17/04/2009

IUI n° 5

Meer dan 40 minuten over tijd vond de IUI plaats. Ik stond net aan de balie om te informeren toen plots een meisje van een koppeltje dat heel de tijd naast mij had gezeten in de wachtzaal me kwam vragen of ik Mevrouw Mom to be was. “Want ik zag je weggaan en ze roepen nu van de andere kant jou naam

 

Daar ging ik dan: op van de zenuwen, want als er iets is wat ik NIET heb is het wel ‘geduld’.  Ik maakte me ontzettend zorgen of ze het zaad van mijn man kwijt waren of er iets anders mis was..

In het kamertje zei 1 van de verpleegsters direct dat het zaadstaal van mijn man heel goed was. Ik vroeg naar de hoeveelheid, maar het antwoord was een slag in mijn gezicht, meer dan de helft minder dan de laatste keer  (en zelfs 4 keer minder dan de keer ervoor). Ze bleef maar herhalen dat ze zelden zo’n goed zaad zagen en dat het echt geweldig goed was, maar ik was toch teleurgesteld en dat gevoel ging niet meer weg. Dat er 2 personen nodig waren voor de IUI, deed meteen een belletje afgaan, er was dus een beginneling bij. Ik wist zo al dat het niet zou lukken met de meest soepele katheter en hoewel ik het groentje geruststelde dat het echt wel kon mits wat wroeten, deed uiteindelijk de 2e meest ervaren dame het met de minder buigzame.

Misschien ben ik gevoeliger dan anders, maar ik voelde zelfs 2 uur later nog steeds lichte krampen…

 

Grappig was dat ik mijn gyn tegenkwam in de gang. Het duurde even voor hij me aankeek en er brak een glimlach door toen ie me –tot mijn grote verwondering- herkende en een knipoogje gaf. Ik heb met die man een haat-liefde verhouding gewoon. Want ik dacht even: kijk nu, dat is MIJN gyn met een genoegzaam gevoel. Toegegeven: hij is best wel knap en misschien was mijn ego gestreeld , maar ik vond het vooral fijn dat hij zo vriendelijk was. Ik hoop zo hard dat ik op 30 april de goede versie van hem te spreken krijg, in tegenstelling tot onze vorige afspraak toen hij ronduit lastig deed.

 

Anyway, aanvankelijk was ik positief ingesteld en blij met mijn 2 follikels en mooi dik baarmoederslijmvlies,maar dat is helemaal weg. Het voelt nu ook echt dat het definitief gedaan is met de inseminaties en ik wil nu gewoon weten welke soort medicatie ik moet nemen voor de hernieuwde eerste ISCI. Maar ik ben dan weer zo bang dat ik nooit genoeg follikels ga maken, dat de stimulatie weer niet gaat aanslaan. En ik wil echt gewoon een goed embryo ingeplant krijgen en genoeg flinke eskimootjes over hebben. Het is alsof ik nu pas besef dat  ze op dit moment in het labo mijn eitjes aan het bevruchten hadden moeten zijn…

 

Weer vertraging opgelopen, damn’it toch.

jitcrunch

 

16:07 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, wanhoop, balen, iui, crg, icsi |  Facebook |

Commentaires

Geloof jij maar niet maar ik wel Liefste Momke,

Het zaad van je ventje is altijd al top geweest. En ook nu nog is het top. Ook al is het voor jouw gevoel een tegenslag en dat snap ik best. Maar het is nog steeds top. En je hebt twee eitjes, dus het kan deze keer best. Ok, het is niet super gelopen. Maar kijk daar heb je weer een gelijkenis met mij ;-): bij mij waren ze de laatste keer ook wat overtijd. Ik hoop dat jij ferm overtijd mag gaan binnen 14 dagen ;-)
Maar als jij niet wil geloven, als jij niet wil hopen, dan doe je dat maar niet. Ik geloof en hoop in jouw plaats. Hier draaien de duimen volop en ik hoop dat je gesprek op 30 april "voor niets" is geweest. Maar hoop jij maar dat dit je vooruit gaat helpen ;-).

Liefs,

Bokje

Écrit par : Bokje | 17/04/2009

Sterkte!

Écrit par : Ester | 18/04/2009

Les commentaires sont fermés.