschiedde.

 

Het ging plots heel vlug: de stalen minidrilboor (daar vond ik het toch op lijken) werd vlug ingebracht en zonder verwittiging spoot hij tegelijkertijd de contravloeistof in mijn baarmoeder.

Nog nooit had ik zoiets gevoeld: een heel scherpe, ondraaglijke acute pijn. Was het het instrument, was het de vloeistof? Ik denk dat het een combinatie van beiden was. Een luide AUW ontsnapte mijn lippen want dit kon ik niet lang ondergaan. Mijn gezicht moet boekdelen gesproken hebben, de Dr. en de radioloog zeiden kordaat tegen elkaar dat het vlug moest gaan , er volgden in ijltempo een paar ‘OK’s en “Ja nu”.

Ik moet aan het wriemelen geweest zijn, want er werd me aangemaand stil te liggen. Uiteindelijk in dat kleine moment georganiseerde chaos waarin zij heel geconcentreerd werkten en ik zowat aan het sterven was, slaagden ze in hun missie. De hele santenboetiek instrumenten kon niet snel genoeg uit mij gehaald worden en de Dr. deed dat dan ook onmiddellijk. Hij en de radioloog keken als 2 beteuterde schooljongetjes naar mijn van pijn verwrongen gezicht. “De foto is goed,hoor. Ik zal het je dadelijk tonen, zei de Dr schuldbewust.

“Gaat het wel?”, vroeg de radioloog, bezorgd, “blijf anders nog even liggen”. Maar ik wou natuurlijk het eindresultaat zien, dus voorzichtig veerde ik recht.

 

Dit is je baarmoeder en dit zijn je eileiders, langs beide kanten doorgankelijk”. Het was best wel mooi die foto, vond ik. Ik zag fijne lijntjes die naar onder toe een boogje maakten eindigend  in zwierige“frutseltjes”

 

Je lijden was toch niet voor niets hè, beurde de Dr. me op, je hebt goed nieuws gekregen.

 

Uiteraard kon ik dat alleen maar beamen. Na me opgefrist te hebben met een washandje, zag ik meteen dat het maandverband dat ik ook had meegekregen nodig zou zijn.

 

Het was heel erg balen dat ik totaal onvoorbereid was op deze marteling en dat mijn man wegens een belangrijke afspraak geen steun kon bieden.

Maar er was mijn number one vriendin die in de bres voor me sprong: 1 telefoontje later maakte ze zich direct vrij. Een ongelooflijk deugddoende knuffel en fijne babbel later, was ik de pijn omzeggens vergeten. Ik kan haar niet genoeg bedanken, ik hoop dat ze weet wat het betekent voor mij om zoveel steun en warmte te krijgen.

 

Minder leuk was dat ik na de gezellige koffiebreak moest gaan werken.

Toen ik op kantoor even naar het toilet ging, belde ik direct naar het CRG. Ik was heel erg aan het bloeden namelijk en ik verloor zelfs een gelatineachtige bloedklonter ter grootte van een flesstopsel. Daar zeiden ze af te wachten omdat de Dr. met het klemmetje vermoedelijk een ader geraakt had. Ik heb ook heel de dag pijn gehad. Er is ondertussen 24 uur over gegaan en ik bloed nu nog lichtjes, de pijn is veel minder maar op de achtergrond voel ik het toch nog. Ik ga me geen zorgen proberen maken, maar als dit nog verder duurt, neem ik toch weer contact op met een verpleegkundige.

 

Het is een opluchting om te weten dat ik weet dat mijn eileiders niet verstopt zitten, maar ik heb toch nog gemengde gevoelens over de hele ervaring. Het spreekt voor zich dat je beter af bent om geen 3 IUI-pogingen te ‘verspillen’ om dan na een HSG te horen dat je er eigenlijk niet voor in aanmerking komt.

Maar het kan verdomd pijnlijk zijn en het doet me allerminst uitkijken naar een inseminatie. Immers, als daar ook een klem en mini-drilboor nodig voor is, dan weet ik nu al dat ik elke keer zal moeten lijden. En ik die dacht dat het nu we van de SEX FOR LIFE-stress af waren, allemaal wel zou loslopen…

Ik ga zeker dubbel hard proberen te genieten van dit maandje rust! Om dan goed uitgerust en gewapend aan de strijd te beginnen, zodat plan ZWANGER WORDEN in actie kan worden omgezet.

 

uterus

 

 

13:28 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (5) | Tags : baby, onderzoek, iui, crg |  Facebook |