10/04/2009

Rollercoaster

Wachten n het verkleedkamertje van het echolokaal. “Wat gek”, denk ik bij mezelf, “sinds wanneer draaien ze hier wachtmuziek en dan nog met zo’n sterk bassgeluid?”. Nadat ik me vliegensvlug heb uitgekleed, ga ik geduldig op het stoeltje zitten wachten. En dan besef ik pas wat ik al heel de tijd hoor: kedoeng-kedoeng-kedoeng in een heel snel ritme… het is het geklop van een babyhartje. Ik hoor de verraste uitroep van de toekomstige moeder en het fiere gebrom van de vader. Het schiet door me heen:”Ach was ik dat maar in die ruimte... De dosis geluk voor vandaag zal toch nog niet op zijn?

 

Jawel dus, tijdens het onderzoek blijkt dat mijn baarmoederslijmvlies een perfecte 6 mm dik is, maar ik heb maar 2 follikels van 13 mm rechts. Links ziet hij een deprimerende leegte. Wat een teleurstelling. De echoman vraagt wat ik inneem en is verbaasd als hij hoort dat ik al 5 dagen Puregon spuit. “Dat het  niet echt lijkt aan te slaan, zegt hij en de dosis nu verhogen zou al te laat zijn.” Hij spreekt van een mogelijke stopzetting en de impact dringt pas echt goed tot me door bij het aankleden.

Ik slik herhaaldelijk en verwoed en loop linea recta de kamer uit, zonder de verpleegster die  duidelijk nog een vriendelijk woordje wil wisselen aan te kijken. Ik voel hoe ze mijn ogen zoekt, maar ik negeer haar bezorgde blik en hou mijn hoofd omlaag. Ik wil weg weg weg. Ondertussen kan ik mezelf voor de kop slaan dat ik nog de keuzeformulieren inzake wetenschappelijk onderzoek moet afgeven en een bewijs van aanwezigheid moet afhalen. Alles gaat in een waas, ik vermoed dat ik niet al te vriendelijk reageer op de vragen van de baliebediende en ik krijg dan ook een vrij kort antwoord terug. Mijn hoofd maalt maar door in wanhoop en ik kan elk moment breken.

 

Nog in de lift heb ik mijn man al aan de lijn. “Het is niet goed” kan ik nog net uitbrengen voor ik helemaal in huilen uitbarst. In mijn schatje zijn stem klinkt droefheid door en puur ongeloof. We weten allebei geen blijf met onszelf en ik besluit af te leggen. Hij houdt me tegen en zegt dat hij me graag ziet. Achteraf hoor ik dat hij na ons gesprek een aantal tijdje moest gaan zitten.

De eerste die ik nu absoluut wil spreken is mijn zielsverwante. Alsof het zo moest zijn, is ze in de buurt en als ze er is mag ik in haar warme omhelzing uitsnikken. Ze houdt me lief vast. Hoe ze het doet, weet ik niet, maar ze slaagt erin me te kalmeren en moed te geven. Misschien kan een IUI wel suggereert ze terecht. Dankzij haar begrip en steun voel ik me weer mens.

Een half uur nadien heb ik al gebeld met de counsellor die me bevestigt dat zelfs indien alles stopt deze maand, ik de volgende cyclus gewoon kan verder doen, geen gedoe met wachtlijsten, ik ben mijn plaats niet kwijt.

 

Ondertussen heb ik ook al vrijaf genomen op het werk. Klokslag 15u heb ik DPM aan de lijn. Totaal onverwacht krijg ik de boodschap dat ik toch de gebruikelijk dosis Puregon moet doorspuiten en maandag opnieuw voor een echo wordt verwacht. Als ik protesteer dat ik toch maar 2 follikels had, zegt de man aan de andere kant dat ik ook nog 3 kleine follikels had  en dat ze hopen dat die zouden groeien. Ik ben heel bang dat het eindresultaat heel mager zal uitvallen en dat ik een poging mogelijk verspil. Echter mijn man zegt dat ik vertrouwen moet hebben in de dokters, ons lot ligt in handen van de wetenschap. Het is allemaal zo nieuw en zo verwarrend.. Ik weet niet meer wat ik moet denken en mijn ventje evenmin. We zullen er ons moeten bij neerleggen en braafjes doen wat ons gezegd wordt. Maandag weten we meer…Maar het blijft een heel dubbel gevoel.

twins1

 

21:23 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, wanhoop, balen, dubbel gevoel, icsi |  Facebook |

Commentaires

Hey,

Ik lees al lange tijd mee met jouw blog, ook al kennen we elkaar niet. Toen ik je blog ontdekte, zat ik ook in de medische mallemolen, hopend op een eerste kindje. Het zal wel confronterend zijn nu te moeten lezen dat wij intussen vorige maand mama en papa zijn geworden van een flinke, leuke dochter. Toch wil ik je een hart onder de riem steken... Ik leef echt met je mee. Zelf is het voor mij niet zover hoeven te gaan en bleef het bij hormonen slikken, dus ik weet niet honderd procent hoe het voelt steeds een stapje verder te moeten zetten in de wereld van de wetenschap en je er steeds wat meer aan over te hoeven geven... Maar ik weet wel hoe het lege gevoel van onvervuld verlangen je stilaan helemaal wegknaagt. Ik hoop dat je altijd maar weer dat stukje kracht blijft vinden om er hoopvol, steeds weer in te vliegen. Ik ben ervan overtuigd dat het ooit eens ferm zal meezitten voor jullie. Ik duim voor jullie... Veel moed!

Écrit par : Tine | 11/04/2009

How to react? Momke,

Eigenlijk had ik dit al dit weekend gelezen, maar ik wist niet wat te zeggen, hoe te reageren. Wat is de juiste reactie? Is er een juiste reactie? Moest ik je hoop geven dat ze alle vijf zouden groeien en dat je dan uiteindelijk een "magere" ICSI zou ondergaan? Moest ik je hoop geven dat er drie overbleven of op zijn minst twee en dat je met een nieuwe IUI poging meer kans zou hebben? Ontkende ik in dat laatste geval dan niet dat je eigenlijk geen ICSI hebt gekregen waar je toch naar "uitkeek"?
Wat ik wel kan, is je een heel dikke knuf geven. Ik ben blij te lezen dat je zielsverwant je moed en steun heeft kunnen geven. Ik weet zelf niet hoe ze het doet. Ze probeert er enkel voor je te zijn. The best she can.

Liefs,

Bokje

Écrit par : Bokje | 14/04/2009

Les commentaires sont fermés.