04/06/2009

Mom to be en Mom in law

EC5143-001

Mijn schoonmoeder denkt om 1 of andere absurd reden dat ik niet graag bij haar thuis kom. Ze is nogal pro onverwachte bezoekjes en koffiekletsen , terwijl ik zelf alles altijd heel secuur inplan en volgens mijn agenda leef.  In het wilde weg binnenspringen zit gewoon niet in mij. Ik ben zo niet opgevoed (of dat al dan niet een goede zaak is, laat ik in het midden).

Toch waagde ik me er dan maar aan, al was het maar om te bewijzen dat ik heus wel om haar geef. Het kostte -ondanks dat ze beweert dat ze altijd thuis is- 3 telefoontjes om te weten te komen wanneer en hoe laat ik op bezoek kon komen. Doch dit terzijde.

 

Net voor ik vertrok vertelde manlief dat hij een stevige woordenwisseling achter de rug had eerder die week met zijn moeder over het al dan niet krijgen van kinderen.. Ik voelde dus al aan mijn theewater dat ze daarop zou terugkomen, of sterker nog dat ze (onterecht)  zou denken dat mijn bezoekje in dat kader was. Mijn ventje had me wel eindelijk toestemming gegeven (ik vroeg al bijna een jaar of het niet eens tijd was om haar in te lichten) om -als daar behoefte aan had- te vertellen waar we al 2 jaar mee bezig zijn.

 

Mom in law viel dan ook met de deur in huis nog voor ik goed en wel op de bank zat. Maar ik ontweek de vraag meesterlijk, al zeg ik het zelf. Een tijd later voelde ik me al wat minder opgelaten en brak het moment aan om haar over onze weg te vertellen. Bleek dat ze al die tijd al een zwaar vermoeden had, ze kent haar zoon door en door en ze hoort vooral wat hij NIET zegt. Heel af en toe had hij zei ze ook eens iets laten vallen over 'naar eht ziekenhuis gaan' en ze had dus zitten puzzelen met die stukjes en brokjes informatie.

 

Ik was stomverbaasd dat ze op eigen houtje al meer informatie had verzameld dan mijn man toen we aan het begin van de mm stonden  of dan mijn eigen ma die onderhand toch ook al een tijdje op de hoogte is. Ze had er een tv-programma over gevolgd, ze was nagegaan of mijn ventje misschien onvruchtbaarmakende kinderziektes had gehad, ze kende het verloop van de behandeling, ze wist over de ondraaglijke wachtweken…

Toen ik haar uitlegde dat het probleem bij mij zat en dat haar zoon gezegend was met superzaad, zag ik wel even een glimlachje, maar niets dat ik kon interpreteren als dat hij dan maar beter een andere vrouw moest zoeken ofzo. Daar zit ik wel nog wat mee, of ze niet zoiets zou hebben van:  eigenlijk ben je dan toch maar gebrekkig als vrouw.

 

Ze bekende dat ze zelf nooit zover zou gaan als wij momenteel doen en dat ze vond dat we het mooi hadden nu, dat dat heel veel waard was en dat we daaruit ons geluk konden halen. Maar even goed begreep ze dat ik die sterke kinderwens had en dat het voor iemand die niet in mijn/onze  schoenen stond makkelijk oordelen was.

Dat ze ons bewust nooit heeft opgejaagd met de vraag ‘en hoe zit het nu’ was omdat ze perfect wist dat het enorm kan kwetsen als het niet wil lukken.  Dat vond ik enorm tactvol van haar en ik kon het dan ook enorm appreciëren. Grappig is dat als anderen haar naar onze kinderwens vragen,  ze standaard antwoordt: die zijn nog bezig met spelen hoor , laat ze maar doen. Ze oefent ook hoegenaamd geen druk uit om haar een kleinkind te geven en ook dat is iets wat me een bevrijdend gevoel geeft.

 

Vooraf heb ik peentjes gezweet bij de gedachte aan haar reactie, want ze is heel direct. Maar ze is vooral ook enorm meelevend en begripvol. Het was fijn om te merken dat ze zich geïnformeerd had en een duidelijk zicht had op hoe zoiets kan wegen.

 

Het is het beste gesprek dat ik ooit had met een buitenstaander over ons babyprobleem, wat een aangename verrassing !

 

15:01 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (4) | Tags : baby, vertellen |  Facebook |

Commentaires

Mijn wens Ik wens u veel geluk met een prachtig baby!
Uw blog is zo aantrekkelijk.Ik wacht op de volgrnde verhaaltjes...
Lola

Écrit par : Bleurose | 04/06/2009

Hoi Momke,
Mooi hoor. Je mag je echt gelukkig prijzen met zo een schoonmama. Jammer genoeg heb ik zelf dat geluk niet, noch bij mijn mama noch bij mijn schoonmama. Ik moest van deze laatste maar al te vaak pijnlijke opmerkingen slikken, ook al is/WAS ze perfect op de hoogte van onze problemen.
Je hoeft haar niet per sé alles toe te vertrouwen, maar ik denk in jouw geval dat het een stuk van de onderhuidse spanning wegneemt waar je mee zit/zat.
Weet dat ik met je meeduim voor het verloop van je ICSI poging en ik hoop zo echt dat ik positief nieuws van je mag lezen. Je weet dat het kan! Alleen niet wanneer....
veel liefs

Écrit par : sterretje | 04/06/2009

Verkeerd oordelen Soms zijn we helemaal mis over hoe we denken dat anderen oordelen. Oordelen over ons, oordelen over "het probleem", ... en de daarbij horende verkeerde opmerkingen. Soms kunnen mensen ons totaal verrassen. En vaak zijn dat net de mensen waar we het minste van verwachten. Zij die anders zo klaar staan met een vattende uitspraak en mening, zijn soms nog het meest begripvol. Dus ook wij oordelen verkeerd.
Maar je schoonmama heeft super gereageerd. Ik hoop dat het je "deugd" heeft gedaan!!!

Écrit par : Bokje | 04/06/2009

Fijn dat het gesprek met je schoonmoeder zo goed meegevallen is!! Doet altijd deugd als mensen zo goed reageren op iets waar je je toch een beetje zorgen over maakte!

Mij geeft het alleszins veel steun dat onze omgeving op de hoogte is van alles en dat ze heel erg meeleven met ons!

Dikke knuffel

Écrit par : Elke | 06/06/2009

Les commentaires sont fermés.