09/03/2009

Een nieuw hoofdstuk

We zijn vrijdag,  14u. De voorbije ww was ik redelijk kalm geweest, geen hoop, geen verwachtingen en slechts heel af en toe een steekje van ‘misschien toch’ tegen beter weten in.

Maar dan plots slaat het ‘wachtmonster’ in alle hevigheid toe en word ik gek: ik geraak maar niet binnen op dienst monitoring. Telkens opnieuw hoor ik hetzelfde bandje: “de dienst is momenteel even onbereikbaar gelieve in te haken en opnieuw te proberen. De tijd tikt tergend traag voorbij, ondertussen is het al 8 voor 3.  Plots hoor ik na de boodschap die ik inmiddels al vanbuiten ken een beltoon, iemand neemt op en verbindt me door naar DPM.

 Hallo, met Andy”, hoor ik. Ik  vraag opnieuw of ik wel op de goede dienst zit en zeg dat ik bel voor mijn resultaten. Blijkbaar is Andy niet in zijn hum, want ik krijg meteen een bolwassing, dat “de lijnen toe zijn en dat ik niet met omwegjes moet proberen”. Ik ga dood van de zenuwen en antwoord  waarheidsgetrouw dat ik wel degelijk naar het goede nummer gebeld heb, maar ik word duidelijk niet geloofd. Zonder het geluid af te zetten wordt de hoorn neergelegd en ik hoor hoe hij tegen zijn collega’s smalend verder sputtert dat het toch erg is zo’n mensen en dat zo niemand ooit doorgeraakt. Mijn wangen kleuren hevig rood van boosheid en ik wil die man zo hard toeroepen dat hij een eikel is, want dat ik verdorie al 50 minuten –tegen advies van lotgenoten in- braafjes het juiste nummer heb gedraaid  en dan stank voor dank krijg. Het wordt nog erger want ik hoor dat hij mijn dossier niet vindt, uiteindelijk valt zijn euro maar hij beticht me eerst van mijn naam verkeerd te hebben uitgesproken (RIGGGHT, het zal ik weer zijn geweest).

Ok, nu gaan we kijken  naar uw waarden”, zegt hij. Het zijn seconden maar ik sterf van de spanning in wat een eeuwigheid lijkt. En nog voor hij de woorden uitspreekt hoor ik het al in de toon van zijn stem die plots heel menselijk en warm klinkt: “Het spijt me mevrouw, u bent niet zwanger.” Hij concludeert dat ik waarschijnlijk al menstrueer, maar als ik antwoord “absoluut NIET”, troost hij dat ik binnenkort verder mag doen en weer hormonen nemen. Mijn binnenste schreeuwt het uit  “NIETS VAN,  IK GA HELEMAAL GEEN IUI MEER DOEN, stop met je gelul, man.”

Ik laat hem amper uitspreken, vooraleer ik met een verstikte stem ‘bedankt’ (bedankt om mijn hart te breken) zeg en afleg.

En dan gebeurt het: ik stort helemaal in. Ik ren het toilet in terwijl luide snikken mijn nochtans toegeknepen mond, ontsnappen. Ik wil mijn man bellen, maar ik kan mezelf er niet toe brengen het nummer te vormen. Plots komt een ouder dame de wcportaal  binnen, die abrupt halt houdt bij mijn aanzicht. Ze komt twijfelend naar me toe en neemt me bemoederend vast zonder vragen te stellen. Als ze me loslaat loop ik naar wat ik hoop een lege vergaderzaal is, maar daar bots ik in tranen op mijn directe collega, ik verontschuldig me voor het storen en hij kijkt me geschrokken aan wanneer hij mijn vlekkerige gezicht ziet. Opnieuw vlucht ik naar buiten naar een andere ruimte, waar ik eindelijk erin slaag mijn bevende handen 2 seconden te beheersen om mijn schatje te telefoneren.
Hij neemt onmiddellijk op. “
Het was niet goed” kan ik nog net uitbrengen voor ik met diepe uithalen in huilen uitbarst. Het geluid van zijn stappen geeft aan dat hij zich naar buiten heeft gehaast en ik hoor hem in stilte luisteren. Ook hij kan even niets uitbrengen. “Je had toch geen hoop”, zegt hij hulpeloos om toch iets te zeggen. Inderdaad, dus deze mokerslag had ik zelf ook niet verwacht. Minutenlang wordt elke zin onderbroken met snikken. “We gaan door naar het volgende nieuwe hoofdstuk”, besluit mijn man. Later als ik weer enigszins gekalmeerd ben, ook dankzij de steun van mijn lieve lieve vriendin, stuur ik hem een smsje om hem te vertellen hoe graag ik hem zie en dat we rustig de nieuwe fase zullen ingaan. Hij antwoordt liefdevol terug. Zaterdagmorgen komt hij plots binnen met een fantastisch mooie mega bos bloemen als om te tonen hoeveel hij van me houdt, hoe belangrijk IK voor hem ben en dat het babygedoe ons er niet onder zal krijgen. Wat een geluk heb ik toch met hem.

Tegelijkertijd heb ik ook ongeluk, want WIJ verdienen dit niet. Het is voor het eerst dat ik dit kan toegeven, want ergens denk ik dat het probleem wel misschien bij mij ligt. Maar zelfs al ben ik de grote schuldige en zelfs al verwijt ik mezelf dat ik niet meteen het beste karakter heb, dan nog: ook IK verdien dit niet. We moeten er ons bij neerleggen, dat is nu eenmaal het tragische hieraan. Om eerlijk te zijn geeft de idee van een deadline dan ook een vorm van zekerheid die ik nodig heb. Ook mijn man vindt het een goed idee, dat we een punt bepalen wanneer we stoppen. Al lijkt het nu ontzettend voorbarig, al roept iedereen: wacht eerst de nieuwe behandeling af, we willen zelf beslissen wanneer we de knop omdraaien. Wanneer we verder met ons leven gaan, want ik ben ervan overtuigd dat we het samen met ons tweetjes alleen en uiteraard ons hondje ook zalig zullen hebben in de toekomst.

 

_45405726_ivf2

 

10:37 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : frustratie, baby, wanhoop, eindpunt, ivf |  Facebook |

Commentaires

Big tears and hope Ook al kende ik al het verhaal, ik voel tranen opkomen bij het lezen van je verdriet. Echte tranen, oprechte tranen. Ook al heb ik eigenlijk nooit in jouw situatie gezeten, ook al heb ik nooit de overgang naar IVF moeten maken, toch lijkt het alsof ik het beleef bij het lezen van dit postje. Beleven is een groot woord, maar jouw verdriet en het verdriet van je ventje raken me. Het raakt me dieper dan ik ooit me had kunnen voorstellen. Onze weg naar een baby heeft me al meermaals doen botsen op mezelf, botsen op zaken die ik van mezelf niet wist. Ik ben veel gevoeliger dan ik mezelf voorwend. Ook deze keer kom ik tot deze conclusie. En daarvoor wil ik je bedanken!
Maar blij ben ik wel te lezen dat je beseft dat jullie dit niet verdienen. En momke, je bent helemaal geen slecht persoon, iedereen heeft zijn goede en slechte eigenschappen aan zijn karakter. En geen slechte eigenschap rechtvaardigt een ongewenste zwangerloosheid. En bij jou kan ik al zeker geen negatieve eigenschap vinden die dat zou rechtvaardigen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat IVF / ICSI voor jullie de oplossing mag zijn en hoop dat het onmiddellijk prijs mag zijn.
En dat van op voorhand een deadline stellen: ik weet het ik was één van die die riep "wacht af, doe eerst een poging". Maar ik begrijp jullie wel. Je hebt al zo weinig controle over de hele santenboetiek, dat dat beetje controle dat je kan grijpen, ook grijpt. En een deadline kan ook steeds uitgesteld worden, dat zien jullie dan wel.
Dikke dikke knuf en een dikke kus!

Liefs,

Jouw bokje

Écrit par : Bokje | 09/03/2009

Ik was je even kwijt en nu zit ik met schrik en grote ogen je verhaal te lezen!

Vooral het laatste stuk over jullie verdriet is zó herkenbaar....
Ik weet precies hoe je je voelt. Pfffff wat is het zwaar!

En wat heb je een lieve man die bloemen voor je meebrengt! Blijf met elkaar praten en naar elkaar luisteren. Je hebt elkaar zo hard nodig!

Ik ben zelf net weer begonnen met spuiten voor een broertje of zusje. Dit staat niet op de site van Luuk omdat niet iedereen dit weet. Dus heb ik liever niet dat je daar op reageert.
Maar ik wil je laten weten dat jullie pijn en moeite ook voor ons weer dichterbij komt.

Ik zal je blijven volgen!
Sterkte
liefs,
Ester

Écrit par : Ester | 22/03/2009

P.S. Niet dat het jou misschien interesseert dat wij weer begonnen zijn. Zo bedoel ik het helemaal niet, het gaat hier om jou, niet om mij. Maar door onze situatie hier en jullie situatie daar leef ik nu nóg meer met je mee....

liefs,
Ester

Écrit par : Ester | 22/03/2009

Les commentaires sont fermés.