18/02/2009

Beu

leave_me_alone_1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben het allemaal moe. Kotsbeu. Mijn lijf heeft duidelijk beslist niet te willen meewerken. Dat zou niet echt een grote verrassing mogen zijn aangezien we bijna 2 jaar vruchteloos trachten zwanger te worden, maar dit wordt al te gortig. Met een miezerige follikel van amper 15 mm groot geconfronteerd worden op dag 11, wetende dat ik dus morgen opnieuw om 5u moet opstaan voor alweer een vervelende bloedprik,maakt me boos. Zeker omdat ik in deze laatste poging absoluut geen vertrouwen heb.

Boos op dit falende lichaam, dat niet wil zwanger worden en zoals het er nu uitziet ook nooit zal worden. Helemaal gehad heb ik het, deze poging is puur tijdsverlies. Ik baal dat ik ze MOEST doen op doktersvoorschrift, want geen 4 IUI pogingen, geen IVF was de boodschap. Wel mijnheer de  gynaecoloog:  dankuwel voor uw grenzeloze vertrouwen in de ‘normaliteit’ van ons als koppel, maar u heeft het mis. Inseminaties helpen niet en in tegenstelling wat u beweert is er volgens mij wel degelijk iets fout.

Ik heb geen hoop, ik wil dit alles zo vlug mogelijk achter de rug. En dan eindelijk RUST. Geen hormonen, geen bloedprikken, geen nutteloze poging, geen twijfels, wanhoop en angst.

Ik stel het allemaal in vraag eigenlijk, ook het vervolg op de KI. Is IVF dan het wondermiddel? Als je me op dit moment heel eerlijk vraagt te antwoorden zeg ik: ik denk het niet. Zelfs daarin heb ik geen enkel geloof. Ik geloof niet in hoop en dat het allemaal wel goed komt. Ik stamp mijn roze bril zelfs in duizend stukjes kapot.

Ik wil niet meer verder. Ik wil niet kwaad zijn en met mezelf geen blijf weten. Gewoon weer leven.

Kan

Het

Dan

Nu

Allemaal

Even

Stoppen?

 

Fuck de medische mallemolen!

 

Update: Ik mag toch pregnyl spuiten deze avond, mijn bloedwaarden waren heel goed (in tegenstelling tot wat kleine follikel deed vermoeden)

 

13:31 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : frustratie, baby, wanhoop, kotsbeu |  Facebook |

Commentaires

Pijn Lieve mom to be,

Het doet me pijn jouw "pijn" te lezen. Het geeft me ook een steek in het hart. Het doet me verdriet te lezen dat je niet meer hoopt. Zelfs je hoop in IVF leek weg te zijn. Een traan loopt over mijn wangen als ik dat lees van zo een lieve meid. Maar begrijpen doe ik je wel! Ik zou net hetzelfde reageren. Van hier een dikke knuf en veel hoop! Ik hoop wel in jouw plaats ;-)

Écrit par : Bokje | 22/02/2009

Het valt niet altijd mee hè! Je bent ook zo afhankelijk van de artsen. Ik hoop voor je dat jullie wonder er snel mag komen. Heel veel succes enne kop op hè!!

Groetjes Wannabe a Mom

Écrit par : Wannabe a Mom | 02/03/2009

Les commentaires sont fermés.