13/01/2009

Het ging vooruit

Onze 2e poging is helaas ook zonder het gewenste resultaat geëindigd. Als er al iets positief aan te noemen was , dan was het dat mijn menstruatie doorbrak net op het moment dat ik normaal zou moeten opstaan om me voor de fameuze bloedprik naar het CRG te begeven èn bovendien het bespaarde me een extra bezoek aan het UZ aangezien we daar later op de dag ook moesten zijn, maar later meer daarover. Een uurtje terug onder de wol mogen kruipen, maakte dat ik de Russen voor 1 keer toch warm kon verwelkomen.

Diezelfde dag , gisteren dus, hadden we ’s avonds een afspraak met de gyn op het  CRG.  Volgens mijn man ligt het geheel aan mezelf, maar ik heb het gevoel dat onze Dr. niet echt opgezet was met het lijstje vragen dat ik had. Hij beantwoordde ze wel en gaf telkens een aanvaardbare uitleg, maar onderhuids leek het alsof hij het maar niets vond. Achteraf bekeken hebben we best wel meer van ons verhaal kunnen brengen dan de vorige keren en dat heeft er toe bijgedragen dat we uiteindelijk kregen waarvoor we kwamen…maar…Ik kan me niet ontdoen van de indruk dat de gyn na elk brokje bijkomende informatie,  ‘veranderde van gedacht’. En dan stel ik me daar vragen bij, noem me conservatief maar ik weet graag waar ik aan toe ben, zonder dat er constant wordt van afgeweken. Als de Dr. eerst zegt, je MOET nog minstens 3 IUI’s doen en dan een tijdje later bij de toevallige mededeling dat clomid een grote invloed heeft op mijn gemoedstoestand plots oppert of we niet natuurlijk zouden verder proberen een aantal maanden, de zaken op zijn beloop laten of insemineren zonder stimulatie met hormonen:  daar maak je mij dus gek mee.

Nu kan ik het weer al wat beter plaatsen, misschien wou hij testen in hoeverre we toegewijd zijn aan het realiseren van onze kinderwens. Maar dat zijn dus veronderstellingen, ik heb er echt een heel dubbel gevoel bij. Is hij misschien slecht in communiceren, maar wel zeer goed in zijn vak (let’s hope so)?

Hij liet heel duidelijk verstaan niet opgezet te zijn met mijn manier van dingen proberen te plannen en noemde me ronduit een controlefreak, wat blijkbaar in zijn ogen een verwijt was. Ik geef toe, ik was heel erg voorbereid: alle argumentatie waarom we meteen op de wachtlijst zouden moeten gezet worden voor IVF had ik klaar, alle data van mijn volgende cyclussen stonden opgelijst. Dat is nu eenmaal mijn manier van met deze hele medische mallemolen om te gaan. Hij bleef maar benadrukken dat ik met IUI vast zou zwanger raken en ik mij helemaal niet mocht vastklampen aan IVF. Het leek alsof hij bijna een rotsvast vertrouwen had, dat ik nooit aan IVF zou toekomen. Daarop antwoordde ik eerlijk dat mijn vertrouwen in IUI vrij klein was, wat alweer niet helemaal in goede aarde viel.

Uiteindelijk eindigde het gesprek met de boodschap dat ik nog 2 IUI’s moest doen (nadat hij mijn dossier nog eens bekeek en het cysteverhaal zag). Daar stonden we dan, half buiten en de tranen schoten in mijn ogen. Ik was hier immers naartoe gekomen met een missie: een datum op de wachtlijst ! Hulpeloos keek ik mijn man aan, die me gelukkig  als een boek kan lezen en wist dat ik compleet in paniek was. Hij ging dan ook achter de gyn aan en stelde de cruciale vraag: “staan we dan op de wachtlijst of niet?

Ja dat heb ik toch gezegd daarnet , terwijl ik het ingaf op de pc”(ter info: in het gesprek had hij terloops gezegd dat die wachttijden heel goed meevielen en dat het eventueel in april al zou kunnen terwijl wat tokkelde op zijn toetsenbord). Ik pikte er snel op in en drong aan: “Wanneer dan?”

“Eind maart, begin april” luidde het verdict. Ik was pissed, waarom gaf hij geen echte datum op? Het was maar toen het meisje aan de balie bij het zoeken naar een nieuwe afspraak met de counsellor tegen haar collega zei  ‘ze staan er op voor 2 april’, dat ik eindelijk echt gerustgesteld was. Mission accomplished: 2 april wordt het dus.

Ik zou in extase moeten zijn: zo vlug al! Maar ik blijf dat wrang gevoel houden, alsof er voortdurend communicatiemisverstanden speelden. Ook herhaalde hij tot driemaal toe dat we er zaten om ZWANGER te raken (volgens mijn wederhelft bedoelde hij daarmee dat ik teveel focus op IVF), amar ik had eerder iets van WTF?. Mijn man vond het een goed gesprek, ik werd er helemaal kregelig van.  Als er 1 boodschap was die LOUD and CLEAR was dan was het wel dat we onze hoop echt moeten vestigen op IUI, maar helaas daar heeft de Dr. mij daar niet van kunnen overtuigen.

Ergens ben ik toch voorzichtig blij, want we zijn nu echt richting de zware middelen aan het gaan (en hopelijk de meeste slaagkans). Maar ik ben ook bang van wat ons te wachten gaat staan: de inspuitingen, de nog grotere stemmingswisselingen, de druk, de hoop, het verdriet. Het zal allemaal exponentieel uitvergroot worden, waarbij de voorbije pogingen in verhouding misschien maar een peulschil meer zullen lijken…

Morgen weet ik of ik de 3e IUI ronde mag starten . Ik heb altijd beweerd dat ik op de derde poging het meest zou durven gokken en voorlopig hou ik me eraan. Dat laatste in combinatie met de  lofzang  van de Dr.  over inseminatie en het grote succes ervan, zijn mijn brilglazen voorlopig heel lichtroze gekleurd..

icsi01

16:41 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, hoop, roze bril, iui, ivf, crg |  Facebook |

Commentaires

Hey

Heb ook al wel vaker het gevoel gehad dat een prof niet zit te wachten op vragenlijstjes.. Maar ja, wat verwachten ze dan ook he? Natuurlijk willen wij alles weten en alle mogelijkheden uitzoeken, het gaat tenslotte om het verwezelijken van onze grootste wens he!

Gelukkig hebben wij nu een nieuwe prof, met op haar deur een sticker 'durf denken'! Die vind het dus niet erg dat we met veel vragen afkomen:)

Maar het is wel frustrerend he als je het gevoel hebt dat de communicatie met je prof niet helemaal vlot verloopt...

Laten we nu vooral hopen dat hij toch gelijk krijgt en dat je nu snel zwanger wordt door IUI!

Succes alleszins

Elke

Écrit par : Elke | 14/01/2009

Lichtroze bril wordt donkerroze bril Eerst en vooral een dikke knuf voor het negatieve resultaat! Jouw russen zijn niet braaf geweest dat ze toch op bezoek komen, maar ze hebben dan toch goed getimed. Die van mij zijn me niet zo gunstig gezind op dat vlak (cfr. mijn blog ;-)). Maar ja, het is toch maar een magere troost hé.
Ondanks je minder goede gevoel bij het gesprek, hoop ik dat de dokter je ook een zekere rust heeft kunnen brengen. Hij heeft echt heel hard aangegeven dat je zwanger zal worden met IUI. Dus hij gelooft er zeer sterk in in jullie geval. Onze dokter gaf ons echt het gevoel zet je maar op de wachtlijst, want je zal die ivf - icsi nodig hebben.
Maar dit betekent uiteraard niet dat hij zijn boodschappen een beetje 'zachter' kon brengen. Ja, je hebt de speciale dokter van het CRG uitgekozen hé ;-).
En probeer het toch goed roos te zien. Het kan echt wel lukken. Je dokter kan echt wel gelijk krijgen. En dat hoop ik!

Écrit par : Bokje | 16/01/2009

Hoi momke,

Jammer dat de 2e IUI moet opgevolgd worden door een 3e. maar je hebt nu weer iets om naar uit te kijken, plus, je hebt ook de wachtlijst nog.
Maak je geen zorgen, bij mij heeft de gyn ook meermaals aangegeven dat we het nog eens op de natuurlijke manier zoude moeten proberen. Dit heb ik carrément afgeblokt omdat ik toch geen natuurlijke eisprong heb.
Technisch gezien, als je een regelmatige cyclus hebt, zou een natuurlijke rustperiode eens geen kwaad kunnen. Maar ik kan me voorstellen dat je hier zelf niet zit op te wachten.
Het klinkt misschien raar wat ik nu ga zeggen, maar eigenlijk had ik liever in jouw schoenen gestaan zo een beetje en eens met regelmaat vooruit te kunnen kijken: ok, nu volgende IUI, of nu volgende eisprong, laat ons eens 'huiswerk maken'.
Als je naar je 3e IVF aankijkt, zoals ik, wou je dat je nog extra kansen had.
In het begin zat ik op mijn leeftijd gefocust en op de tijd die voorbij vliegt, maar eigenlijk had ik mijn lichaam een extra kans willen geven om zich aan de natuur aan te passen...
Voor mij is geen weg terug, en stel dat ik binnenkort aan nr 6 zit... dan heb ik geen kansen meer.
In elk geval wil ik je nog wat moed geven om vol te houden en vooruit te kijken.
De dokters zijn er ten jouwe dienste, dus vragen stellen is je volste recht. En je moet dat recht in eigen handen nemen, want maar zelden zullen ze jou ongevraagd alle extra info die je nodig hebt geven.
Nog veel succes!

Écrit par : Sterretje | 19/01/2009

Les commentaires sont fermés.