28/07/2009

Het diepe water

Wat kan ik hier nog kwijt? Al meer dan een maand ‘rust’. Of dat lijkt alleen maar zo. Rust is er niet, integendeel. Aanvankelijk herademde ik opgelucht : geen spuiten, geen schema, geen zenuwen, geen afspraken.  Lekker helemaal los gaan , genieten van de bubbels die mijn hoofd lichter maken. het leven is een feest, jeweetwel.

 

Maar uiteindelijk is de confrontatie bikkelhard.

 

Er is nog steeds geen enkele zekerheid, geen plan voor de toekomst en dus ben ik helemaal aangewezen op mezelf. Wachten op die doktersafspraak 6 weken lang  en onderwijl die malende gedachten tot zwijgen proberen brengen. Mijn man die elk gesprek over mogelijke alternatieven uit de weg gaat tot we meer weten. Het is eenzaam. Uiteindelijk komt het er in een stortvloed van tranen en verwijten uit.  Daar zaten we dan met zijn 2 zij tegen zij in bed, terwijl de afstand tussen ons nooit groter was.

Hij die niet bezig is met wat ik bezig ben, ik die geen oog heb voor zijn zorgen.

En je hebt alleen elkaar: geen behandelingen die alle tijd opvreten, maar enkel de pijnlijke waarheid: dat we elkaar een beetje zijn verloren. Dat we nochtans veel gepraat hebben, maar vooral over ‘het probleem’ en niet zozeer over ‘ons’ en de miljoen andere zaken die een relatie bepalen ’.

 

Hoe kan ik nu zo opgaan in die kinderwens, waarom maakt dit mijn leven kapot?  Hij vraagt zich dat af.. En ik begrijp dan weer niet waarom hij daar zo makkelijk over gaat. Waarom het voor hem niet allesoverheersend is dat dat felbegeerde kindje er niet schijnt te komen .

Ik kan onmogelijk terug naar de tijd voor we beslisten een baby te maken. Ook al wil ik het, naar toen we niet anders wilden dan van elkaar genieten, naar toen heel onze toekomst nog open lag en voor het grijpen. Alles straalde en blonk, zwanger van volmaakt geluk. Toen onze liefde het enige op deze wereld was wat telde.

 

We moeten afwachten, onze wonden likken.. De barstjes zijn voorlopig gedicht. En uiteraard primeert nog altijd de wetenschap dat we zielsveel houden van elkaar.  Hoe tragisch eigenlijk. Een liefde zo groot dat je ze wil veruitwendigen in een baby, krijgt klappen omdat dat niet lukt. Het toppunt van liefde wordt ook meteen het minpunt. Een stem in mij zegt dat we sterk zijn en  dit zullen  overwinnen, maar absolute zekerheden zijn er helaas weinig in het leven .

 

Ik heb getwijfeld of ik dit wel zou bloggen, het is immers allemaal zo intiem.. Maar ik kan niet anders, deze blog was van meet af aan een eerlijke weergave van hoe de dingen stonden. Ik moet dit gewoon van me afschrijven.  Wie weet heeft iemand anders er nog iets aan ook ...

sb10068040f-001

 

16:47 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : wanhoop |  Facebook |