30/06/2009

De flop (het vervolg)

Na de flopPU was er bitter weinig hoop.

 

Toen ze niet na 24 u terugbelden, was ik even opgelucht omdat dat betekende dat er bevruchting had plaatsgevonden, maar evengoed besefte ik dat het er de zaken alleen maar moeilijker op maakte. Ik zat dagen in niemandsland, enerzijds hield ik mezelf heel erg voor dat het niets zou worden, anderzijds was er onderhuids die knagende spanning.

 

Zaterdagmorgen 11u, de tijd kroop tergend traag voorbij. Plots werd het me teveel en moest ik met een op knappen staande blaas dringend naar het toilet. Uiteraard koos de embryoloog net dat moment uit om te bellen. Tijd om te bekomen had ik niet, onmiddellijk viel deze met de deur in huis: “Mevrouw ik heb slecht nieuws, het was van slechte kwaliteit, we kunnen niets terugplaatsen.”

 

Het duurde minutenlang voor het doordrong, de verschrikkelijke waarheid en toen kwam de zondvloed en een stille schreeuw vanuit de diepten van mijn ziel. Mijn man huilde mee.

Ik weende om wat even gekiemd was, het samensmelten van ons tweetjes en nu jammerlijk verloren was.  De droom om een kindje van ons te maken, was zopas echt in lucht opgegaan.

 

Geen hoop, geen droom, geen verlangen. Alles heb ik weg gebannen. Mijn overlevingsinstinct heeft het overgenomen. Dikke buiken, spelende peuters, het mag me niets meer doen. En dus vlak ik ze uit. Ik wil  niet horen van zwangerschappen, ik wil geen dotten van dreumesen zien.. Dàt is niet voor mij bestemd en dus ben ik heel hard op weg naar een bestaan zonder, een leventje enkel afgestemd om mij en mijn man en ons hondje.

De komende maanden gooi ik het over een andere boeg. Ook onze relatie kan zuurstof gebruiken en wij gaan dus heel erg ‘op adem’ komen. Daar gaan het foliumzuur (wat haatte ik dat domme pilletje erg dat ik al meer dan 2 jaar non stop tevergeefs slik) en de utro triomfantelijk de vuilnisbak in!

 

Het is zomer, de vakantie lonkt verleidelijk en ik ga daar helemaal proberen in op gaan. Bijna heb ik mijn schatje zover gekregen dat we dit najaar nòg een pup verwelkomen, dus wie weet komt er dan toch (soort van) gezinsuitbreiding.

 

3 augustus hebben we een afspraak met de fertiliteitstarts en misschien komt daar nieuwe energie uit.

Momenteel is er echter geen ruimte voor hoop. Het verdriet is te groot en ik treur intens om wat ik zie als een afscheid van mijn eigen baby’tje.  

 

Dit is hoe ik hiermee probeer om te gaan. De rouw is rauw...de wonde doet teveel pijn om aan de horizon trappelende kindervoetjes te zien. Dus verwerk ik het noodgedwongen met de gedachte dat het over en gedaan is. Hoewel ik daar nu niet meteen ‘happy’ van word, helpt het me wel focussen op zaken die ik veel te lang verwaarloosd heb, met name mijn lieve echtgenoot…

baby steps

 

12:07 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (8) | Tags : wanhoop, stop |  Facebook |

Commentaires

Troost Hoe kan ik je troost bieden? Kan iemand dat nu?
Ik kan niet zeggen "het komt allemaal wel goed?". Het KAN goed komen maar momenteel zijn het loze woorden. Woorden waaraan je niet veel hebt. Niemand kan je nu de toekomst voorspellen. Waren we allemaal maar zeker wat er aan het einde van de rit ons te wachten stond. Het zou het traject ernaartoe makkelijker maken. Maar jammer genoeg weet niemand wie of wat aan het einde van de weg ons staat op te wachten.
En ja, ik kan begrijpen dat je dit ziet als een afscheid van je baby. Het samensmelten van jouw materiaal met dat van je ventje, dat maar even mocht zijn.
En hoe jij ermee omgaat, is jouw manier van verwerken. Daar kan toch niemand tegen zijn? Als jij het zo wil, als jij het nu zo ziet, dan is dat jouw recht!!! Ik hoop dat het helpt, ik hoop dat je het zo ergens kan verwerken.
Bij deze wil ik je ook nog eens een dikke dikke dikke knuf geven; zelfs een knus ;-)

Bokje (die ook een beetje meehuilt)

Écrit par : Bokje | 01/07/2009

Hey momke,

eindelijk kan ik een commentaar posten! Ben al van gisteren aan het proberen maar het lukte maar niet.

Momke,

ik voel gewoon je pijn en verdriet. Had het jullie zo gegund.
Hoop dat jullie na een deugddoende vakantie de moed vinden om er terug tegenaan te gaan.
Maar geniet nu van elkaar en verwerk deze grote tegenslag eerst.
Snap maar al te goed dat je niks meer wil horen over baby's, dikke buiken enz... Dus probeer je verdriet te verwerken samen met je ventje. Ik weet zeker dat jullie nu veel steun hebben aan elkaar. Jullie hebben een ijzersterke relatie.
Hoop dat je in augustus antwoorden krijgt op je vragen en dat jullie toch nog een wondertje mogen krijgen. Ik duim in ieder geval!

Dikke knuffel,

Lisa xxx

Écrit par : Lisa | 01/07/2009

Verdriet Lieve,

Ik heb gisteren en vandaag steeds aan dewe blog gehdacht. Ik hem een paar keer opnieuw gelezen em nog steeds weet ik niet zo goed wat te zeggen om je moed, hoop en liefde te geven.

Mijn man zei '' heb je het al gelezen er is er eentje die een eicel nodig heeft.'' Ik dacht tjee wat leuk dat hij jou ook volgt. Hij bedoelde kunnen wij geen eicel geven die van jou zijn zo goed. Twee seconden daarna nee dat kan natuurlijk niet ander kunnen we zelf de icsi ook nog wel een keer doen.

Zo zie je maar hoe we met je meeleven, voelen en huilen.

Ik zo je in mijn armen willen sluiten en eens goed willen vast houden.

Begraaf je tranen en gevoel niet, wees niet zoals ik door aan struisvogel politiek te doen dan komt die boomerang later toch wel. Aan de ander kant wie ben ik dan wel helemaal om jou advies te geven. Doe het op de maniet die bij je past.

Geef elkaar veel liefde, ruimte en tijd.

X de hollandse

www.eendagzwanger.blogspot.com

Écrit par : saskia | 01/07/2009

Lieve momke,

ik weet niet goed wat te zeggen. Ik huil met je mee en ik hoop een deel van je verdriet te kunnen overnemen.
Ik zou je willen oppeppen maar peptalk klinkt nu zo onzinnig...
Ik vind dat je het goed hebt gedaan en er valt jezelf niets te verwijten.
Je hebt een schat van een ventje, een mooie relatie, een goede gezondheid... Geniet van de kleine dingen en laat ruimte voor verdriet.
'Geniet' van de aankomende vakantie en geef het tijd en ruimte om te verwerken voor je de volgende stap neemt.

Dikke dikke knuf en heel veel liefs

Écrit par : Sterretje | 02/07/2009

Lieve momke,
Ik wou dat ik je wat troost kon bieden, want je verdient zoiets niet!!!
Ik wou dat je je kon voelen zoals het weer buiten, dat je net zo'n warm gevoel kon hebben vanbinnen!!!
Woorden schieten me tekort hiervoor, meid, en daarom wil ik je een superknuffel geven!!!
Knuf,
Ikke.

Écrit par : Ikke26 | 02/07/2009

Heb hier nog niet op gereageerd maar heb deze blog ook al vaak herlezen en heb er al veel mee in mijn hoofd gezeten.. Hoe moeilijk om iemand te troosten als je zelf niet zou weten wat te doen en wat te voelen in deze situatie..

Ik hoop dat jullie op een of andere manier toch een beetje kunnen 'genieten' van het op adem komen en met andere dingen bezig zijn en dat er duidelijkheid (en misschien toch terug wat hoop?) komt op 3 augustus..

Veel sterkte alleszins de komende tijd en weet dat ik aan jullie denk en met jullie meeleef!!

Dikke knuffel
Elke

Écrit par : Elke | 09/07/2009

Lieve,

Ik wil gewoon even laten weten dat ik aan je denk! Ook al hoor ik je nu even niet.

Hele dikke zoenen Saskia

www.eendagzwanger.blogspot.com

Écrit par : saskia | 15/07/2009

Hey

Zijn net terug van vakantie en was benieuwd hoe het nu met je gaat..

Hopelijk alles goed en kunnen jullie je een beetje afleiden met 'leuke' dingen!

Liefs en een dikke knuffel
Elke

Écrit par : Elke | 27/07/2009

Les commentaires sont fermés.