24/06/2009

De PUflop

De tijd vloog voorbij vanmorgen, echt superzenuwachtig voelde ik me niet, maar toen ze mijn ventje kwamen halen begon het toch al wat meer te kriebelen.  Het was ook allemaal nieuw en dus was elke stap weer een moment van afleiding.

 

Eén van de verpleegkundigen had een gezicht als een oorwurm en kon er niet mee lachen dat mijn teennagels gelakt waren. Ze sprak me vermanend toe. Hallo zeg, dit is mijn eerste keer hè, sorry dat ik de details over het hoofd heb gezien.

Dan dat fantastische trendy ziekenhuiskleedje aan en dito hoofddeksel en het zou gaan beginnen.

 

De bilspuit bracht me onmiddellijk in een aangename roes, ik liet de zalige warmte over me heen komen en sloot genietend mijn ogen in het wachtkwartier. Ik soezde lekker weg… Wat een heerlijk loom ontspannen gevoel!

 

En toen kwamen ze me halen, ik werd meteen wat alerter want ik wou het allemaal goed volgen natuurlijk. De vaginale prikken waren niet aangenaam maar draaglijk. Op een schermpje kon ik mee de naald volgen die de follikels zou aanprikken. Eerst de rechterkant waar er weinig zaten en ze waren klein gebleven: Niets en niets riep de laborante. Maar ach het waren toch maar kleintjes geweest, dus niet getreurd. Toen de linker eierstok waar er toch een paar mooie follikels klaar zaten… En toen ging het helemaal mis, er was grote stilte. Bij de tweede  follikel kwam er na heel wat spoelen uiteindelijk toch een eicel naar boven. De anderen bleven ze spoelen en nog eens spoelen en nog eens  maar ze ware er voor de moeite aan. Een half uur hebben ze geprobeerd maar het was zinloos.

 

Die PU is me fysiek absoluut goed bevallen:  ik zou alvast geen schrik hebben om dat nog eens te moeten ondergaan. Heb niets gevoeld van het aanprikken van de follikels en ook het spoelen deed niet echt pijn. Ondertussen ben ik thuis en begint mijn lijf toch wel wat meer op te spelen.. Vergelijkbaar met zware maandstonden vermenigvuldigd met factor 10.

 

 1 eicel.

 

Op 7 follikels is dit het resultaat. Een mokerslag. Alle hoop de bodem ingeslagen. Ik huilde al in het operatiekwartier en ondanks de lieve woorden en warme steun van de verpleegsters. Ik mocht tegen de gebruiken in direct terug naar de kamer, naar mijn man. Die was al ongerust omdat het zo lang geduurd had en ik zag meteen zijn overbezorgde blik. Het nieuws hakte er voor hem ook meteen zwaar in. We hebben wel wat gepraat over hoe het nu verder moest, maar elkaar echt troosten is toch moeilijk. Ik ben er vrijwel zeker van dat het stopt voor ons hier. Op mirakels hopen doe ik niet. Ik ga ervan uit dat er geen bevruchting plaatsvindt en geen embryo zal zijn, dus ook geen TP. Ik heb ook geen behoefte aan valse hoop scenario’s.

 

Ik voel me mentaal wel ok nu, maar dat zal vooral liggen aan het feit dat mijn selfprotection program op volle toeren draait. Verwerken kan ik ook niet echt, want uiteindelijk is het toch altijd nog wachten op het definitieve verdict.

 

My gut feeling zegt wel dat ik geen volgende ICSI meer zie zitten, ik had toch het meeste last van de stimulatie en de opgezwollen (pseudozwangere) buik.  Ik hield het allemaal vol voor die follikels en alles leek zo goed te gaan, onwerkelijk bijna. Om dan te eindigen met 1 eicelletje?  Is het dat allemaal waard? Het verspillen van zoveel energie en tijd en geld? Misschien valt er volgende keer wel helemaal niets meer te rapen en spaar ik dan misschien beter de pogingen op voor een alternatieve behandeling?

 

Uiteraard zal de tijd wel raad brengen. Getekend met open rauwe wondes moet je nu eenmaal geen drastische beslissingen nemen.

 

broken egg

 

16:26 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (7) | Tags : wanhoop, baby, pu |  Facebook |

Commentaires

Lieve,

Ik ben blij dat de pijn van de puntie mee viel!

Maar wat een teleurstelling zeg!! Al dat spuiten, wachten en hopen zo de grond in geborrd. Het is niet eerlijk een heel moeilijk! Ik leef en huil met je mee!

Houd elkaar maar goed vast enne ik ben je luisterende oor!

X Sas

www.eendagzwanger.blogspot.com

Écrit par : saskia | 24/06/2009

Och lieve momke!!!

De tranen springen hier in mijn ogen bij het lezen van je verslag! Het moet verschrikkelijk geweest zijn om te horen dat je maar 1 eicel had...

Ik weet dat je er niet veel hoop in hebt, maar je mag de moed ook niet hélemaal opgeven hé meid. Wie weet is deze ene eicel genoeg en krijg je binnen enkele dagen toch die langverwachte terugplaatsing... Ik duim er in elk geval voor hé meid! (kaarsjes kan ik van hier niet branden, maar in mijn gedachten doe ik dat wel!)
Als het een troost mag zijn (maar ik weet dat je op dit moment waarschijnlijk helemaal niet getroost kàn worden...): een vriendin van mij had ook slechts 1 eicel én is daarvan zwanger geworden (ook via icsi) dus het ís wel degelijk mogelijk, hoe moelijk het ook te begrijpen valt.

Je krijgt van mij in elk geval een hééééél dikke knuf enne, als je nog een luisterend oor wil, vraag dan maar gerust mijn gsm aan bokje of mail maar, je moet je niet inhouden hé meid!!!

Dikke knuf!!!
xxx
Ikke

Écrit par : Ikke26 | 25/06/2009

Ik krijg ook de tranen in mijn ogen bij het lezen van je artikel.
Toch zou ik de moed niet helemaal opgeven. Die ene eicel is misschien wel een héél goede. Bij mij waren er weliswaar 5 geoogst. Maar daar waren er maar 2 goed van. En die twee hebben ze allebei kunnen bevruchten én terugplaatsen. Het zijn geen toppertjes, maar toch goeikes voor dag 3.
Blijven duimen dus !!!!!

Écrit par : Lisa Marie | 25/06/2009

Geen valse hoop-scenario's Liefste liefste momke,

Ik ga niet doen wat iedereen wel zou willen doen. Iedereen zou je hoop willen geven. Iedereen zou willen komen aandraven met verhalen waarbij het toch gelukt is. Want ja, zo verhalen bestaan echt, maar wat ben je ermee? Wat ben je ermee, als het verhaal niet voor jou bestemd is. Was ik 100% zeker dat dit bij jou het geval zou zijn, zou ik je ermee overladen tot je ervan overtuigd geraakt. Maar jammer genoeg weet niemand hoe het gaat eindigen nu.
Het zag er idd zo goed uit. Je had zoveel follikels. Je had zowaar het ideaal of ongeveer toch. En boem pats, daar komt een einde aan dat ideaal bij de pu. Eén eicel van 7 follikels. Hoe kan dit? Had ik dit verwacht, nee, ik was met stomheid geslaan bij dit nieuws. Ik had dit niet voor jou gewild. Ik had gehoopt op zoveel meer. Mijn zielsmaatje heeft pijn, en ik bedoel daarmee niet de fysische pijn. Ik voel je pijn. Ook al weet ik niet helemaal wat je nu meemaakt. Tranen lopen momenteel echt over mijn wangen. Nog nooit voorheen heb ik zoveel geweend voor iemand anders. En het helpt je niet hé meid. Was het maar zo dat door mijn tranen jouw emotionele pijn wegging.
Zoals ik bijna steeds zeg zeg ik het nu met een nog sterkere klemtoon: "als jij niet wil geloven, geloof dan niet; als jij niet wil hopen, hoop dan niet; maar wij hopen en geloven in jouw plaats, wij duimen voor dat éne meisje!"

Dikke knus,

Jouw Bokje

Écrit par : Bokje | 26/06/2009

... Lief Momke,

Dit had niemand verwacht hé, nu ja, ik toch niet. Ik had er zo'n vertrouwen in dat het deze keer wel goed zou gaan, wel een goed aantal eitjes, embytjes, ... Ik kan me alleen maar proberen voor te stellen hoe erg het voor je moet zijn nu.

Ik wou dat ik meer kon doen dan schrijven dat ik aan je denk, en je een grote virtuele knuffel te sturen... :-(

Écrit par : Loeki | 26/06/2009

Hoi Momke,
Ik kan me alleen maar aansluiten bij wat reeds gezegd is. Eén eicel is beter dan geen...Maar het blijft een zware dobber.
Tuurlijk doe je nu aan zelfprotectie. Je verwacht er waarschijnlijk niets van maar toch leeft nog steeds onderhuids die hoop.
Ik zit in jouw plaats te denken wat ik zou doen. En ik weet het niet.... De hoop nu 'voorgoed' opgeven of toch maar doorgaan?
Hoe lang kan een mens dit alles aan? Er zijn geen maatstaven om dit te meten, geen tabellen met statistieken die jou gaan helpen...
ik kan alleen maar zeggen dat ik blijf duimen en aan je denk. Het geluk zal eens wèl aan jouw zijde staan. je weet enkel niet wanneer en wat het zal brengen. Blijf daar rotsvast van overtuigd.
Veel liefs

Écrit par : Sterretje | 29/06/2009

De eertste keer weten ze niet echt hoeveel eicellen er gaan komen, als je nu de volgende keer teruggaat (ik heb ondertussen het spijtige vervolg al kunnen lezen) dan zullen ze de medicatie aanpassen. Het is natuurlijk zo dat je er volledig achter moet staan. De behandeling is en blijft een marteling. Weet dat mijn duimen altijd omhoog staan en hopen op een goede afloop.

Écrit par : Ik | 22/07/2009

Les commentaires sont fermés.