29/01/2009

Nieuws van anderen

baby-news

 

 

 

 

Het regent weer zwangerschappen in onze zeer dichte omgeving.  Op 1 week tijd kregen we het ‘goede’ nieuws dat een verliefd stel na 1 keer toevallig vrijen tijdens de vruchtbare periode zwanger is van hun 3e en een ander een pasgetrouwd koppeltje na 4 maanden  proberen zwanger is van hun eerste.

 

De eerste aankondiging blies me compleet van mijn sokken, het was immers al een tijdje stil in het bolle buiken departement geweest. Achteraf bekeken waren ze ncohtans heel voorzichtig en hadden ze ons voor alle anderen ingelicht in de wetenschap dat het bij ons niet lukt.

Toch kon ik het zodanig moeilijk verwerken dat ik al mijn frustratie richtte op mijn man, met als gevolg een zeer pijnlijke discussie waarin harde woorden vielen. We konden het gelukkig nog diezelfde avond uitpraten, want boos gaan slapen is zowat mijn ergste nachtmerrie. Voor het eerst in al die tijd bleek dat mijn man het ook best moeilijk heeft met ons baby’probleem’, iets wat hij doorgaans heel erg probeert weg te relativeren.  Het heeft me wel tot doen besluiten dat we onze relatie op de eerste plaats moeten blijven zetten en wat we samen hebben elke dag moeten koesteren.

 

Het is zo absurd allemaal eigenlijk: omdat je elkaar zo graag ziet, wil je een kindje maken, maar in onze situatie is het net dat wat je als koppel kan verwoesten. En dat heb ik er echt niet voor over. Ik zeg het zonder enige twijfel en ik meen het: mijn man komt eerst, en biedt me alles om een leven lang gelukkig te zijn. Ik denk dat hij het nodig vond om dat te horen, hij heeft immers soms het gevoel dat ik alleen nog maar (over)leef om zwanger te raken.

 Op dit moment kan en wil ik me echter nog niet neerleggen bij onze kinderloosheid. De dag dat we de beslissing zouden nemen om ermee stoppen, draai ik de knop om. Het heeft echter weinig zin daar nu al over na te denken. We hebben immers nog zoveel kansen en zoals het nu aanvoelt, zullen we die allemaal benutten. Daar zijn we het alvast over eens, alsook dat mocht het op IVF uitdraaien we voldoende rustpauzes zullen inlassen om weer van elkaar te genieten.

 

De 2e tijding die de ooievaar naar het kersverse echtpaar stuurde, kon ik al veel beter aan. Al maakt het toch altijd een grotere indruk dan ik laat blijken. Zo droomde ik vannacht bijvoorbeeld dat ik telefoon kreeg van het CRG om me mede te delen dat ik steeds te vroeg ovuleerde en al mijn pogingen (3) dus voor niets waren geweest.


Wat ik me nog het meest afvraag is: hoe komt dat toch dat op 6 koppels, wij het enige zijn dat niet binnen 4 maand zwanger raakt, terwijl er zogezegd niets mis is met ons… Nu ja, we kunnen maar hopen dat we zwanger zijn binnen 4 IUI’s, dat mag dan toch ook al een klein wonder heten.

 

Mijn hoop is ondertussen toch weer een stuk gezakt, alsof er maar een beperkt aantal vrouwen zwanger mogen worden in korte tijd en ik helaas weer niet in de juiste wachtrij sta. Rare hersenkronkels, I know, maar ik ben soms zo bijgelovig. Het wordt nog bang afwachten of het echt derde keer, goeie keer is.

15:54 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (4) | Tags : frustratie, baby, hoop, wanhoop |  Facebook |

24/01/2009

High hopes

iui%20weaves

 

 

 

 

 

Omstreeks 10u30 deze morgen, kwam de verpleegkundige al ons halen voor de inseminatie. Vroeger dan gepland, maar het werd ons vlug duidelijk waarom. Vooreerst omdat mijn man zijn deel van het werk vlugger dan verwacht had afgehandeld en ten tweede omdat we te maken hadden met een zeer handige verpleger.

 

Je zou denken dat al die onderzoeken met de wereldberoemde zin ‘U mag zich ontkleden en op de stoel gaan zitten’, waarna je voor wildvreemden je meest geheime delen moet tentoonstellen, je over elk stukje schroom heen helpt, maar het is anders bij een man. Vraag me niet waarom, maar ik was heel blij dat ik een overgooierkleedje aan had waarmee ik me kon bedekken en ik was me er echt bewust van dat ik mijn benen tot op het allerlaatste toe hield. Er is echt een groot verschil tussen de female touch en een mannelijke counsellor. Ik had ooit al eens een echo gehad met hem en wist dat hij heel erg to the point was, maar het inbrengen van het speculum ging echt verrassend vlug en direct. Niet te vergelijken met de behoedzame voorzichtige manier van de vorige keren. Er werd niet gevraagd of ik wou hoesten, gewoon ram erin en echt prettig voelde dat niet, maar het ging wel sneller op deze manier uiteraard. Hij vroeg of de inseminatie normaal vlot verliep en ik zei hem naar waarheid van wel, behalve dat ze telkens de tweede grotere katheter hadden moeten gebruiken.

Hij was blijkbaar niet van plan dat ook te doen en ging zonder veel dralen op zijn doel af, opeens voelde ik een hevige steekpijn en ik greep me vast aan de hendels van de ligstoel.

 Aha, we zijn er,’ deelde hij tot mijn opluchting mee. Hij lichtte toe dat hij even de bocht had moeten nemen. Blijkbaar was hij afkerig van de grotere katheter omdat daarmee wondjes konden worden veroorzaakt door het ijzertje erin, doch hij wist uit ervaring dat met wat wringen het met de kleinere katheter bijna altijd lukte. Een man met duidelijk veel zelfvertrouwen, maar terecht.

Heel eerlijk moet ik bekennen dat ik puur gevoelsmatig de iets zachtere aanpak verkies van zijn vrouwelijke tegenhangers, maar ik prijs me gelukkig dat ik telkens de ervaren counsellors heb gehad tot nu toe en ere wie ere toekomst, hij is de eerste die de grote middelen niet moest bovenhalen. (het groentje van een gyn die mij mijn horrorHSG bezorgde kan hier veel van leren)

 

Hij moest nog even gaan kijken hoe het stond met de kwaliteit van het zaadstaal toen ik ernaar vroeg. Bij terugkomst had hij fantastisch nieuws: de helft meer zaadcellen dan gewoonlijk bij mijn man (en dat is al heeeel wat) en 100% beweeglijkheid. Superzaad dus, besloot hij. Mijn man zijn ogen gingen stralen van trots en ook ik werd er helemaal happy van.

Ja, we geloven echt in deze poging! Dat gevoel wil ik blijven vasthouden, 2 weken lang, al was het maar omdat ik de idee heb dat positief zijn misschien wel een gunstige invloed kan hebben.

Afspraak dus op 7 februari, dan weet ik meer…

F102387~Hope-Baby-Hands-and-Feet-Posters

 

18:04 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, hoop, roze bril, iui |  Facebook |

This world we live in

De schokkende gebeurtenissen in Dendermonde laten niemand onberoerd. Voor het eerst in 2 jaar tijd ben ik opgelucht dat we zelf nog geen kindje hebben. In wat voor wereld zou onze baby moeten opgroeien vroeg ik me af en ik bedacht hoe compleet in paniek ik zou raken bij het horen van het nieuws van de onmenselijke afslachting in kinderdagverblijf Fabeltjesland. Dit gebeurde in onze zeer nabije omgeving, op een paar kilometers van onze deur: ouders wiens meest kostbare goed uit hun leven wordt weggerukt, vrouwen die waarschijnlijk dagelijks worstelen met een schuldgevoel over het feit dat ze hun kroost moeten achterlaten in de crèche en hierna nooit nog met een gerust hart de deur achter zich zullen dichttrekken. Ik kan me levendig inbeelden hoe zwaar die last op me zou wegen, de wetenschap dat dit een verknipte samenleving is, dat ik mijn eigen vlees en bloed niet kan beschermen; hoe ik me samen met al die andere vaders en moeders overal in het land naar de opvang zou gehaast hebben om mijn lieveling in de armen te sluiten en te overstelpen met kussen; hoe machteloos ik me zou voelen, hoe intriest ik zou zijn, hoe ik me niet kan voorstellen hoe de getroffen ouders in godsnaam verder moeten nu…

 

Je hoeft geen mama te zijn om mee te leven, schreef Hugo Camp en gelijk heeft hij. Vandaag ben ik zelfs blij dat geen mama ben terwijl ik tranen pleng voor deze onschuldige slachtoffertjes en hun door verdriet verscheurde naasten.  Vandaag wil ik nog steeds dolgraag een baby, maar mijn pijn door het gemis eraan verbleekt bij de pijn  die zij doormaken, die iedere ouder doormaakt als ze naar hun kinderen kijken en weten dat liefhebben onvermijdelijk samengaat met de doodsangst om te verliezen. Vandaag gaat mijn hart naar hen uit…

bleeding_heart-1811

 

16:58 Écrit par Mom to be dans Actualiteit | Lien permanent | Commentaires (2) |  Facebook |