04/05/2009

Get real

Het wordt steeds reëler, de kans dat een kind voor ons niet weggelegd is. De afspraak waarvan ik hoopte dat het ons zou infecteren met nieuwe moed, liep helemaal anders dan verwacht. Ik reageerde blijkbaar niet goed op de stimulatie met Puregon, maar niet getreurd: nieuwe medicatie en mijn natuurlijke cyclus lamleggen, zou daar misschien een oplossing voor kunnen zijn. Dat was de boodschap die de prof. wellicht voor ons zou hebben…

 

Maar uiteraard was dat weer een ‘tikkeltje’ te optimistisch. Onze dokter wond er geen doekjes om (alhoewel achteraf bleek dat hij het nòg te eufemistisch had uitgedrukt): “ik ben ten zeerste verbaasd over het feit dat u voor uw leeftijd blijkbaar zo’n lage hormonenreserve heeft, dat had ik nooit zien aankomen”.

Mijn eerste gedachte was: “te weinig eicellen”. Ik begon onmiddellijk te huilen. De prof. legde uit dat we het over een andere boeg moesten gooien en stelde ivf voor in de lange versie: met suprefact en menopur. Heel veel van het gesprek ging bij mij echter het ene oor in en het andere uit. Ik weet wel dat hij mij in de ogen keek en nadrukkelijk zei dat er nog steeds meer kans was dat ik zwanger het CRG zou  buitenstappen dan kinderloos. Op dat moment vond ik hem heel menselijk.

 

Later kwamen pas de vragen:  Is de volgende poging nu IVF of ICSI? Wat betekent dat eigenlijk een lage hormonenreserve ? Welke hormonen ontbreek ik?  Had de dokter niet gezegd dat hij dìt niet kon oplossen? En was de conclusie van heel ons gesprek dan niet geweest dat ik al blij mocht zijn als ik 3 follikels zou hebben, maar dat het beter was om 3 eicellen te oogsten bij een vrouw van mijn leeftijd dan 23 bij eentje van 39? Toen mijn man bleef aandringen wat er zou gebeuren als het maar bij 2 eicellen zou blijven, ontweek de prof.  de vraag een beetje, maar ik kon perfect tussen de lijnen lezen: er was misschien nog de uitweg van een speciale studie, but bottom line: the end.

Aan de balie speelde zich bijna een dramedie af, het leek wel alsof het giecheltrutje achter het loket maar niet scheen te begrijpen wat van haar verwacht werd. Op het einde van haar uitleg en de hele verwarring (wachtlijst, geen wachtlijst, IUI met clomid, menopur,wanneer medicatie halen?), kwam A. onze verpleegkundige er bij staan, zij zorgde ervoor dat ik nog diezelfde dag de zwangerschapstest kon doen, die negatief bleek, oh verrassing!

 

Ik begon achteraf  te twijfelen of het wel zo ernstig was als de dokter liet uitschijnen, ik probeerde informatie op te zoeken waarbij ik nergens iets terugvond over lage hormoonreserves, een lotgenote die me herinnerde aan het feit dat op dag 3 toch 10 follikels werden geteld bij de allereerste doorlichting wat een volledig normaal resultaat was, stiekem was er zelfs een beetje hoop dat het allemaal misschien wel nog zou loslopen…

 

Helaas, vandaag toen ik mijn gyn eindelijk aan de telefoon kreeg, was hij zeer formeel: hij doelde met lage hormoonreserves inderdaad op lage eicelreserves. (Waarom had hij dat dan niet effectief gezegd ? Ik heb er heel het weekend mijn hoofd over liggen breken !) Mijn intuïtief buikgevoel van donderdagmorgen was dus meteen spot on geweest. Het lijstje met vragen bleek plots zo onbeduidend. Opnieuw was ik overdonderd, opnieuw stelde ik de essentiële vraag niet: maar waarom leek alles dan zo normaal? Hoe kan het dat jullie dit gemist hebben bijna een jaar geleden? Hoe komen ze tot deze conclusie na deze ene mislukte stimulatie? Zegt dit dan ook iets over de kwaliteit van mijn eicellen? Ik kan er eerlijk gezegd niet bij.

 

Toen ik met de dokter tenslotte wou nagaan waarom ze mijn startdatum hadden vastgesteld op 15 juli ipv 15 juni, kreeg ik geen sluitend antwoord. Dit was iets dat geregeld moest worden met de dienst planning IVF, maar helaas was deze onbereikbaar voor de rest van de week. Ik zou het dus zelf moeten in orde maken met hen. Het is dus al een wonder dat ik er achter ben dat het ICSI (niet IVF) zou worden.

 

Ik ben een half uur ontzettend kwaad geweest, misschien dringt het zelfs niet door, want het lijkt zo absurd dat dit me overkomt nadat ze me al die tijd hebben voorgehouden dat we compleet natuurlijk konden  zwanger worden.  Boos dat ik in mijn binnenste altijd hebt vermoed dat er iets grondig fout is, maar mezelf toch zo voor de gek heb laten houden… Ik kan niet anders dan denken: “dus toch, maar WAAROM????” Het enige positieve is dat ik nu toch min of meer zeker weet waar het op staat. Ik kan me alleszins veel beter iets voorstellen bij lage eicelreserves dan hormoonreserves.

 

Ik voel me eigenlijk ontzettend in de kou staan op dit moment. Hopelijk helpt een goed gesprek met mijn counsellor.  Ze kan de bittere pil niet vergulden, daarom ook dat ik de onverbloemde diagnose moest horen van de gyn, maar ik wil gewoon een begripvolle warme stem van iemand die toch al een pak ervaring heeft en me misschien wat hoop kan influisteren.

 

Voor mij lijkt het nu alsof het al verloren is. Pissed, verdrietig… Klaar om het bijltje erbij neer te gooien. Ik wil nog 1 keer door de hel gaan, maar daarna? Zijn er dan nog wel pogingen mogelijk, kunnen we het dan nog aan?

 

Het besef is er: het ligt aan mij, ik ben de oorzaak van onze onvruchtbaarheid, die plots allesbehalve onverklaarbaar is. Als er nooit een baby komt en die kans komt alsmaar dichterbij, dan is het omdat ik mijn man geen kindje kan geven. Ik was er eerlijk gezegd nog niet helemaal klaar mee, met het antciperen op het reëel risico dat een zwangerschap uitgesloten was. And all of a sudden it all got very real.

we_cant

 

 

 

 

Update: De counsellor heeft beloofd dat ze de startdatum zal aanpassen, het wordt dus juni.

20:32 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, wanhoop, opgeven |  Facebook |

Commentaires

Hallo,
Ik heb zelf geen vruchtbaarheidsbehandelingen gehad, maar lees wel op meerdere weblogs mee. Daar heb ik genoeg voorbeelden van vrouwen gezien die vroeg in de overgang kwamen (en dus weinig eitjes hadden), maar door ivf/isci toch nog 2 kinderen hebben gekregen. Het gaat om dat ene eitje, dat kan genoeg zijn! Dus geef de hoop niet op en zorg ervoor dat jullie behandeling zsm begint! Sterkte!

Écrit par : Esther | 04/05/2009

Tranen Momke,

Je weet dat ik tranen heb gelaten toen je me dit nieuws vertelde. Ik lees nu ook je "pijn". Probeer je vast te houden aan wat de arts nog zei, buiten het natuurlijk slechte nieuws: "je hebt MEER kans om zwanger buiten te komen dan niet". Het zijn belangrijke woorden. Ik weet dat je er momenteel niet veel aan hebt. Ik weet dat je momenteel "je schuld" (alhoewel je weet dat het niet je schuld is) moet verwerken. Ik weet dat dit een slag is die je niet had verwacht. Ik weet dat je je extra schuldig voelt tegenover je partner. Maar geloof me hij ziet het niet zo. Je zal het moeilijk geloven en ik weet dat je je toch schuldig zal blijven voelen, wat we ook zeggen. Maar denk aan je woorden die je aan mij hebt gezegd.
En please, denk nog niet aan de verwerking van het feit dat er nooit een kind komt. Dat is nog niet aan de orde en ik duim meer dan ooit dat dit nooit aan de orde zal zijn. Probeer eerst deze slag te verwerken.

Dikke dikke dikke dikke knuf!

Van je lieve Bokje

Écrit par : Bokje | 05/05/2009

Lieve,

Wat een verhaal, wat een verdriet, wat een pijn en wat een teleurstelling. Wat ga jij een moeilijk proces door! Lastig hoor dat je geen duidelijk beeld hebt aan de ene kant en wel weer aan de andere kant.

Ik begrijp dat je boos bent op je lichaam maar wees niet boos op jezelf. Echt je kunt er niets aan doen. Natuurlijk weet ik ehct wel dat het anders voelt maar probeer naar de goede dingen te kijken. Wat kun je wel.

Stel de vragen die je nog hebt opnieuw aan je arts,schrijf de vragen op of ga eens kijken/luisteren in een ander ziekenhuis. Soms verbreed dat je licht in deze donkere tunnel.

Ik leef met je mee.
X sas

www.eendagzwanger.blogspot.com (en nee ook ik ben weer niet zwanger)

Écrit par : saskia | 05/05/2009

Les commentaires sont fermés.