28/05/2009

Hij

Snuffen is raar. Blij dat er nog geen vapeurs waar te nemen, maar het opgejaagde hyper gevoel dat ik al na het derde of vierde snufje had, blijft hardnekkig aanwezig. Zo goed en zo kwaad als ik kan probeer ik me te beheersen en dat lukt, maar evengoed ben ik deze week extra pissig op moeders  met baby’s.  Kirrende peuters die bij iedereen om me heen een warme glimlach op het gezicht toveren, maken me boos. Ik kijk stuurs en onbewogen voor me uit, maar vanbinnen denk ik: Neen, jullie gaan me niet doen smelten. Want smelten staat gelijk aan de controle verliezen en dan zit ik over 5 minuten te huilen van ellende.

 

Ik wou dit stukje eigenlijk schrijven als een brief naar het kindje waar ik zo naar verlang. Om te zeggen hoe onmetelijk trots ik ben op Dad to be die na 3 jaar knokken een professioneel succes heeft gehaald. Hoe papa  zorgt voor een mooie toekomst en hoe we nu meer dan ooit klaar zijn voor babylief.

 

We bouwen en timmeren aan een perfect geplaveide weg om er met een buggy zonder al te veel hindernissen kunnen over te rijden. Zoveel dromen en wensen die in vervulling zijn gegaan: mijn ideale man vinden, door hem ten huwelijk gevraagd worden, een tof nestje kopen, een hemelse huwelijksdag beleven, een superhondje in huis hebben, echte vriendinnen om mee te keuvelen, lekker op vakantie kunnen gaan,  een leuke job, 2 auto’s op stal.. Het is een schier eindeloos lijstje. Ik kom niets te kort en heb absoluut geen reden om wie dan ook te benijden. Ik ben dan ook niet jaloers op andermans successen of relatie of weetiknogwatallemaal.. maar heb ik dan tè veel?  Is een kindje ons dan niet gegund? Eéntje is echt al meer dan genoeg. Ik doe dus het maar niet, die brief schrijven naar een denkbeeldig ukkepukje. Dat zou immers hoogmoedig kunnen opgevat worden.

 

Gisteren was in tijden één van de mooiste dagen die we in quasi een half jaar hadden. We hebben gevierd mijn man en ik.. Zo blij dat hij terecht slaagde. Hij verdient het helemaal, mijn schatje. Heel laat op de avond zetten we een dvd op van een tv-serie en terloops gaat het over een man die bang is dat hij nooit onvoorwaardelijk zal kunnen houden van zijn kinderen zoals anderen dat wel doen. Zijn vrouw is net bevallen van een tweeling (na fertiliteitsbehandeling). En je ziet hem een uurtje later over beide baby’tjes hangen terwijl hij hen toespreekt: “Ik wist niet dat baby’tjes geboren werden met mutsjes” en teder streelt hij de roze en blauwe gevalletjes. “Ik ben jullie Papa” en een oneindige warmte spreidt zich uit over  zijn gezicht.

Ik kijk naar mijn man en schiet vol. Hij heeft er 3 jaar voor doorgezet  om een gezinnetje  alles te bieden wat het nodig heeft. Hij ook is een papa, maar misschien wel nooit echt.

 

father_holding_baby

 

11:33 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : hij, snuffen, wanhoop, baby |  Facebook |

24/05/2009

Start hernieuwde ICSI n° 1

Gisteren dag 21 van mijn huidige cyclus en gelukkig kreeg ik groen licht voor het starten met suprefact. Onmiddelijk begon ik dus met snuffen en alarmpjes instellen om de 3 uur.
Om niet te vergeten in wel neusgat ik moet sprayen heb ik naast de melding op mijn gsm ook een bandje dat ik van arm verwissel (handige tip uit het boek de verdwaalde ooievaar waar een moeder hetzelfde systeempje gebruikt voor borstvoeding zoals ze dat vroeger deed voor het suprefacten). Het wil weer lukken natuurlijk dat ik net geplaagd zit met een hooikoortsaanval en een lopende neus, but I'll manage.

Ik ben zeer benieuwd naar de bijwerkingen, maar ik verwacht dat die pas echt zullen optreden rond menstruatietijd volgende week als het echte 'lamlegeffect' zijn ding zal doen.

2 juni word ik opnieuw verwacht voor een bloedprik, maar DPM meldde me reeds dat ik dan wellicht geen telefoontje zal krijgen en gewoon verder moet doen tot 9 juni, echodag. Omdat ik de uitleg over de lange procedure niet gekregen heb, vermoed ik dat er op de echo geen enkele follikel mag te zien zijn (door stilleggen natuurlijke cyclus?) en dat ik dan wellicht met menopur mag starten. Dus 9 juni stemt dan hopelijk overeen met dag 1 van mijn ICSI-schema.

Eindelijk we zijn weer begonnen, nu maar duimen dat er genoeg follikeltjes groeien voor een PU een dat er een TP kan plaatsvinden. Het doel is 3 eicelletjes waarvan eentje van voldoende kwaliteit is om bevrucht te raken. Dus fingers crossed dat mijn lichaam ditmaal voorbeeldig meewerkt... 

jitcrunch

 

10:47 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, icsi, suprefact, hoop |  Facebook |

20/05/2009

Friends

Als er iets is waar je nooit genoeg van kunt hebben als je met een medisch babyprobleem zit, dan is het steun en begrip. Begrip voor elke opmerking die pijn doet, elke slechte gedachte waar je je schuldig over voelt, voor de twijfels waarmee je geconfronteerd wordt.

 

Ik heb deze week mijn eerste verjaardag gevierd als DVO-lid. Een van de andere groentjes stuurde mij een mailtje en zo begon een fantastisch mooie vriendschap. De band die we hebben is er één in alle openheid, alle eerlijkheid en vooral directheid. Haar vertrouw ik volledig en zij kent me zonder maskers of  franjes, gewoon zoals ik ben. Het was voor ons beiden een verrassing dat we onze diepste geheimen en wensen aan elkaar zo vlug konden vertellen, dat we elkaar zo innig goed begrepen. Mijn zielsmaatje.

Er was ook nog een andere bijzondere dame op de chat waar het contact hechter mee werd en sinds een tijdje behoort ook zij tot de weinigen die toegang hebben tot mijn hart. Ook haar  kan ik een  echte vriendin noemen en als ik nog maar denk aan de liefheid die ze in zich heeft en zo rijkelijk uitdeelt, word ik al warm vanbinnen.

 

De rust die ik zo hard nodig heb, en ook gewoon gek kunnen doen. Ik heb alles wat ik nodig heb bij die 2 gevonden. Mijn man is uiteraard het belangrijkste in deze avonturentocht en ik heb ontzettend veel aan hem, maar ik denk dat ik letterlijk zou doordraaien als ik niet met mijn eigen typisch vrouwelijke gedachtenkronkels bij een goede vriendin terecht zou kunnen.

 

Ik kan er niet omheen: de pijn die ik voel door deze ongewenste kinderloosheid, het maakt een  belangrijk deel uit van mijn leven. Net toen ik echt goed terechtkwam in de medische mallemolen kwam er een abrupt einde aan een intense vriendschap. Nu bijna een jaar later neemt datzelfde koppel opnieuw contact op. Compleet out of the blue. Eindelijk ben ik erachter waar het toen scheef liep. Tegen mijn natuur in, heb ik besloten om het face to face uit te praten, maar ik ben zeer sceptisch over het feit of de draad weer kan opgepikt worden. Zo heb ik al uitgemaakt voor mezelf dat ik niets zal vertellen over hoe onze weg geweest is tot op vandaag. Het is alsof het opnieuw vreemden zijn en mezelf weer openstellen zie ik niet zitten. Het is gewoon veel te gevoelig en kwetsbaarheid tonen aan anderen is uitgesloten. Maar ergens wil ik het op zijn minst nog die waterkans geven. Al was het maar om te bewijzen dat ik niet altijd de harde bitch ben waarvoor ik word versleten (wat ik overigens zelf niet eens zo’n verwijt vind voor zover het mijn imago naar derden betreft dan toch).

 

Ik sta ervan versteld hoeveel er is veranderd de afgelopen tijd en als ik zo terugkijk dan denk ik: verdorie op babygebied heb ik dan geen 'sjans' gehad, maar qua warmte en vriendschap werd ik rotverwend. Dus ik mag wel degelijk van geluk spreken en ik hoop dat de Miekes dan ook beseffen wat ze betekenen voor mij, elke dag opnieuw. Danku lieve schatten, ik zie jullie enorm graag.

 

All-I-need-girlfriends

 

20:37 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, vriendschap, miekes |  Facebook |