24/01/2009

High hopes

iui%20weaves

 

 

 

 

 

Omstreeks 10u30 deze morgen, kwam de verpleegkundige al ons halen voor de inseminatie. Vroeger dan gepland, maar het werd ons vlug duidelijk waarom. Vooreerst omdat mijn man zijn deel van het werk vlugger dan verwacht had afgehandeld en ten tweede omdat we te maken hadden met een zeer handige verpleger.

 

Je zou denken dat al die onderzoeken met de wereldberoemde zin ‘U mag zich ontkleden en op de stoel gaan zitten’, waarna je voor wildvreemden je meest geheime delen moet tentoonstellen, je over elk stukje schroom heen helpt, maar het is anders bij een man. Vraag me niet waarom, maar ik was heel blij dat ik een overgooierkleedje aan had waarmee ik me kon bedekken en ik was me er echt bewust van dat ik mijn benen tot op het allerlaatste toe hield. Er is echt een groot verschil tussen de female touch en een mannelijke counsellor. Ik had ooit al eens een echo gehad met hem en wist dat hij heel erg to the point was, maar het inbrengen van het speculum ging echt verrassend vlug en direct. Niet te vergelijken met de behoedzame voorzichtige manier van de vorige keren. Er werd niet gevraagd of ik wou hoesten, gewoon ram erin en echt prettig voelde dat niet, maar het ging wel sneller op deze manier uiteraard. Hij vroeg of de inseminatie normaal vlot verliep en ik zei hem naar waarheid van wel, behalve dat ze telkens de tweede grotere katheter hadden moeten gebruiken.

Hij was blijkbaar niet van plan dat ook te doen en ging zonder veel dralen op zijn doel af, opeens voelde ik een hevige steekpijn en ik greep me vast aan de hendels van de ligstoel.

 Aha, we zijn er,’ deelde hij tot mijn opluchting mee. Hij lichtte toe dat hij even de bocht had moeten nemen. Blijkbaar was hij afkerig van de grotere katheter omdat daarmee wondjes konden worden veroorzaakt door het ijzertje erin, doch hij wist uit ervaring dat met wat wringen het met de kleinere katheter bijna altijd lukte. Een man met duidelijk veel zelfvertrouwen, maar terecht.

Heel eerlijk moet ik bekennen dat ik puur gevoelsmatig de iets zachtere aanpak verkies van zijn vrouwelijke tegenhangers, maar ik prijs me gelukkig dat ik telkens de ervaren counsellors heb gehad tot nu toe en ere wie ere toekomst, hij is de eerste die de grote middelen niet moest bovenhalen. (het groentje van een gyn die mij mijn horrorHSG bezorgde kan hier veel van leren)

 

Hij moest nog even gaan kijken hoe het stond met de kwaliteit van het zaadstaal toen ik ernaar vroeg. Bij terugkomst had hij fantastisch nieuws: de helft meer zaadcellen dan gewoonlijk bij mijn man (en dat is al heeeel wat) en 100% beweeglijkheid. Superzaad dus, besloot hij. Mijn man zijn ogen gingen stralen van trots en ook ik werd er helemaal happy van.

Ja, we geloven echt in deze poging! Dat gevoel wil ik blijven vasthouden, 2 weken lang, al was het maar omdat ik de idee heb dat positief zijn misschien wel een gunstige invloed kan hebben.

Afspraak dus op 7 februari, dan weet ik meer…

F102387~Hope-Baby-Hands-and-Feet-Posters

 

18:04 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, hoop, roze bril, iui |  Facebook |

Commentaires

Heel veel succes met deze poging!! Dit moet em gewoon worden!!

Klinkt alleszins inderdaad veelbelovend!

Ik duim mee met jullie!

Liefs en succes
Elke

Écrit par : Elke | 25/01/2009

Hoopvol Ik ben blij dat je terug gelooft. Hoop is belangrijk, maar ook moeilijk. Zeker naarmate de ww vorderen. Maar wat kunnen we anders doen dan hopen?
Derde keer goede keer hé!!!

Liefs,

Bokje

Écrit par : Bokje | 25/01/2009

Hoi hoi,
Klinkt allemaal heel goed hé. Proficiat voor jullie in elk geval met het superzaad. Geeft toch wat meer zelfvertrouwen hé.
Blijf in deze poging geloven. Als het goed begint, eindigt het meestal goed, niet??
Heel veel sterkte tijdens de wachtweken, maar je geraakt er wel door.
IK DUIM!!

Écrit par : Sterretje | 26/01/2009

Les commentaires sont fermés.