20/02/2009

IUI n° 4 - de laatste

The last time. Een vriendelijk dametje voerde mijn laatste inseminatie uit. Het verliep letterlijk en figuurlijk vlekkeloos. Een uitstekend zaadstaal van superkwaliteit en na het kleine bochtje in de baarmoederhals floepte de 1ste (en dunste, hoezeee!) catheter vlotjes op zijn plaats. Ze nam haar tijd om de IUI uit te voeren en ik voelde in tegenstelling tot vorige keren geen licht kramperig gevoel bij de inspuiting van de vloeistof. Na 10 minuutjes relaxen met de iPod in mijn oren, was het allemaal achter de rug.

 Eindelijk. Een maand herbronnen hierna en dan op naar IVF. Het geeft me toch een vorm van rust in mijn hoofd, want ik had mijn buik vol van de IUI’s…

99_%20Ze%20End%20van%20onze%20geweldige%20vakantie

 

15:05 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (7) | Tags : baby, einde, ivf, iui |  Facebook |

18/02/2009

Beu

leave_me_alone_1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben het allemaal moe. Kotsbeu. Mijn lijf heeft duidelijk beslist niet te willen meewerken. Dat zou niet echt een grote verrassing mogen zijn aangezien we bijna 2 jaar vruchteloos trachten zwanger te worden, maar dit wordt al te gortig. Met een miezerige follikel van amper 15 mm groot geconfronteerd worden op dag 11, wetende dat ik dus morgen opnieuw om 5u moet opstaan voor alweer een vervelende bloedprik,maakt me boos. Zeker omdat ik in deze laatste poging absoluut geen vertrouwen heb.

Boos op dit falende lichaam, dat niet wil zwanger worden en zoals het er nu uitziet ook nooit zal worden. Helemaal gehad heb ik het, deze poging is puur tijdsverlies. Ik baal dat ik ze MOEST doen op doktersvoorschrift, want geen 4 IUI pogingen, geen IVF was de boodschap. Wel mijnheer de  gynaecoloog:  dankuwel voor uw grenzeloze vertrouwen in de ‘normaliteit’ van ons als koppel, maar u heeft het mis. Inseminaties helpen niet en in tegenstelling wat u beweert is er volgens mij wel degelijk iets fout.

Ik heb geen hoop, ik wil dit alles zo vlug mogelijk achter de rug. En dan eindelijk RUST. Geen hormonen, geen bloedprikken, geen nutteloze poging, geen twijfels, wanhoop en angst.

Ik stel het allemaal in vraag eigenlijk, ook het vervolg op de KI. Is IVF dan het wondermiddel? Als je me op dit moment heel eerlijk vraagt te antwoorden zeg ik: ik denk het niet. Zelfs daarin heb ik geen enkel geloof. Ik geloof niet in hoop en dat het allemaal wel goed komt. Ik stamp mijn roze bril zelfs in duizend stukjes kapot.

Ik wil niet meer verder. Ik wil niet kwaad zijn en met mezelf geen blijf weten. Gewoon weer leven.

Kan

Het

Dan

Nu

Allemaal

Even

Stoppen?

 

Fuck de medische mallemolen!

 

Update: Ik mag toch pregnyl spuiten deze avond, mijn bloedwaarden waren heel goed (in tegenstelling tot wat kleine follikel deed vermoeden)

 

13:31 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : frustratie, baby, wanhoop, kotsbeu |  Facebook |

09/02/2009

Third time unlucky

Ook onze derde IUI waar ik zoveel van verwacht had, liep op een sisser af. Ik had al een hele week zeer lichte krampen, maar dat kon evengoed innesteling zijn. Mijn gewicht steeg niet plots, mijn borsten beleven vrij normaal, allemaal tekenen die niet meteen richting menstruatie wezen, in mijn geval. En toch wist ik naar het einde van de wachtweken toe dat het niets zou worden. Ondanks alle positieve boodschappen en harten onder de riem van meiden  die beweerden dat ze zwanger waren terwijl het echt voelde alsof hun regels eraan kwamen, voelde ik aan mijn lichaam dat het me wellicht weer zou teleurstellen.

Uiteraard was er nog die hoop die het zo verdomd moeilijk maakt en de tijd laat voortkruipen als een slak. Maar toen brak vrijdagavond de pijn in alle hevigheid door en ik besliste ’s anderendaags ’s morgens ommijn bloed NIET te laten prikken.

Daar zat ik op de badrand met mijn hoofd in mijn handen terwijl ik snikte dat ik het niet wilde horen van een ander, dat het negatief was. Mijn man nam me voorzichtig in zijn armen, maar ik zag ook bij hem vochtige ogen. ‘Gaat het voor jou?’ vroeg ik hem, maar hij knelde me alleen sterker in zijn omhelzing.

Een paar uur later vroeg hij schoorvoetend: ‘Heb je al iets?’ Want zolang je niet bloedt blijf ik hoop koesteren.’ Ik vond het vertederend van hem, maar het brak ook mijn hart, want zo zal het altijd zijn: hij voelt mijn lijf niet, voor hem is het allemaal 1 groot mysterie dat hij van op afstand aanziet.

Zaterdagnamiddag kwamen ze uiteindelijk toch: eerst bruinverlies, maar nog geen uurtje later de bloedingen.  Erom huilen moest ik al lang niet meer, mijn schatje keek wel even sip, maar ik troostte hem dat we gingen doorzetten en het wel ooit zou lukken. Dat was veel positiever dan ik het echt zelf aanvoel, de 4e IUI zie ik immers met lede ogen aan. Het is meer een verplichting dan een echte kans op slagen naar mijn mening. De successtories ten spijt van lotgenoten, maar ik zie het voor mezelf niet gebeuren. Op dit moment ben ik verdoofd en onderga ik het vooral: ik voel niets, hoop niets, verwacht niets. Complete apathie.

Dus ik ga verder, zij het zonder veel enthousiasme. We zullen niet onze 5e verjaardag vieren onder de zalige wetenschap dat we een kindje verwachten, helaas. Dat doet dan wel weer pijn. Al heeft het zo ook zijn beperkte voordelen: ik hoef helemaal  op niets te letten met Valentijn, lekker tipsy worden, feesten tot een gat in de nacht, genieten van en met mijn man..

We hebben zelfs al een afspraak gemaakt: NO babytalk, enkel wij 2 bestaan. En dat is al meer dan genoeg voor mij!

pink_and_red_baby_shower_copy

12:53 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, liefde, ivf, valentijn, iui, apathie |  Facebook |