30/12/2008

IUI n°2

Onze tweede IUI is een feit. Ik moest nog eenmaal terugkomen voor een bloedprik op dag 12, nadat ik op dag 11 maar een folikkel had van 16 mm en dit keer in totaal op 2 dagen tijd 5 keer gestoken werd (inclusief losweg door een ader in mijn HAND, auch!) eer er bloed gevonden werd. Ik kreeg echter groen licht om de pregnylspuit te (laten) zetten, dus uiteindelijk was het de vervelende bloedafnames  waard geweest. Gisteren om 11u werden we verwacht op het CRG.

 

Bij deze poging was het fijn dat mijn man kon meekomen. Ook al is het niet leuk om vroeg te moeten opstaan als je met verlof bent, dit alles ‘samen’ beleven geeft me het gevoel enorm gesteund te zijn.

 

Het was eerst even nagelbijtend afwachten, want er was aanvankelijk bijna  iets mis gegaan bij de afdeling andrologie, maar de laborante kon ons geruststellen dat alles door kon gaan zoals gepland.We hadden geluk dat de inseminatie door onze counsellor gebeurde. Ze was warm en optimistisch en ondertussen bracht ze het zaadstaal in zonder dat ik het voelde. Professionaliteit en haar hart op de juiste plaats, voor mij blijft ze echt een toppertje.

 

Zoals altijd vlak na een IUI ben ik behoorlijk hoopvol, al zal dat gevoel naarmate de wachtweken vorderen ongetwijfeld afnemen. Over exact 14 dagen ken ik het resultaat, nu geniet ik nog even stiekem van een roze bril.

pregnancyLLS20

 

14:35 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, hoop, roze bril, iui, crg |  Facebook |

22/12/2008

Hole in my soul

 

Clomid heeft weer de overhand genomen. Mijn verstand heeft niets meer in de pap te brokken, ik word louter beheerst door emoties. Het is alsof elk akkefietje de spreekwoordelijke druppel is die de dammen doet doorbreken. Oncontroleerbare huilbuien zijn het gevolg. Mijn man staat erbij en kijkt er naar, terwijl hij me in een omhelzing probeert te troosten. “Je snauwt me af en duwt me weg” ,zegt hij. En ik weet dat het doe, but I just can’t help it.

 

Een liefhebbende  echtgenote die in een oogwenk verandert in een bitsige,  winy

bitch… Ik weet dat dit hormonen zijn en toch kan ik de neerwaartse spiraal niet stoppen.  Ik krijg liefde en steun, maar het dringt niet door: There’s a hole in my soul.

Ik wil een baby, maar dit wil ik niet. Niet de druk, niet de stress, niet de harde woorden, niet de tranen, niet de angst, niet dit rotte gevoel.

 

Mijn 2e poging nog maar en ik vraag me af: “Wordt dit beter? Of zal elke IUI mij tot een emotioneel wrak maken?

 

ani_Woman_crying

 

 

 

10:28 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : frustratie, wanhoop, hormonen |  Facebook |

19/12/2008

Startschot: IUI n° 2

Gisteren de traditionele bloedprik op dag 3. Hoewel, zo traditioneel is dat nu eigenlijk ook weer niet, want ik heb uiteindelijk nog maar 1 poging achter de rug en vorige maand lag ik stil door die rotcysten.

Zoals gewoonlijk bij mijn bloedafnames, diende er weer een tweede verpleegster aan te pas te komen en volstond 1 zeer venijnige pijnlijke poging niet. Toen ze eindelijk op de plaats die ik dan maar zelf aangewezen heb- probeerde bleek de toevoer plots te stoppen, maar gelukkig kon de andere dame de stroming weer aan de gang brengen.

Het was zenuwslopend om mijn gsm constant in de gaten te houden, want ik was door professionele verplichtingen extern voor een rondleiding… Uiteindelijk was het al avond eer ik het langverwachte telefoontje kreeg van DPM :  alles was perfect, ik mocht starten met clomid en op tweede Kerstdag langsgaan voor een echo om 9u30 (uitslapen!). We beginnen dus aan onze 2e IUI-poging, hoera! Alles is weer voor even rooskleurig.

371854641_646151bb4b

 

11:40 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : baby, hoop, roze bril, iui |  Facebook |