28/07/2009

Het diepe water

Wat kan ik hier nog kwijt? Al meer dan een maand ‘rust’. Of dat lijkt alleen maar zo. Rust is er niet, integendeel. Aanvankelijk herademde ik opgelucht : geen spuiten, geen schema, geen zenuwen, geen afspraken.  Lekker helemaal los gaan , genieten van de bubbels die mijn hoofd lichter maken. het leven is een feest, jeweetwel.

 

Maar uiteindelijk is de confrontatie bikkelhard.

 

Er is nog steeds geen enkele zekerheid, geen plan voor de toekomst en dus ben ik helemaal aangewezen op mezelf. Wachten op die doktersafspraak 6 weken lang  en onderwijl die malende gedachten tot zwijgen proberen brengen. Mijn man die elk gesprek over mogelijke alternatieven uit de weg gaat tot we meer weten. Het is eenzaam. Uiteindelijk komt het er in een stortvloed van tranen en verwijten uit.  Daar zaten we dan met zijn 2 zij tegen zij in bed, terwijl de afstand tussen ons nooit groter was.

Hij die niet bezig is met wat ik bezig ben, ik die geen oog heb voor zijn zorgen.

En je hebt alleen elkaar: geen behandelingen die alle tijd opvreten, maar enkel de pijnlijke waarheid: dat we elkaar een beetje zijn verloren. Dat we nochtans veel gepraat hebben, maar vooral over ‘het probleem’ en niet zozeer over ‘ons’ en de miljoen andere zaken die een relatie bepalen ’.

 

Hoe kan ik nu zo opgaan in die kinderwens, waarom maakt dit mijn leven kapot?  Hij vraagt zich dat af.. En ik begrijp dan weer niet waarom hij daar zo makkelijk over gaat. Waarom het voor hem niet allesoverheersend is dat dat felbegeerde kindje er niet schijnt te komen .

Ik kan onmogelijk terug naar de tijd voor we beslisten een baby te maken. Ook al wil ik het, naar toen we niet anders wilden dan van elkaar genieten, naar toen heel onze toekomst nog open lag en voor het grijpen. Alles straalde en blonk, zwanger van volmaakt geluk. Toen onze liefde het enige op deze wereld was wat telde.

 

We moeten afwachten, onze wonden likken.. De barstjes zijn voorlopig gedicht. En uiteraard primeert nog altijd de wetenschap dat we zielsveel houden van elkaar.  Hoe tragisch eigenlijk. Een liefde zo groot dat je ze wil veruitwendigen in een baby, krijgt klappen omdat dat niet lukt. Het toppunt van liefde wordt ook meteen het minpunt. Een stem in mij zegt dat we sterk zijn en  dit zullen  overwinnen, maar absolute zekerheden zijn er helaas weinig in het leven .

 

Ik heb getwijfeld of ik dit wel zou bloggen, het is immers allemaal zo intiem.. Maar ik kan niet anders, deze blog was van meet af aan een eerlijke weergave van hoe de dingen stonden. Ik moet dit gewoon van me afschrijven.  Wie weet heeft iemand anders er nog iets aan ook ...

sb10068040f-001

 

16:47 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : wanhoop |  Facebook |

Commentaires

Zwemmen Het water is diep. Misschien momenteel lijkt het wel te diep. Je wil vooruit zwemmen maar je lijkt te zwemmen zonder vooruit te gaan. De tegenstroom is te groot. Je ventje ziet het anders, hij wil niet zwemmen nu. Hij ziet op tegen de moeite om nu te vooruit te zwemmen, want voelt dat hij toch niet vooruit geraakt. Hij wil nog niet denken aan de stroming die jullie zelf kunnen maken, terwijl jij dit wel wil. Je wil kunnen denken "als ik in die richting zwem, kom ik daar uit". En ook weet je zelf dat je momenteel nog niet aan die splitsing staat, toch wil je al vooruit denken aan de splitsing. Hij ziet ze zelfs niet of wil ze niet zien, beter gezegd. Wie weet komt die splitsing volgende week. Wie weet geeft de dokter je volgende week de juiste stroming. En zijn jullie beiden mee in die stroming. Kunnen jullie weer zij aan zij zwemmen. Ik hoop het, want ik weet dat jullie elkaar graag zien. Gelukkig weten jullie het zelf ook!

Liefs,

Bokje

Écrit par : Bokje | 28/07/2009

Super mooi geschreven en ook wel herkenbaar. Mooie weblog heb je, ga je volgen! Heel veel sterkte met wachten, succes!

Écrit par : Lilyan | 29/07/2009

Tranen biggelen over mijn wangen bij het lezen van je epistel. Je verwoordt op een prachtige manier zo iets delicaat, iets waar ook wij als koppel doorheen spartelen.
Meid, ik gun je zo hard een mirakel, zo één waar ik ook al jaren naar verlang.

Écrit par : Tallie | 30/07/2009

Les commentaires sont fermés.