17/04/2009

IUI n° 5

Meer dan 40 minuten over tijd vond de IUI plaats. Ik stond net aan de balie om te informeren toen plots een meisje van een koppeltje dat heel de tijd naast mij had gezeten in de wachtzaal me kwam vragen of ik Mevrouw Mom to be was. “Want ik zag je weggaan en ze roepen nu van de andere kant jou naam

 

Daar ging ik dan: op van de zenuwen, want als er iets is wat ik NIET heb is het wel ‘geduld’.  Ik maakte me ontzettend zorgen of ze het zaad van mijn man kwijt waren of er iets anders mis was..

In het kamertje zei 1 van de verpleegsters direct dat het zaadstaal van mijn man heel goed was. Ik vroeg naar de hoeveelheid, maar het antwoord was een slag in mijn gezicht, meer dan de helft minder dan de laatste keer  (en zelfs 4 keer minder dan de keer ervoor). Ze bleef maar herhalen dat ze zelden zo’n goed zaad zagen en dat het echt geweldig goed was, maar ik was toch teleurgesteld en dat gevoel ging niet meer weg. Dat er 2 personen nodig waren voor de IUI, deed meteen een belletje afgaan, er was dus een beginneling bij. Ik wist zo al dat het niet zou lukken met de meest soepele katheter en hoewel ik het groentje geruststelde dat het echt wel kon mits wat wroeten, deed uiteindelijk de 2e meest ervaren dame het met de minder buigzame.

Misschien ben ik gevoeliger dan anders, maar ik voelde zelfs 2 uur later nog steeds lichte krampen…

 

Grappig was dat ik mijn gyn tegenkwam in de gang. Het duurde even voor hij me aankeek en er brak een glimlach door toen ie me –tot mijn grote verwondering- herkende en een knipoogje gaf. Ik heb met die man een haat-liefde verhouding gewoon. Want ik dacht even: kijk nu, dat is MIJN gyn met een genoegzaam gevoel. Toegegeven: hij is best wel knap en misschien was mijn ego gestreeld , maar ik vond het vooral fijn dat hij zo vriendelijk was. Ik hoop zo hard dat ik op 30 april de goede versie van hem te spreken krijg, in tegenstelling tot onze vorige afspraak toen hij ronduit lastig deed.

 

Anyway, aanvankelijk was ik positief ingesteld en blij met mijn 2 follikels en mooi dik baarmoederslijmvlies,maar dat is helemaal weg. Het voelt nu ook echt dat het definitief gedaan is met de inseminaties en ik wil nu gewoon weten welke soort medicatie ik moet nemen voor de hernieuwde eerste ISCI. Maar ik ben dan weer zo bang dat ik nooit genoeg follikels ga maken, dat de stimulatie weer niet gaat aanslaan. En ik wil echt gewoon een goed embryo ingeplant krijgen en genoeg flinke eskimootjes over hebben. Het is alsof ik nu pas besef dat  ze op dit moment in het labo mijn eitjes aan het bevruchten hadden moeten zijn…

 

Weer vertraging opgelopen, damn’it toch.

jitcrunch

 

16:07 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, wanhoop, balen, iui, crg, icsi |  Facebook |

15/04/2009

ICSI n°1 wordt IUI n°5

Het zomert ook in mijn hoofd vandaag. Ik was best wel zenuwachtig voor mij laatste echo vandaag. Ik bleef maar schietgebedjes doen dat die ene goede follikel stand had weten houden…Toen het eindelijk aan mij was, bleek dat de echoman om een of andere reden ook bloedprikken deed en blijkbaar een stagiaire aan het opleiden was. Ze was heel onzeker en wou mijn ziekenhuiskaartje niet teruggeven zonder dat ze dat eerst nagevraagd had.. Tssk die groentjes, toch ! De flamboyante echoman was zoals gewoonlijk weer zeer snedig van tong. Hij vroeg wat al die blauwe plekken op mijn arm deden toen hij wees naar de sporen van de vorige bloedafnames en grapte dat hij nog niet zo zeker was of dat mijn fout niet was. Blijkbaar hebben ze maandag mijn aders compleet kapotgestoken, dus nu moest ie op zoek naar een andere en die vond hij al gauw zij het op een plaats waar het best wel een venijnig steekje gaf. But mission accomplished.

 

Toen ik nadien het lokaaltje voor de echografie binnenkwam, hing hij alweer de lolbroek uit: “Tiens, das lang geleden dat ik jou gezien heb, hoe is het nog met jou?” Het hielp wel want ik was door al dat onnozel doen ontspannen geworden.

Sometimes you just feel everything will be fine. De meting van het baarmoedervlies gaf 8,4 mm. Meteen zag ik mijn grote follikel: "21 mm", zei hij. Oef! Maar er zat natuurlijk nog 1 (de krimpende van vorige keer): ik bereidde me al voor op 13 mm of minder, maar niets daarvan: de volle 18 (!!!) mm. De zon brak meteen door. Links zat er nog een kleintje van 10, dat blijkbaar toch ook wat gegroeid was.. 

Het is zo gek dat ik blij ben terwijl de IVFpoging voorgoed is afgeschreven deze maand, maar eindelijk eens positiefs nieuws. Ok, ik heb niet hetzelfde vertrouwen in de rescue-IUI als ik zou gehad hebben bij  ICSI, maar dat ik voor de eerste keer 2 follikels heb (terwijl maandag alle hoop daarop  nog verloren leek) geeft me toch een beetje gevoel dat het niet voor niets was al dat spuiten en dat mijn lijf toch een beetje meegewerkt heeft.

Toevallig kwam ik counsellor A. tegen die meteen vroeg hoe het was. Glunderend kon ik aankondigen dat het er uiteindelijk toch 2 waren. Ze gaf me een enthousiaste peptalk en zei : “we gaan er voor gaan, hoor!!!”

 

Ik ben dus apetrots op dit resultaat en ik kijk er geweldig naar uit om de zaadjes van mijn man vrijdag te ontvangen..

 

Er is wel een kleine ‘maar’. Want de ww zullen ellenlang zijn. Ik vind het best vervelend dat er toch meer hoop aan het kiemen is dan ik eigenlijk zelf wil. But I will try to keep it koel!

 

Update

 IUI gaat vrijdag om 11u15 door. Vanavond dus de gebruikelijk 5000 eenheden Pregnyl spuiten. Nieuwigheidje is dat ik zal utro moeten inbrengen

 

 

 

pregnant_beach_612x200

 

 

 

12:36 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, hoop, roze bril, iui |  Facebook |

14/04/2009

Aan het lijntje...

Maandagmorgen opnieuw op controle, zonder al te veel verwachtingen… Maar toch zorgde de echo opnieuw voor consternatie. Baarmoederslijmvlies was van 6 naar 7,4 mm gestegen. Van de 3 kleine follikels was er helaas maar 1 meer over, maar die was nog steeds klein en werd niet gemeten. Tot daaraan toe, ik had niet echt groot vertrouwen daarin. MAAR wat me wel weer compleet de dieperik in sleurde was het feit dat van de 2 grotere follikels nu eentje 1 mm kleiner was geworden (van 13 nr 12 mm) terwijl de andere naar een mooie 16mm was uitgezet. Mijn lijf kan zelfs geen 2 oorspronkelijk mooie follikels houden was de conclusie van de dag, ik ben een LOSER.  Mijn hoop op een rescue-IUI met verhoogd succes (vanweg 2 follikels ipv de gebruikelijk ene), was nu voorgoed de bodem in geslagen.

 

Het werd nog sterker: ik kreeg van DPM de boodschap dat ik ondanks dit bedroevende resultaat toch nog verder Puregon moest spuiten. WHAT THE FUCK ???

Uitermate ontstemd vroeg ik hoe dat in godsnaam kon met maar 1 follikel die wou groeien? “De dokter hoopt dat die 2 andere toch mee zullen evolueren, maar als het tegen woensdag niet lukt, dan gaan we toch moeten stoppen” probeerde de laborant mij te sussen. “Maar ik heb maar Orgalutran tot woensdag”, protesteerde ik. “Dan vraag je maar woensdagmorgen een voorschrift en spuit je het nadien in”, beval hij. NICE, lekker op het toilet van het CRG mezelf injecteren, terwijl het toch al een verloren zaak is.. It keeps getting better!

 

Dat ik de discussie dus niet moest voeren met DPM was me allang duidelijk. Ik wou uiteraard die fameuze prof spreken die mij hier aan het lijntje hield… Helaas ik kreeg die niet te pakken. Mijn man probeerde me te kalmeren met de veronderstelling dat ze misschien toch alles uit de kast wilden halen om te zien hoe mijn lichaam reageerde om zodoende de volgende keer meteen de goede medicatie te kunnen geven. Hij bleef erop hameren dat ze dit heus niet deden om mij te pesten, en dat ik moest blijven geloven in hun expertise. Dat kalmeerde me wel enigszins en ik was voor de rest van de avond vrij rustig.

 

Echter, vannacht begon het piekeren weer, om 3 uur deze ochtend was het gedaan met slapen. Hele gesprekken voerde ik in mijn hoofd met een denkbeeldige dokter over waarom ik moest verder stimuleren, waarom ik aan zo’n overduidelijk mislukte stimulatie die wellicht maar 1 follikel oplevert een ICSI zou moeten verspillen. Het liet me niet meer los.

 

Een gedachtewisseling met mijn steun en toeverlaat had me gisteren bovendien doen twijfelen aan het feit of ik zelfs indien ik volgende cyclus meteen zou kunnen een nieuwe poging doen zonder wachtlijst, ik eerst nog een counsellor zou moeten spreken (vanwege de omschakeling van medicatie). Mijn afspraak met de gyn had ik dan wel al naar voor kunnen schuiven, maar een consultatie met een verpleegkundige moet dikwijls 2 maanden op voorhand worden vastgelegd,wat impliciet zou neerkomen op een ‘vorm’ van wachtlijst.

Deze morgen vatte ik dan ook onmiddellijk de koe bij de hoorns en belde ik naar de afsprakenbalie. Daar kreeg ik meteen het geweldige nieuws dat alles volzat tot juli. “Dat kan toch niet“, antwoordde ik daarop, en ik legde uit waar het om ging. Blijkt dat de IVF uitleg op zich maar 1 keer moet worden gedaan. Ook wanneer iemand bv. start met een korte procedure en nadien moet overgaan op een lange versie ervan.
De houvast indachtig dat mijn zielsmaatje mij in geuren en kleuren de suprefactuitleg zou kunnen doen, repliceerde ik dan ook onmiddellijk dat het voor mij niet persé nodig was om een counsellor te zien, maar dat ik niet het risico wou lopen niet te mogen starten. De loketbediende bevestigde me dat de dokter wellicht een beperkte uitleg zou geven, de nodige voorschriftjes nadien zouden worden opgemaakt en ik dan toch kort nog wat uitleg aan de balie zou krijgen. Al 1 geruststelling toch al op dat vlak dus…

 

Omdat de drempel om een prof te bellen nu eenmaal hoger ligt voor mij dan een meer toegankelijke verpleegkundige, probeerde ik nadien het counsellornummer. Ik kwam verkeerd terecht , maar ik deed in het kort mijn uitleg.. De dame in kwestie vroeg me met wie ik het meeste contact had. Normaal was mijn counsellor er niet, maar ze ging haar best doen. Na een paar seconden wachtmuziek zei ze dat mijn favoriete verpleegkundige toch in huis was en dat ze haar zou laten weerbellen. 10 minuten later ging mijn gsm. “Dag Mom to be, het is hier A., hoe gaat het”, vroeg ze meelevend.

 Wel A. het gaat helemaal niet goed hè, zoals je waarschijnlijk al weet”

 Ja inderdaad”, beaamde ze, “ik heb je dossier genomen en ik ben er direct me naar Prof. T  (niet mijn gyn) gestapt. We gaan de ICSI stoppen en een IUI doen, want je hebt toch 1 goede follikel.”

 

Er viel een last van wat wel 100 kilo leek van mijn schouders. EINDELIJK iemand die zei waar het op stond.

 

Samengevat: ik behoud mijn echo-afspraak , ik moet blijven verder spuiten (waarom daar heb ik eigenlijk geen antwoord op gekregen, maar ik vermoed omdat ze die ene follikel echt perfect klaar willen maken) en zeker nog Orgalutran morgen injecteren om te vermijden dat de eisprong al plaatsvindt. Vrijdag wordt inseminatiedag. Normaalgezien kom ik inderdaad niet terug op de wachtlijst, maar moet ik wel nog naar de gyn alvorens verder (in mijn geval opnieuw) te doen. Voor dat laatste ligt de afspraak al vast en als ik nu eindelijk wat gespaard blijft van brute pech, kan ik misschien (in een lange versie van ICSI) in juni hopelijk mijn allereerste ICSI-poging ondergaan.

 

Ik kan natuurlijk blijven tobben over hoe onheus ik me behandeld voel en hoe unfair het allemaal is, maar uiteindelijk is dit niemands fout. Ik hoop over 2 weken antwoorden te krijgen van mijn gyn (en if not, dan verander ik resoluut want ergens vraag ik me toch af de prof die mijn counsellor ging raadplegen misschien niet beter geschikt is.. ik weet dat mijn eigen gyn niet aanwezig was vandaag, maar misschien was het wel een subtiele hint?). Weten waar ik aan toe ben, geeft me toch een vorm van rust. Ik hoop nu echt dat de follikel standhoudt en dat de inseminatie kan doorgaan.. Of ik er veel van verwacht is een andere zaak, maar ik moest wel glimlachen toen A. opperde dat er nog altijd een kans was. “Het zou toch moeten lukken met mijn dosis van sjans, but YOU NEVER KNOW..” zei ik daarop en ze schoot zelf in de lach…

 

Bij deze kan ik jullie bovendien aankondigen dat ik overigens de enige echte roze bril (die wetenschappelijk bewezen werkt!)  in mijn handtas heb zitten sinds zaterdag, dus de mirakels mogen NU komen J

 

pink-baby-bottle-candle-favors_jpg_

 

12:32 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : frustratie, baby, hoop, wanhoop, iui, crg, icsi |  Facebook |