09/02/2009

Third time unlucky

Ook onze derde IUI waar ik zoveel van verwacht had, liep op een sisser af. Ik had al een hele week zeer lichte krampen, maar dat kon evengoed innesteling zijn. Mijn gewicht steeg niet plots, mijn borsten beleven vrij normaal, allemaal tekenen die niet meteen richting menstruatie wezen, in mijn geval. En toch wist ik naar het einde van de wachtweken toe dat het niets zou worden. Ondanks alle positieve boodschappen en harten onder de riem van meiden  die beweerden dat ze zwanger waren terwijl het echt voelde alsof hun regels eraan kwamen, voelde ik aan mijn lichaam dat het me wellicht weer zou teleurstellen.

Uiteraard was er nog die hoop die het zo verdomd moeilijk maakt en de tijd laat voortkruipen als een slak. Maar toen brak vrijdagavond de pijn in alle hevigheid door en ik besliste ’s anderendaags ’s morgens ommijn bloed NIET te laten prikken.

Daar zat ik op de badrand met mijn hoofd in mijn handen terwijl ik snikte dat ik het niet wilde horen van een ander, dat het negatief was. Mijn man nam me voorzichtig in zijn armen, maar ik zag ook bij hem vochtige ogen. ‘Gaat het voor jou?’ vroeg ik hem, maar hij knelde me alleen sterker in zijn omhelzing.

Een paar uur later vroeg hij schoorvoetend: ‘Heb je al iets?’ Want zolang je niet bloedt blijf ik hoop koesteren.’ Ik vond het vertederend van hem, maar het brak ook mijn hart, want zo zal het altijd zijn: hij voelt mijn lijf niet, voor hem is het allemaal 1 groot mysterie dat hij van op afstand aanziet.

Zaterdagnamiddag kwamen ze uiteindelijk toch: eerst bruinverlies, maar nog geen uurtje later de bloedingen.  Erom huilen moest ik al lang niet meer, mijn schatje keek wel even sip, maar ik troostte hem dat we gingen doorzetten en het wel ooit zou lukken. Dat was veel positiever dan ik het echt zelf aanvoel, de 4e IUI zie ik immers met lede ogen aan. Het is meer een verplichting dan een echte kans op slagen naar mijn mening. De successtories ten spijt van lotgenoten, maar ik zie het voor mezelf niet gebeuren. Op dit moment ben ik verdoofd en onderga ik het vooral: ik voel niets, hoop niets, verwacht niets. Complete apathie.

Dus ik ga verder, zij het zonder veel enthousiasme. We zullen niet onze 5e verjaardag vieren onder de zalige wetenschap dat we een kindje verwachten, helaas. Dat doet dan wel weer pijn. Al heeft het zo ook zijn beperkte voordelen: ik hoef helemaal  op niets te letten met Valentijn, lekker tipsy worden, feesten tot een gat in de nacht, genieten van en met mijn man..

We hebben zelfs al een afspraak gemaakt: NO babytalk, enkel wij 2 bestaan. En dat is al meer dan genoeg voor mij!

pink_and_red_baby_shower_copy

12:53 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, liefde, ivf, valentijn, iui, apathie |  Facebook |

Commentaires

Flatline Heel eerlijk, ik vind dit een goede houding. Ik heb altijd die houding aangenomen, vooral vanaf de derde poging. Voor mij werkte die houding, het was mijn manier om om te gaan met dit onvervuld verlangen. Ik weet sommigen zeggen vast (jij weet wel wie onder andere - knipoog) "je moet blijven hopen, je moet positief blijven". Ik kon het niet. Ik kon ook niet 'genieten' van het misschien zwanger zijn tijdens de ww. Ik zag niet in waarom? En ja die laatste IUI was ik zelfs boos dat ik geen cysten had. Ik voel helemaal terug wat jij nu voelt. Ik vind "Wil je hopen, hoop dan. Wil je geloven, geloof dan. Wil je niet hopen, hoop dan niet - ook al doe je dat diep vanbinnen wel maar maak je jezelf wijs dat je niet hoopt".
En wat je ventje betreft, hij toont meer en meer zijn ware gevoelens lijkt het me. Op zijn manier, misschien een beetje verdoken, maar als dat zijn manier is is het ok toch? Ik vind het wel lief dat hij bleef hopen, ook al had jij zoiets op dat moment van "grrrrr, er is geen hoop meer - ik voel toch wat ik voel". Hij wil het gewoon zo graag.
En ik wil het ook voor jullie zo graag!
Een dikke knuf van Bokje!!!

Écrit par : Bokje | 09/02/2009

Oh nee he.... dus toch mislukt. Ik snap dat je even niet meer in IUI gelooft. Het is natuurlijk ook een soort zelfbescherming en daar is niks mis mee! Sterkte!

Écrit par : *Judith* | 09/02/2009

nieuw Ik kwam hier verzeild via Elke en je stukje raakte me direct....

Hoe je beschrijft hoe jullie samen en toch verschillend je verdriet verwerken geeft dat er tranen in mijn ogen komen van herkenning. Terwijl ik je niet eens ken.

Heel veel sterkte! Blijf met elkaar praten!

Ester

Écrit par : Ester | 13/02/2009

Les commentaires sont fermés.