14/04/2009

Aan het lijntje...

Maandagmorgen opnieuw op controle, zonder al te veel verwachtingen… Maar toch zorgde de echo opnieuw voor consternatie. Baarmoederslijmvlies was van 6 naar 7,4 mm gestegen. Van de 3 kleine follikels was er helaas maar 1 meer over, maar die was nog steeds klein en werd niet gemeten. Tot daaraan toe, ik had niet echt groot vertrouwen daarin. MAAR wat me wel weer compleet de dieperik in sleurde was het feit dat van de 2 grotere follikels nu eentje 1 mm kleiner was geworden (van 13 nr 12 mm) terwijl de andere naar een mooie 16mm was uitgezet. Mijn lijf kan zelfs geen 2 oorspronkelijk mooie follikels houden was de conclusie van de dag, ik ben een LOSER.  Mijn hoop op een rescue-IUI met verhoogd succes (vanweg 2 follikels ipv de gebruikelijk ene), was nu voorgoed de bodem in geslagen.

 

Het werd nog sterker: ik kreeg van DPM de boodschap dat ik ondanks dit bedroevende resultaat toch nog verder Puregon moest spuiten. WHAT THE FUCK ???

Uitermate ontstemd vroeg ik hoe dat in godsnaam kon met maar 1 follikel die wou groeien? “De dokter hoopt dat die 2 andere toch mee zullen evolueren, maar als het tegen woensdag niet lukt, dan gaan we toch moeten stoppen” probeerde de laborant mij te sussen. “Maar ik heb maar Orgalutran tot woensdag”, protesteerde ik. “Dan vraag je maar woensdagmorgen een voorschrift en spuit je het nadien in”, beval hij. NICE, lekker op het toilet van het CRG mezelf injecteren, terwijl het toch al een verloren zaak is.. It keeps getting better!

 

Dat ik de discussie dus niet moest voeren met DPM was me allang duidelijk. Ik wou uiteraard die fameuze prof spreken die mij hier aan het lijntje hield… Helaas ik kreeg die niet te pakken. Mijn man probeerde me te kalmeren met de veronderstelling dat ze misschien toch alles uit de kast wilden halen om te zien hoe mijn lichaam reageerde om zodoende de volgende keer meteen de goede medicatie te kunnen geven. Hij bleef erop hameren dat ze dit heus niet deden om mij te pesten, en dat ik moest blijven geloven in hun expertise. Dat kalmeerde me wel enigszins en ik was voor de rest van de avond vrij rustig.

 

Echter, vannacht begon het piekeren weer, om 3 uur deze ochtend was het gedaan met slapen. Hele gesprekken voerde ik in mijn hoofd met een denkbeeldige dokter over waarom ik moest verder stimuleren, waarom ik aan zo’n overduidelijk mislukte stimulatie die wellicht maar 1 follikel oplevert een ICSI zou moeten verspillen. Het liet me niet meer los.

 

Een gedachtewisseling met mijn steun en toeverlaat had me gisteren bovendien doen twijfelen aan het feit of ik zelfs indien ik volgende cyclus meteen zou kunnen een nieuwe poging doen zonder wachtlijst, ik eerst nog een counsellor zou moeten spreken (vanwege de omschakeling van medicatie). Mijn afspraak met de gyn had ik dan wel al naar voor kunnen schuiven, maar een consultatie met een verpleegkundige moet dikwijls 2 maanden op voorhand worden vastgelegd,wat impliciet zou neerkomen op een ‘vorm’ van wachtlijst.

Deze morgen vatte ik dan ook onmiddellijk de koe bij de hoorns en belde ik naar de afsprakenbalie. Daar kreeg ik meteen het geweldige nieuws dat alles volzat tot juli. “Dat kan toch niet“, antwoordde ik daarop, en ik legde uit waar het om ging. Blijkt dat de IVF uitleg op zich maar 1 keer moet worden gedaan. Ook wanneer iemand bv. start met een korte procedure en nadien moet overgaan op een lange versie ervan.
De houvast indachtig dat mijn zielsmaatje mij in geuren en kleuren de suprefactuitleg zou kunnen doen, repliceerde ik dan ook onmiddellijk dat het voor mij niet persé nodig was om een counsellor te zien, maar dat ik niet het risico wou lopen niet te mogen starten. De loketbediende bevestigde me dat de dokter wellicht een beperkte uitleg zou geven, de nodige voorschriftjes nadien zouden worden opgemaakt en ik dan toch kort nog wat uitleg aan de balie zou krijgen. Al 1 geruststelling toch al op dat vlak dus…

 

Omdat de drempel om een prof te bellen nu eenmaal hoger ligt voor mij dan een meer toegankelijke verpleegkundige, probeerde ik nadien het counsellornummer. Ik kwam verkeerd terecht , maar ik deed in het kort mijn uitleg.. De dame in kwestie vroeg me met wie ik het meeste contact had. Normaal was mijn counsellor er niet, maar ze ging haar best doen. Na een paar seconden wachtmuziek zei ze dat mijn favoriete verpleegkundige toch in huis was en dat ze haar zou laten weerbellen. 10 minuten later ging mijn gsm. “Dag Mom to be, het is hier A., hoe gaat het”, vroeg ze meelevend.

 Wel A. het gaat helemaal niet goed hè, zoals je waarschijnlijk al weet”

 Ja inderdaad”, beaamde ze, “ik heb je dossier genomen en ik ben er direct me naar Prof. T  (niet mijn gyn) gestapt. We gaan de ICSI stoppen en een IUI doen, want je hebt toch 1 goede follikel.”

 

Er viel een last van wat wel 100 kilo leek van mijn schouders. EINDELIJK iemand die zei waar het op stond.

 

Samengevat: ik behoud mijn echo-afspraak , ik moet blijven verder spuiten (waarom daar heb ik eigenlijk geen antwoord op gekregen, maar ik vermoed omdat ze die ene follikel echt perfect klaar willen maken) en zeker nog Orgalutran morgen injecteren om te vermijden dat de eisprong al plaatsvindt. Vrijdag wordt inseminatiedag. Normaalgezien kom ik inderdaad niet terug op de wachtlijst, maar moet ik wel nog naar de gyn alvorens verder (in mijn geval opnieuw) te doen. Voor dat laatste ligt de afspraak al vast en als ik nu eindelijk wat gespaard blijft van brute pech, kan ik misschien (in een lange versie van ICSI) in juni hopelijk mijn allereerste ICSI-poging ondergaan.

 

Ik kan natuurlijk blijven tobben over hoe onheus ik me behandeld voel en hoe unfair het allemaal is, maar uiteindelijk is dit niemands fout. Ik hoop over 2 weken antwoorden te krijgen van mijn gyn (en if not, dan verander ik resoluut want ergens vraag ik me toch af de prof die mijn counsellor ging raadplegen misschien niet beter geschikt is.. ik weet dat mijn eigen gyn niet aanwezig was vandaag, maar misschien was het wel een subtiele hint?). Weten waar ik aan toe ben, geeft me toch een vorm van rust. Ik hoop nu echt dat de follikel standhoudt en dat de inseminatie kan doorgaan.. Of ik er veel van verwacht is een andere zaak, maar ik moest wel glimlachen toen A. opperde dat er nog altijd een kans was. “Het zou toch moeten lukken met mijn dosis van sjans, but YOU NEVER KNOW..” zei ik daarop en ze schoot zelf in de lach…

 

Bij deze kan ik jullie bovendien aankondigen dat ik overigens de enige echte roze bril (die wetenschappelijk bewezen werkt!)  in mijn handtas heb zitten sinds zaterdag, dus de mirakels mogen NU komen J

 

pink-baby-bottle-candle-favors_jpg_

 

12:32 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : frustratie, baby, hoop, wanhoop, iui, crg, icsi |  Facebook |

Commentaires

Pech pech pech Momke!

Eerst en vooral je bent GEEN loser! Je voelt je een loser, maar dat is onterecht. Je hebt gewoon brute pech. Niet anders dan pech, dat de medicatie die ze gekozen hebben (die ze lukraak kiezen) niet aanslaat. Ergens kun je het ook als een geluk bij een ongeluk zien (ai, wat klinkt dit raar). Maar door het feit dat je zo slecht reageert hebben ze nu echt gezien dat dit niets voor u is. Als je half en half reageert kunnen ze misschien besluitelozer zijn wat ermee te doen. Het klinkt raar hé, maar ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik wil zeggen.
Maar natuurlijk jij zit er maar mee hé. Dus dikke knuf.
Ergens is er ook nieuws: geen goed nieuws, maar toch nieuws. Het is niet meer zo dat ze met je blijven prutsen. Chapeau dat je gebeld hebt!!! En dat jouw dokter er niet was, is gewoon de verklaring dat A. naar de meest beschikbare dokter heeft gezocht en toevallig zal dat prof T. geweest zijn. Alé, dat is mijn gok.
En ik blijf duimen dat de IUI dan toch ook al heb je geen hoop of niet veel hoop, toch lukt. Die roze bril must do the trick.

Liefs

Bokje

Écrit par : Bokje | 14/04/2009

Lieve momke,

Wat een verhaal en toestanden weer hé. Echt waar, je moet jezelf geen loser noemen omdat je lichaam niet op de goede manier op de medicatie reageert. Absoluut niet nodig. Het is belangrijk om positief te blijven denken en vooruit te blijven kijken.
het goede nieuws is dat je toch nog IUI mag proberen en dat je 1e poging niet verloren is.
Hopelijk hebben ze een les geleerd en kunnen ze de medicatie beter afstemmen volgende keer!

veel sterkte en ik duim voor een goede IUI hoor!

Écrit par : sterretje | 14/04/2009

Les commentaires sont fermés.