06/04/2009

Start ICSI n° 1

puregon_pen

 

 

 

 

 

 

 

 

Een dag eerder dan voorzien brak mijn menstruatie door. De Russen hadden zich al heel de week met veel kabaal aangekondigd, maar plots ging de storm liggen wat de indruk wekte dat het nog minstens een paar dagen zou duren. Het was dus een verrassing toen ik zaterdagmorgen bij mijn ochtendplas bloed zag. Onze plannen om zondagmorgen lekker uit te slapen konden we dus ook meteen opbergen. Immers, op dag 2 moest ik laten bloed prikken en ook mijn man moest de HIV en hepatitstest opnieuw doen (geldt maar 6 maanden). Zo gezegd zo gedaan. Om 8 u ’s morgens zaten we al in de auto op weg naar ons ‘buitenverblijf’.

 

De dag kabbelde rustig voorbij, maar geen telefoontje. Zo rond 18u hield ik het niet meer en belde ik zelf. Ik kreeg echter het fameuze bandje te horen en zelfs de centrale van het UZ kon me niet doorverbinden. 10 minuten later ging plots onze vast telefoon (waarmee ik had proberen te telefoneren). Een man aan de andere kant van de lijn maakte zich bekend als een medewerker van DPM en zei dat hij mijn nummer had zien verschijnen maar dat hij aan de lijn was. Ik kreeg even schrik dat ik weer de les zou worden gelezen wegens het niet geduldig afwachten en bood dus gauw mijn excuses aan. Hij bleef echter ontzettend vriendelijk en vroeg mijn naam. Zonder veel aarzelen, kreeg ik onmiddellijk het goede nieuws: ik mocht die avond mijn eerste spuit tot follikelstimulatie  zetten en vrijdag (10 april) op eerste echo komen. Diezelfde morgen (vrijdag dus) moet ik bovendien de 2e injectie toepassen: Orgalutran. 'sAvonds zal ik dan op basis van de echo en vloedwaarden weten hoeveel Puregon ik nog nodig heb, dat kan meer of minder zijn dan de gebruikelijke 150 eenheden die tot dan zijn voorgeschreven.  

Ik vond het eerlijk gezegd een verademing om eindelijk eens een aangenaam gesprek te hebben met de dienst Patiëntenmonitoring. Uiteraard ben ik er mij van bewust dat dit soort boodschappen voor hen waarschijnlijk ook leuker is dan ‘Helaas, u bent niet zwanger’.

 

Omdat mijn laatste Pregnylspuit met hyperventilatie gepaard was gegaan, was ik toch niet helemaal gerust. Mezelf prikken is iets waar ik het echt moeilijk mee heb en toen ik begon te talmen kwam mijn man dan ook zeer attent wat dichter, zonder echt over me te gaan hangen of me op te jagen. Hij zei rustig dat het wel zou lukken en ruimde ondertussen wat op. Gek dat ik als een zogezegde sterke vrouw toch altijd het meeste kracht put uit zijn nabijheid.

De pen ging zonder pijn in mijn buik (fenomenaal vlot), het inspuiten zelf vergde wat tijd omdat ik het zo langzaam deed. Het gaat ook met schokjes en dat is best wennen. Telkens als ik het wat vlugger probeerde kreeg ik een branderig gevoel. Volgens mijn man zou ik beter alles in one shot doen omdat de ‘korte pijn’ vlugger over zou zijn.. Ik heb tijd genoeg om de perfecte techniek te vinden, dus dat zoek ik nog wel uit.

 

Dinsdag hebben we een avondje uit voor de boeg, terwijl ik voor mijn werk op seminarie ben. Dat betekent dat ik rechtstreeks wordt opgepikt door mijn man die de injectie tot dan zal bewaard hebben in de koelkast en ik in de auto mezelf zal mogen injecteren. Maar dat mag geen probleem zijn. Het is alleen heel belangrijk dat de Puregonpen niet vergeten wordt. Los daarvan denk ik niet dat onze vrijheid zo erg geschonden wordt. Tenslotte kan je gerust schuiven met het moment van de injectie, zolang het maar ’s avonds blijft (of voor Oraglutran ’s morgens). Natuurlijk zit het wel steeds in je hoofd, maar ik denk wel dat ik daar wel mee kan leven.

 

Het voelt goed nu, we zien het beiden helemaal zitten om erin te vliegen. Het neerslachtige gevoel dat ik in niemandsland had is gelukkig weg.

 

 

iStock_Baby%20Feet%20in%20Hands2

 

10:43 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, moed, hoop, crg, icsi, dpm |  Facebook |

Commentaires

Op naar de tweede Goed zo meid. Dat heb je lekker goed gedaan. Weet je echt hé, ik krijg echt tranen in mijn ogen momenteel. Tranen van trots. Mijn lieve lotgenote, mijn vriendin heeft het gekund. Ze kan het en ze ziet het weer zitten. Ik krijg tranen van ontroering omdat ik echt voel dat je het helemaal ziet zitten. Je hebt weer energie en kracht en dit ontlokt ontroering bij mij.
Vanavond de tweede en ook deze zal super vlot gaan!!!

Liefs,

Ontroerd bokje

Écrit par : Bokje | 06/04/2009

Hey Momke,

Eindelijk van start! En het is al goed gegaan, lees ik. Goed begonnen is half gewonnen hé.
Do zo verder zou ik zeggen, en zet die roze bril maar weer op. Je mag die van mij gerust lenen.
Ik ben blij voor jou en hoop echt dat je super follikels gaat hebben.
Toi toi toi

Écrit par : Sterretje | 06/04/2009

Heel veel succes met de eerste ICSI!! Ik vond het allemaal best wel spannend, die eerste keer..

Wat dapper dat je die spuiten zelf zet, ik liet gewoon elke avond een verpleegster aan huis komen.. Werd toch ook terugbetaald door de ziekenkas! Maar dan ben je wel een hele tijd aan huis gebonden natuurlijk..

Naar welk ziekenhuis gaan jullie eigenlijk?

Veel succes nog en ik duim mee!
Elke

Écrit par : Elke | 09/04/2009

Les commentaires sont fermés.