11/05/2009

Met lege handen...

woman-sex-pain-hands-stomach-200

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag: op visite naar de afdeling materniteit om een pasgeboren baby’tje te verwelkomen. Ik zag er enorm tegen op, maar het viel beter mee dan verwacht. ’s Morgens had ik nog een enorme huilbui gehad in de badkamer, toen ik bedacht wat een goede vader mijn ventje zou zijn maar dat hij door mijn defect misschien nooit zou papa zijn. Mijn man kon me met een warme knuffel gelukkig weer oppeppen.

Maar dus, dat kraambezoek doorstond ik wonderwel goed. De kersverse spruit lag ook heel de tijd te slapen en de papa en mama waren er evenmin op uit om ons kost wat kost te laten delen in hun kindergeluk. Want dat vind ik altijd zo gênant als ze je dat kleintje met veelbetekende blikken in de armen duwen met de niet mis te verstane suggestie “zo krijgt je misschien de smaak te pakken”. De getuigen van Jehova zouden er jaloers op zijn hoe sommige kersverse ouders vol enthousiasme de blijde boodschap brengen. Iedereen MOET nu eenmaal aan de kinderen want anders ben je geen lid van de tofste club ter wereld.. Dat was hier totaal niet het geval, er werd veel gelachen en gegrapt : een volkomen normaal gesprek. Ik moest me bv. niet forceren om te informeren naar de bevalling en hoe de baby het deed.  Dat vond ik  enorm flink van mezelf: geen traantjes  en geen somber gevoel achteraf.

 

Zondagmorgen uiteraard MOEDERDAG. Voor iedere vrouw zonder onvervulde kinderwens een rotdag. Aan hen allen dus een stevige welgemeende knuffel!

 

Zelf mocht ik eerst langs bij mijn eigen moeder.. Daar ging ik helemaal op in mijn neefje, die niet weg van mij te slaan was. Wandelingetjes doen, waterspelletjes spelen. Het was geweldig, maar oh zo bitterzoet. Want dan loop je hand in hand met dat schattige ventje en kom je andere mensen tegen met hun peuters, blijven ze staan om kort een praatje te maken terwijl de kindjes nieuwsgierig kennismaken. Even zweefde ik mee in de illusie dat ik toch lid ben van de club, maar altijd komt het keiharde besef. Het is een venijnig vals gevoel van blijheid. Ik ben trots om met kleine kereltje te kunnen pronken, maar het breekt me tegelijkertijd  ook dat  ik zijn mama niet ben. Dat lijkt eventjes zo voor de buitenwereld tot hij zijn moeder in het vizier krijgt en met uitgestrekte armpjes naar haar toe rent. In dat ene moment dat hij zijn knuistje zich losmaakt uit het mijne, sta ik daar: met bloedend hart en lege handen. Letterlijk.

 

De hel was nog niet gedaan, we waren ’s avonds uitgenodigd voor een BBQ met vrienden, uiteraard bijna allemaal gezegend met nageslacht. Terwijl er met Kerst vorig jaar voor het eerst  niet schandelijk gevist werd naar onze ‘kinderplannen’, ontsnapten we ditmaal niet aan het kruisverhoor. Ik weigerde te antwoorden en schoof de hete aardappel door naar mijn man. De suggesties zoals we al zo vaak gehoord hebben kwamen weer naar boven: of het toch niet aan de stress zou liggen en jawel, zij hadden gehoord dat als je ermee stopte dat je dan dikwijls toch miraculeus zwanger werd. Ik ging er even op in en antwoordde vrij kortaf dat stress er hoegenaamd niets mee te maken had en mijn man die maakte duidelijk dat dat stoppen niet is dat je zelf BESLIST (in ons geval ziet dat er toch naar uit) en dat er een fysiek probleem was . Anyway we hebben te  kennen gegeven –vooral mijn man- dat het goed mogelijk is dat het bij ons nooit lukt zonder in detail te treden.

 

Later kwamen andere vrienden toe met hun kleuter die nog net geen jaar is. Hoe ik mezelf ook probeer te beschermen, ik wordt er gewoon naar toe gezogen  naar die kleine hummeltjes en zij blijkbaar naar mij. Uiteindelijk  eindigde het er dan mee dat het de hele tijd bij mij op schoot zat, dat ik het  papflesje gaf.. Het kraaide van plezier als ik er gek tegen deed en dan zag je zo 4 schattige tandjes met een spleetje tussen. Om bij weg te smelten..

Zulke avonden putten me compleet uit, om 21 u moest ik naar huis, ik voelde mijn weerstand zo afbreken. We waren nog de straat niet uit toen de dammen doorbraken.

Al mijn stoere praat over als het niet lukt dat we gewoon gezellig met zijn tweetjes blijven ten spijt... Ik kan het niet, nog niet. Mezelf zien zonder een kindje?  Die knop omdraaien nu al? Ik ben doodsbenauwd dat het voor ons eindigt in juli. Net voor ik verjaar. 31 en verplicht kinderloos, zonder dat ik tijd gehad heb om ermee in het reine te komen.

Ik zit helemaal in de knoop met mezelf. Ik wil andere opties plots wel benutten, want ik wil geen tijd meer verliezen en de tijd dringt, zo voelt het toch. Mijn man die tegensputtert en zich afvraagt vanwaar dit allemaal komt. Verbaasd dat ik best al veel kennis heb over die alternatieven, wat aangeeft dat ik er mee bezig ben zonder dat ik daar iets over gezegd heb. Mijn schatje is iemand die tijd nodig heeft om beslissingen te nemen, terwijl ik impulsief ben en vooruit wil. Hij weet niet of hij die andere opties wel wil overwegen.. En ik,  ik overval hem dan uit het niets met zaken waar we nog nooit deftig over gepraat hebben.  Eigenlijk overval ik mezelf er ook mee. Want ik weet het allemaal niet meer, zijn die alternatieven iets voor mij/ of niet? Het enige wat door mijn hoofd spookt is: ik kan het (nog) niet aanvaarden.

 

 

Uiteindelijk zwegen we erover.. Maar later in zijn armen zei hij teder: wat ben je toch een kloekje mijn meisje, dat zit ingebakken in jou..

Dat is het inderdaad: ik ben een moeder.. een moeder zonder kind.

10:15 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (4) | Tags : baby, wanhoop, alternatieven |  Facebook |

Commentaires

Lieve momke,

Was me het dagje wel (niet) gisteren hé. Zo moedig van je om de confrontaties aan te gaan en tegelijk zo confronterend en emotioneel slopend.
Je hebt het er zeer goed vanaf gebracht volgens mij hoor.
Uiteraard kom je dan jezelf tegen en begint er vanalles door je hoofd te draaien.
De gevoelens die dan bovenkomen zitten zo diepgeworteld. Ikzelf herken het ook: zal het ooit lukken, is het ooit voor ons weggelegd. Je begint aan die leeftijd te denken, je verlangen is groter dan ooit, het gemis des te groter.
Je hebt bijzonder veel geluk met je ventje, die het ook op zijn eigen manier moet verwerken.
Samen komen jullie er wel, mèt of zonder kinderen!
Blijf in de toekomst geloven en inderdaad: je bent een moeder! In je hart ben je al duizend keer moeder geweest!
Ik hoop het zo voor jou
xxx

dikke knuf

Écrit par : Sterretje | 11/05/2009

hoi momke,

ik kan niet zeggen dat je de moed niet mag opgeven, ik kan enkel hopen dat je dat niet doet.
Je laat je tanden zien en de liefde die je in je hebt. Hou je daaraan vast, het zijn je steunpilaren in deze moeilijke dagen. Hou van je man, want jouw reis is ook zijn reis.
Alle liefs en steun van mijn wereld.

Écrit par : marb | 11/05/2009

Moederdag ook voor ongewenst kinderlozen Ik kan me het voorstellen hoe pijnlijk het is om te zien hoe je lieve neefje, die jou duidelijk ook heel graag ziet, toch rent naar zijn mama. Het bevestigt maar weer eens dat jij niet hebt wat je zo verlangt. En dat doet pijn, zeker nu het moederdag is. Dus een dikke knuf.
Ik ben wel fier op je!!! Je hebt het kraambezoek goed gedaan!
En ja, al die vragen "wanneer kindjes, ..." en dan de cliché-antwoorden dat het allemaal aan de stress ligt. Grrrr, vreselijk. Dat ze de fertiliteitscentra dan maar opdoeken. Waarom moeten die gefinancierd worden? Waarom betaalt de maatschappij? Het is toch allemaal psychologisch. Dat het maar zo simpel was. We zouden allemaal op reis gaan, ons ontspannen, een hond nemen, adopteren, passionele seks hebben, ... en nog allerlei van die "tips" die leken ons geven. Dat zouden fertiliteitscentra moeten doen, ons die tips geven want wij zijn "te dom" om kinderen te maken. ICSI, IVF, IUI, ... waarom is dat nodig? Om het allemaal even sarcastisch terug te ketsen.
En dat je nadenkt over alternatieven, is niet meer dan normaal. Op een bepaald moment begint het steeds meer door te dringen dat er misschien andere opties nodig zullen zijn. Ik hoop voor jou van niet, dat weet je. Maar het kan, en dat je daar al over nadenkt vind ik helemaal niet erg. De ene denkt er wel sneller aan dan de andere, en blijkbaar kwam dat voor je ventje als een verrassing. Geleidelijkaan zal ook hij eraan beginnen denken. Zelfs misschien sneller dan jij nu vermoed, en misschien zelfs sneller doordat jij hem er vroeger dan hij verwacht mee confronteert. En als het niet nodig blijkt die optie, des te beter achteraf. Maar over nadenken kan geen kwaad.
Dikke knuf!!!!! En ik duim dat het in julie niet stopt maar pas begint ;-)

Veel liefs

Écrit par : Bokje | 11/05/2009

Lief Momke,

Wat een ellende toch. En zoveel emoties. Ik ken net als velen je gevoel. Gisteren was ik weer even blij dat ik in Belgie woon en niet in Nederland. Zo hebben we moederdag niet hoeven vieren.

De afgelopen maanden was ik net zo emotioneel als jij waarbij er even geen licht in de tunnel was. Nu gaat het beter, goed is nog een te groot woord. Stap voor stap,komen we er wel wat voor beslissingen we ook weer moeten nemen.

Houd moed!

x sas

www.eendagzwanger.blogspot.com

Écrit par : saskia | 11/05/2009

Les commentaires sont fermés.