28/05/2009

Hij

Snuffen is raar. Blij dat er nog geen vapeurs waar te nemen, maar het opgejaagde hyper gevoel dat ik al na het derde of vierde snufje had, blijft hardnekkig aanwezig. Zo goed en zo kwaad als ik kan probeer ik me te beheersen en dat lukt, maar evengoed ben ik deze week extra pissig op moeders  met baby’s.  Kirrende peuters die bij iedereen om me heen een warme glimlach op het gezicht toveren, maken me boos. Ik kijk stuurs en onbewogen voor me uit, maar vanbinnen denk ik: Neen, jullie gaan me niet doen smelten. Want smelten staat gelijk aan de controle verliezen en dan zit ik over 5 minuten te huilen van ellende.

 

Ik wou dit stukje eigenlijk schrijven als een brief naar het kindje waar ik zo naar verlang. Om te zeggen hoe onmetelijk trots ik ben op Dad to be die na 3 jaar knokken een professioneel succes heeft gehaald. Hoe papa  zorgt voor een mooie toekomst en hoe we nu meer dan ooit klaar zijn voor babylief.

 

We bouwen en timmeren aan een perfect geplaveide weg om er met een buggy zonder al te veel hindernissen kunnen over te rijden. Zoveel dromen en wensen die in vervulling zijn gegaan: mijn ideale man vinden, door hem ten huwelijk gevraagd worden, een tof nestje kopen, een hemelse huwelijksdag beleven, een superhondje in huis hebben, echte vriendinnen om mee te keuvelen, lekker op vakantie kunnen gaan,  een leuke job, 2 auto’s op stal.. Het is een schier eindeloos lijstje. Ik kom niets te kort en heb absoluut geen reden om wie dan ook te benijden. Ik ben dan ook niet jaloers op andermans successen of relatie of weetiknogwatallemaal.. maar heb ik dan tè veel?  Is een kindje ons dan niet gegund? Eéntje is echt al meer dan genoeg. Ik doe dus het maar niet, die brief schrijven naar een denkbeeldig ukkepukje. Dat zou immers hoogmoedig kunnen opgevat worden.

 

Gisteren was in tijden één van de mooiste dagen die we in quasi een half jaar hadden. We hebben gevierd mijn man en ik.. Zo blij dat hij terecht slaagde. Hij verdient het helemaal, mijn schatje. Heel laat op de avond zetten we een dvd op van een tv-serie en terloops gaat het over een man die bang is dat hij nooit onvoorwaardelijk zal kunnen houden van zijn kinderen zoals anderen dat wel doen. Zijn vrouw is net bevallen van een tweeling (na fertiliteitsbehandeling). En je ziet hem een uurtje later over beide baby’tjes hangen terwijl hij hen toespreekt: “Ik wist niet dat baby’tjes geboren werden met mutsjes” en teder streelt hij de roze en blauwe gevalletjes. “Ik ben jullie Papa” en een oneindige warmte spreidt zich uit over  zijn gezicht.

Ik kijk naar mijn man en schiet vol. Hij heeft er 3 jaar voor doorgezet  om een gezinnetje  alles te bieden wat het nodig heeft. Hij ook is een papa, maar misschien wel nooit echt.

 

father_holding_baby

 

11:33 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : hij, snuffen, wanhoop, baby |  Facebook |

Commentaires

Zij ... ... vertelt met pijn in het hart. Ze vertelt het zo mooi. Ze geeft haar pijn weer in woorden, dat moet je kunnen. En ze denkt niet aan haarzelf, ze denk aan diegene die ze graag ziet. Ze denkt aan wat ze beiden missen, ze denkt aan wie ze samen veel liefde zouden kunnen geven. Maar ze denkt hierbij niet haar gemis. Ze denkt vooral aan het gemis van hem. En toch voel je ook haar pijn, haar gemis, haar liefde die onuitputtelijk is voor hem maar die genoeg zou zijn om te delen met meerdere.
Ze is ook trots. Ze is fier op wat hij heeft verwezenlijkt. Ze is fier op wat ze samen hebben verwezenlijkt. Ze is zelfs zo fier dat ze twijfelt of het niet te veel van het goede is. Dat ze hierdoor het gemis van een baby moeten voelen. Ik kan hierop antwoorden met een duidelijke "neen". Waarom zou ik anders het recht hebben op een baby? Waarom zouden anderen die zoveel verwezenlijkt hebben, recht hebben op een baby? Hij en zij hebben ook recht op een baby en verdienen dit geluk!

Écrit par : Bokje | 28/05/2009

Gewoon even een hele dikke knuffel, omdat jullie mij zo een fijn koppel lijken met zoveel aandacht voor elkaar!! En omdat jullie het zo verdienen om het wonder van een kindje van jullie 2 mee te maken!!

Het is jullie zo gegund, ik blijf meeduimen!!

Écrit par : Elke | 31/05/2009

Les commentaires sont fermés.