03/08/2009

De toekomst...

Onze dokter net terug uit verlof, dat was te merken.. De wachttijd liep op tot meer dan 45 minuten en dat ondanks het sneltempo waarin hij de afspraken afhandelde (9 tot 11 minuten per consult). Ik ergerde me al op voorhand dat we weer op een  wip overdonderd zouden buitenstaan niet wetend wat.

 

There we went. Hij herkende ons en wist onmiddellijk waar we zaten met behandelingen. Ik voelde me direct al een pak gerustgesteld.

 

De bespreking van onze mislukte ICSI was helder en duidelijk. 4 à 5 zeer beloftevolle follikels, oestrogeenwaarden (1800) waren perfect en leken te wijzen in de richting van 5 eicellen. Dat er op de PU maar 1 eicel tevoorschijn kwam, was dus ‘vreemd’. We konden dus echt spreken van een probleem: lage eicelreserves en low responder.

Wat de kwaliteit betrof van mijn eicellen was er geen echt uitsluitsel. Er was bevruchting geweest en op dag 2 was dat 4-cellig geworden, maar op dag 3 waren er nog maar 3 celletjes. Was dat een indicatie dat mijn eicellen slecht waren? Te vroeg om te zeggen, eigenlijk op basis van deze zeer beperkte steekproef. Dat blijft toch wel in mijn hoofd zinderen: hoe er toch iets was samengesmolten van ons tweetjes. Een bitterzoete gedachte.

 

Zoals elke keer benadrukte de fertiliteitsarts dat mijn leeftijd hem de houvast bood om te geloven in een eventuele zwangerschap. Mijn man schraapte laatdunkend zijn keel en opperde dat we dat vertelseltje nu wel al genoeg gehoord hadden. Daarop gaf de dokter een hele uitleg en herhaalde met luide stem: NEEN NEEN NEEN. Het is niet omdat uw vrouw de eicelreserves heeft van pakweg iemand van 42 dat ze maar dezelfde kansen heeft. Integendeel, haar lichaam is jong, de eicellen zijn ook nog maar 31. Leeftijd is de grootste factor bij vruchtbaarheidsbehandelingen. Hij weidde helemaal uit over een patiënte van hem die 41 was en onlangs die 3 ongelooflijk perfect embryootjes kreeg ingepland en toch niet zwanger raakte. Volgens de gyn had ik veel meer kans met een middelmatig embryo dan die dame.

Ik stond even stil bij het verdriet van die vrouw en maakte voor mezelf de bedenking: tja dan moeten we wel eerst tot zo’n embryootje geraken.. Middelmatig of niet.

Was het nu zijn uitval of het hele gesprek, maar hij sprak met zoveel stelligheid dat ik meer dan ooit het gevoel had dat ik de dokter mocht en kon vertrouwen. Stukje bij beetje zag ik in dat zijn logica steek hield.

 

Ondertussen had hij een stappenplan uitgetekend dat hij ons voorstelde:

v      nog een ‘gewone’ ICSI met korte procedure,waarin ik 2 dagen zou suprefacten en nadien stimuleren met 300 eenheden Menopur. Hierop zei ik voorzichtig dat ik eens iets had gelezen dat  volledig lamleggen van de cyclus soms niet zo’n gunstig effect gaf voor low responders en hij beaamde dat. Ik was dus al heel blij dat de 21 dagen suprefact vooraf wegvielen. Liep dit mis of lukte de poging niet, dan zouden we gaan voor de volgende fase.

v      de 3 in one-procedure. Telkens in een natuurlijke cyclus zouden ze een PU doen en de hopelijk op zichzelf gerijpte eicel proberen bevruchten (geen stimulatie, enkel Pregnyl spuiten), waarbij drie pogingen slechts als 1 volwaardige IVF zouden worden aangerekend.

v      eiceldonatie.

Over dat laatste kreeg ik geen uitleg, maar het betekende echt veel voor mij dat hij dit al aanhaalde. Ik wou dat de dokter op dezelfde golflengte zat als ik.

 

Ik legde de arts uit dat voor mij het vooral mentaal zwaar was geweest de vorige poging. Hoe ik op een roze wolk klaar lag voor de PU en droomde van al die eicelletjes om dan nadien in de grootste put ooit te vallen. Hoe het fysieke me veel minder zorgen baarde, dan de gedachte weer geconfronteerd te worden met een falend lichaam. Hij luisterde aandachtig en vroeg of ik begeleiding nodig had.. Echter, ik wimpelde dat af en antwoordde dat ik het gewoon echt kwijt wou en dat ik nu mezelf beter zou kunnen voorbereiden op en teleurstelling ongeacht het aantal follikels.

 

De vraag was nu of ik nog zo’n stimulatiepoging zag zitten (want 3 in one was onmiddellijk al een GO voor mezelf eigenlijk). Ik begreep dat ik uiteraard enkel met een gestimuleerde procedure kans maakte op meerdere eicellen. Al was het maar om te kunnen uitmaken of deze ‘goed’ waren of niet. Al was het maar om de kans te vergroten op toch nog eens 1 eicelletje -want produceer ik er wel eentje in een natuurlijke cyclus?. Ook het feit dat de poging geen 2 maanden zou duren, trokken me over de streep. Het ventje was gelukkig ook PRO!

 

We mochten kiezen wanneer we ze deden. Ik had zelfs het gevoel dat we indien we wilden  we deze zelfs in september nog hadden kunnen ondergaan, maar gezien onze reis binnenkort kwam oktober ons  het best uit. Als mijn regels doorbreken eind september, kunnen we dus weer aan de slag.

 

Het was gek, de dokter vroeg op het einde of er ook 2 embryo’s zouden mogen teruggeplaatst worden indien mogelijk/nodig. En mijn JA kwam nog nooit zo snel. Ik was een beetje beschaamd dat mijn man geen kans kreeg te antwoorden , maar die had hoegenaamd geen bezwaar.

 

Mijn gyn bleef positief en stak me een hart onder de riem. Hij vond het belangrijk dat ik moed hield, maar er was ook een temperende toon nu. Iets wat ik voordien ontbrak. Ik ondervond voorzichtigheid van zijn kant en ik voelde me gesteund in mijn visie op de  toekomst. Het is zeer belangrijk voor mij om voorbereid te zijn op zoveel mogelijk scenario’s en ik denk dat hij ons door dit gesprek de nodige middelen heeft aangereikt om verder te kunnen.

 

Ik durf ook voor het eerst toegeven dat we sowieso met de adoptieprocedure willen starten. Mijn man is nog niet helemaal overtuigd dat we daar uiteindelijk volledig zullen voor gaan, maar ik wel. Enerzijds natuurlijk om tijd te winnen (met het schema dat nu voor ons ligt zijn we toch nog 6 maanden zoet met behandelingen, wordt het eiceldonatie dan spreken we misschien zelfs over jaaaaren eer we iemand vinden), maar anderzijds…en dan klap ik meteen heel erg uit de biecht: zelfs mocht ik ooit zwanger raken, wat mij betreft zou een adoptiekindje toch welkom blijven als broertje of zusje. Mijn hart staat er helemaal voor open. Nu ja, ik wil niet het onderste uit de kan. Mijn lieve echtgenoot heeft altijd gedroomd van een enig kindje, dus ik ga echt wel ver in mijn wensen.

Begrijp me niet verkeerd: adoptie is en blijft voor mij geen logisch alternatief voor een onvervulde kinderwens. Ik huiver dan ook bij de gedachte dat mensen die stap een evidentie vinden. En ik heb bij het begin van de mm ook heel luid en heel erg lopen roepen dat dat helemaal niets voor mij was.. Het verschil eigen kind door behandeling en vreemd kind door adoptie is immers echt wel monsterachtig groot!

Maar ik ben er gaan over nadenken, ben informatie gaan opzoeken, heb me erin verdiept en stilletjesaan is het gegroeid… Het besef dat ik met ziel en lijf en hart en leden alle liefde zou kunnen geven aan een weesje of afgestaan kindje. Ik zou ervan houden alsof het mijn eigen lieveling is. En misschien moet je wel een baby hebben ter wereld gebracht om te weten of een adoptiekindje even sterk verbonden als je eigen bloed voelt, maar iets in mij durft hopen en zeggen van wel. Iets in mij zegt dat ik voor beiden een even trotse moeder zou zijn. Het is wel zo dat onze pijnlijke medische tocht me voor het eerst echt heeft doen nadenken over adoptie, maar ik wil absoluut benadrukken dat het geen surrogaat is. Of je wilt het echt of niet. En ongeacht de keuze van een koppel, niemand hoeft daar een oordeel over te vellen. Laat staan het naar voorschuiven als dè oplossing!

 

Ik kijk halsreikend naar de toekomst uit. Fantastisch voelt dit. It’s gonna be rough, it’s gonna be tough, but what the hell: YES WE CAN !

 

200132604-001

 

 

 

22:12 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (5) | Tags : baby, hoop |  Facebook |