31/03/2009

I wonder if you know

 
3248289058_b509b5c32e

 

 

Still I wonder if you know
How it really feels
To be left outside
alone
When it's cold out here
Well maybe you should know
Just how it feels
To be left outside alone
To be left outside alone...


I tell ya..
All this time I've been waiting
For life to bring a little
baby my way
Been living in a fantasy without meaning
It's not okay, I don't feel safe

 

Bestemd voor iedereen die nooit zal WETEN hoe het echt voelt …

11:21 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (4) | Tags : frustratie, baby, wanhoop, onbegrip |  Facebook |

16/03/2009

Onderweg...naar ICSI

ivf_baby_pregnancy_announcement_t_shirt-p235475223069459245uye8_400

 

Vorige week donderdag hadden we het gesprek met ‘onze’ counselor in het kader van IVF. Ik vraag altijd speciaal naar haar omdat ze zoveel warmte en ervaring uitstraalt.

Ze heeft alle tijd genomen voor ons, anderhalf uur lang gaf ze uitleg, luisterde ze naar onze ervaringen tot nu toe, gaf ze feed back, was ze eerlijk en recht-door-zee zoals we gewoon zijn van haar, antwoordde ze op elke vraag… Zalig. Ik had het nodig zo’n babbel met iemand die meelevend is, maar tegelijkertijd toch ook een professionele kijk op de zaken heeft.

Een eerste verrassing is dat we geen combinatie IVF/ICSCI zullen doen. Onze fertiliteitstarts heeft ons blijkbaar meteen volledig op ICSI gezet. Op het hoe en waarom daarvan kregen we niet meteen een sluitend antwoord. Maar een mogelijke verklaring is dat ze zo weinig mogelijk eicellen willen verliezen en dat ALS die eicellen bv moeilijk doordringbaar zouden zijn, dit de beste garantie op succes is.

Ik kreeg de indruk dat ze door het feit dat de IUI’s mislukten en we ondertussen al bijna 2 jaar proberen zwanger raken terwijl we volkomen normaal lijken, eventueel denken dat mijn eitjes misschien een harde schaal hebben om het zo plastisch uit te drukken. Ik gaf openlijk toe dat ik eigenlijk hoopte op deze verklaring voor onze onvruchtbaarheid. Daarop antwoordde de verpleegkundige dat ze mijn eicellen nog nooit gezien hadden en dat ze dus nu voor de eerste maal hierover mee te weten zouden komen.  Ze drukte ons op het hart hoop te hebben, maar gaf daarbij wel mee dat het toch nog altijd totaal nieuw was ook voor hen en dat dit dus ook vooral een eerste test was.

Misschien produceer ik wel eicellen van bedenkelijke kwaliteit bij de eerste poging  omdat de stimulatiemedicatie verkeerd werkt en kunnen ze daar dan aan werken bij een eventuele 2e poging. Een andere meer drastische mogelijkheid is dat mijn eicellen gewoon slecht zijn tout court (hoewel daar blijkbaar geen indicatie toe was volgens mijn bloedresultaten van dag 3) wat iets is dat ze pas zullen weten na de 2e keer. De enige optie daarna is dan eiceldonatie, waarop zowel ik als mijn tegelijkertijd laconiek zeiden:  dan stopt het dus voor ons”. Vreemd want we hebben het daar eigenlijk niet expliciet over gehad, maar blijkbaar zitten we qua buikgevoel toch op dezelfde golflengte. Uiteraard is dit veel te ver vooruitdenken en ga ik me niet bezondigen aan grote uitspraken die ik dan misschien moet terugdraaien achteraf, het is hoe we het NU aanvoelen.

Wat zeer fijn om te horen was, was dat de spuiten menopur en  (en oh boy dat zijn er dus echt keiveel, brrr) blijkbaar geen invloed op het humeur zouden hebben, in tegenstelling tot het welbekende  Clomideffect bij IUI’s. Toen ik mijn bezorgdheid over de mogelijke pijn bij de pick-up uitte en verwees naar mijn horror HSG, stelde ze mij meteen gerust dat een PU daar absoluut niet mee te vergelijken was. Het spoelen van de follikels komt zelfs niet in de buurt van het ondraaglijke gevoel van de inspuiting van de vloeistof -tegen de richting in van de eileiders- bij een baarmoederfoto. Achteraf bedacht ik nog even ongerust dat het gebruik van de baarmoederklem en de ijzeren drilboorstaaf voor hevige krampen zorgde, maar ik ben er vrijwel zeker van dat dat lag aan de onervarenheid van de toenmalige kersverse gyn die geen kaas had gegeten van het efficiënt plaatsen van een speculum en het bochten nemen met katheters. Dus ook daarin ben ik vrij gerust.

 

De hele procedure van ICSCI was overweldigend, vooral voor mijn man die het ‘mind numbing’ noemde door de vele opeenvolgende fases en talrijke bloedprikken en echo’s.  Hij vroeg zich af hoe iemand in godsnaam daar wijs uit raakte, maar dat komt natuurlijk omdat hij geen fan is van de CRGwebsite en lotgenotenchats zoals ik.  Ik begrijp helemaal dat sommigen hun fertiliteitcentrum een buitenverblijf noemen, want inderdaad, ik zal er zoveel naartoe moeten dat ik er evengoed mijn tent kan gaan opslaan. Mijn lijf zal volgende maand helemaal overgeleverd worden aan ‘de wetenschap’, ik zal opgevolgd worden tot op de minuut of beter nog tot op de eicel. De vele spuitjes en de pick-up blijven echter wel zaken waar ik in alle eerlijkheid met matig enthousiasme naar uitkijk. Ik durf me nauwelijks de vraag stellen hoe dit deftig te combineren zal zijn met mijn werk,wetende dat een verplaatsing van het UZ naar mijn kantoor op zich al een uur duurt. Gelukkig zijn ze verwittigd, ik heb hier al met de nodige vertrouwenspersonen gesproken en in alle openheid verteld dat op de cruciale dagen mijn prioriteiten niet op professioneel gebied liggen. Mijn schatje zei daarover dat het voor een klein bedrijfje geen geschenk is als een van de medewerksters dergelijke behandelingen moet volgen en dat is helemaal waar. Gelukkig valt mijn afwezigheid op mijn werkstek wel degelijk op te vangen en heb ik en baas die alle begrip heeft.

Op een gegeven moment sneden we het onderwerp van de dienst Patienten Monitoring (DPM) aan en ik vertelde haar over mijn onaangename ervaring van een week terug. Blijkbaar sta ik niet alleen met mijn verhaal en komen er meer klachten over norse reacties binnen. De verpleegkundige begreep me helemaal en gaf ruiterlijk toe dat dat een probleem was, maar ze gaf ons ook tegelijkertijd wat meer inzicht in welke omstandigheden de medewerkers van DPM werken. Uiteraard moet het een onprettige job zijn om zoveel slecht nieuws te brengen en uiteraard sluipt de routine ook in dergelijke delicate functie en staan ze onder zware tijdsdruk. Op het moment dat ik als een gespannen veer aan de telefoon hang, heb ik daar weinig boodschap aan natuurlijk, maar nu zal ik het achteraf beter kunnen plaatsen.

Helemaal op het einde van het gesprek toonde de counsellor op vraag van mijn echtgenoot het tabelletje met statistieken en dat sprak boekdelen:  ten opzichte van IUI zou een vrouw in mijn situatie en met mijn leeftijd al onmiddellijk 3 keer meer kans maken op slagen met IVF/ICSI. Bij een 2e poging ligt de succesratio,zoals mijn man het zo wiskundig uitdrukte,  al op 50%, bij een 3e  wordt dat bijna 70% en zo stijgt dat tot 80% en meer bij volgende pogingen. Er is bovendien een nieuwe uiterst efficiënte invriestechniek (zonder kristalvorming) voor embryo’s, wat maakt dat sinds kort de cijfers voor zwangerschappen met ‘eskimootjes’ ook de lucht in gaan. Goed nieuws troef, dus.

Onmiddellijk na dit uitgebreide gesprek gingen we onze waslijst medicatie halen voor onze korte ICSI-procedure met antagonisten. Maar liefst 3 verschillende soorten inspuitingen, nl. Puregon (Menopur voor stimulatie follikels), Orgalutran (blokkeren ovulatie) en een dubbele dosis Pregnyl. Uiteraard ontbreken ook de alom geliefde capsules Utrogestan niet. Enigszins ‘cool’ is wel de Puregonpen, vergelijkbaar met hetgeen diabetespatiënten gebruiken. Ik heb er al zitten mee spelen en het lijkt me veruit de meeste gebruiksvriendelijke injectie van allemaal.

Ik ga de strijd dus aan met open vizier, vol hernieuwde moed, vol goesting om er in te vliegen en mijn demonen te trotseren, vol hoop zelfs met daaraan gekoppeld een gezonde dosis voorzichtigheid. Het heeft me dus goed gedaan deze afspraak, ik denk zelfs dat ik mijn roze bril weer durf boven halen…

S32401

 

13:52 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, roze bril, crg, icsi |  Facebook |

09/03/2009

Een nieuw hoofdstuk

We zijn vrijdag,  14u. De voorbije ww was ik redelijk kalm geweest, geen hoop, geen verwachtingen en slechts heel af en toe een steekje van ‘misschien toch’ tegen beter weten in.

Maar dan plots slaat het ‘wachtmonster’ in alle hevigheid toe en word ik gek: ik geraak maar niet binnen op dienst monitoring. Telkens opnieuw hoor ik hetzelfde bandje: “de dienst is momenteel even onbereikbaar gelieve in te haken en opnieuw te proberen. De tijd tikt tergend traag voorbij, ondertussen is het al 8 voor 3.  Plots hoor ik na de boodschap die ik inmiddels al vanbuiten ken een beltoon, iemand neemt op en verbindt me door naar DPM.

 Hallo, met Andy”, hoor ik. Ik  vraag opnieuw of ik wel op de goede dienst zit en zeg dat ik bel voor mijn resultaten. Blijkbaar is Andy niet in zijn hum, want ik krijg meteen een bolwassing, dat “de lijnen toe zijn en dat ik niet met omwegjes moet proberen”. Ik ga dood van de zenuwen en antwoord  waarheidsgetrouw dat ik wel degelijk naar het goede nummer gebeld heb, maar ik word duidelijk niet geloofd. Zonder het geluid af te zetten wordt de hoorn neergelegd en ik hoor hoe hij tegen zijn collega’s smalend verder sputtert dat het toch erg is zo’n mensen en dat zo niemand ooit doorgeraakt. Mijn wangen kleuren hevig rood van boosheid en ik wil die man zo hard toeroepen dat hij een eikel is, want dat ik verdorie al 50 minuten –tegen advies van lotgenoten in- braafjes het juiste nummer heb gedraaid  en dan stank voor dank krijg. Het wordt nog erger want ik hoor dat hij mijn dossier niet vindt, uiteindelijk valt zijn euro maar hij beticht me eerst van mijn naam verkeerd te hebben uitgesproken (RIGGGHT, het zal ik weer zijn geweest).

Ok, nu gaan we kijken  naar uw waarden”, zegt hij. Het zijn seconden maar ik sterf van de spanning in wat een eeuwigheid lijkt. En nog voor hij de woorden uitspreekt hoor ik het al in de toon van zijn stem die plots heel menselijk en warm klinkt: “Het spijt me mevrouw, u bent niet zwanger.” Hij concludeert dat ik waarschijnlijk al menstrueer, maar als ik antwoord “absoluut NIET”, troost hij dat ik binnenkort verder mag doen en weer hormonen nemen. Mijn binnenste schreeuwt het uit  “NIETS VAN,  IK GA HELEMAAL GEEN IUI MEER DOEN, stop met je gelul, man.”

Ik laat hem amper uitspreken, vooraleer ik met een verstikte stem ‘bedankt’ (bedankt om mijn hart te breken) zeg en afleg.

En dan gebeurt het: ik stort helemaal in. Ik ren het toilet in terwijl luide snikken mijn nochtans toegeknepen mond, ontsnappen. Ik wil mijn man bellen, maar ik kan mezelf er niet toe brengen het nummer te vormen. Plots komt een ouder dame de wcportaal  binnen, die abrupt halt houdt bij mijn aanzicht. Ze komt twijfelend naar me toe en neemt me bemoederend vast zonder vragen te stellen. Als ze me loslaat loop ik naar wat ik hoop een lege vergaderzaal is, maar daar bots ik in tranen op mijn directe collega, ik verontschuldig me voor het storen en hij kijkt me geschrokken aan wanneer hij mijn vlekkerige gezicht ziet. Opnieuw vlucht ik naar buiten naar een andere ruimte, waar ik eindelijk erin slaag mijn bevende handen 2 seconden te beheersen om mijn schatje te telefoneren.
Hij neemt onmiddellijk op. “
Het was niet goed” kan ik nog net uitbrengen voor ik met diepe uithalen in huilen uitbarst. Het geluid van zijn stappen geeft aan dat hij zich naar buiten heeft gehaast en ik hoor hem in stilte luisteren. Ook hij kan even niets uitbrengen. “Je had toch geen hoop”, zegt hij hulpeloos om toch iets te zeggen. Inderdaad, dus deze mokerslag had ik zelf ook niet verwacht. Minutenlang wordt elke zin onderbroken met snikken. “We gaan door naar het volgende nieuwe hoofdstuk”, besluit mijn man. Later als ik weer enigszins gekalmeerd ben, ook dankzij de steun van mijn lieve lieve vriendin, stuur ik hem een smsje om hem te vertellen hoe graag ik hem zie en dat we rustig de nieuwe fase zullen ingaan. Hij antwoordt liefdevol terug. Zaterdagmorgen komt hij plots binnen met een fantastisch mooie mega bos bloemen als om te tonen hoeveel hij van me houdt, hoe belangrijk IK voor hem ben en dat het babygedoe ons er niet onder zal krijgen. Wat een geluk heb ik toch met hem.

Tegelijkertijd heb ik ook ongeluk, want WIJ verdienen dit niet. Het is voor het eerst dat ik dit kan toegeven, want ergens denk ik dat het probleem wel misschien bij mij ligt. Maar zelfs al ben ik de grote schuldige en zelfs al verwijt ik mezelf dat ik niet meteen het beste karakter heb, dan nog: ook IK verdien dit niet. We moeten er ons bij neerleggen, dat is nu eenmaal het tragische hieraan. Om eerlijk te zijn geeft de idee van een deadline dan ook een vorm van zekerheid die ik nodig heb. Ook mijn man vindt het een goed idee, dat we een punt bepalen wanneer we stoppen. Al lijkt het nu ontzettend voorbarig, al roept iedereen: wacht eerst de nieuwe behandeling af, we willen zelf beslissen wanneer we de knop omdraaien. Wanneer we verder met ons leven gaan, want ik ben ervan overtuigd dat we het samen met ons tweetjes alleen en uiteraard ons hondje ook zalig zullen hebben in de toekomst.

 

_45405726_ivf2

 

10:37 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : frustratie, baby, wanhoop, eindpunt, ivf |  Facebook |