30/03/2010

Gedropt

 

Zaterdagavond: een double date met kameraden van Vriend die hij al een tijdje niet gezien heeft.
Ik raad helaas nog voor ze haar jas uittrekt, dat ze zwanger is. Ken je dat vermoeden als er zo spanning in de lucht hangt, dat je zo'n vervelend kriebelend gevoel in je nek krijgt omdat je weet dat er iets staat te gebeuren? Het is duidelijk dat ze beiden  hard staan te popelen om het eruit te gooien… En toch blijven ze het grote moment maar uitstellen, onderwijl veelbetekende blikken naar elkaar werpend, kleine suggesties, haar hand die onbewust naar haar buik fladdert.. 

AAAARGGGH ik word er gek van. Bijna in paniek gooi ik een wanhopige blik naar Vriend. Ik lok de boodschap uit met uitlatingen à la: “ja ik begrijp dat als je bepaalde verantwoordelijkheden hebt, dat je dan niet zomaar zelfstandige kan worden hè..op sommige punten in je leven zeker niet”..HINT HINT.. Nog steeds bijten ze niet..
Vriend heeft ook iets in het snotje, want ze doen raar en het is hem opgevallen dat ZIJ in haar gezicht is verdikt, dus hij zit ook al even te denken “Auch, ik hoop dat Momke het niet door heeft en dat ik het fout interpreteer, ik hoop dat ze hier geen babynieuws gaan brengen”.
En dus ben ik ze voor, misschien ben ik dan een pretbederver, want ongetwijfeld hebben ze een heel stukje ingestudeerd dat ze bij iedereen brengen als ze de zwangerschap aankondigen. Maar echt ik kan er geen minuut langer tegen, tegen dat uitvergrote babygeluk, ik weet dat als de boodschap niet vlug komt,  ik zo opgefokt zal zijn dat ik misschien wel in huilen uitbarst..
Na al dat rond de pot gedraai zeg ik dus zelf: "Hebben jullie toevallig geen groot nieuws te vertellen of vergis ik me?"

Ik houd me heel goed, niemand die iets merkt en ik denk dat ik zelfs de voorbeeldige geïnteresseerde en bezorgde madam ben. Vriend verwondert er zich achteraf over hoe geweldig goed ik gereageerd heb. Iedereen is er net iets te gemakkelijk ingetrapt, hij inclusief.

Let wel: ik kan echt blij zijn voor anderen, maar ZELDEN voor vreemden en al helemaal niet als ze in mijn ogen nog jong zijn of pas samen of er niets voor moeten doen hebben of het een accidentje was, enz. Het voelt verschrikkelijk om voor de zoveelste keer met de neus op de feiten gedrukt te worden, om te horen dat alweer iemand anders MIJN droom beleeft.  

Vriend begrijpt niet altijd ten volle hoe diep het allemaal zit, hoe kan het ook anders, je moet het zelf beleven om het helemaal te begrijpen, right ?!

Mijn eigenste schatje gaat dus ook nog in de fout, laat zich soms meeslepen door het normale enthousiasme dat mensen hebben als er nieuw leven op komst is. Mijn liefje detecteert soms niet hoe erg ik geraakt ben, laat zich soms misleiden door het feit dat ik de laatste tijd wel vrij goed omga met de hele babyproblematiek.  

Maar het wordt me allemaal even teveel: dat onverwachte babynieuws dat me de avond ervoor overviel, Vriend die als klap op de vuurpijl staat te springen om diezelfde zwangerschap te gaan rondbazuinen aan iedereen die de 'expecting girl' in kwestie kent, het ophalen van babymeubeltjes (and god only knows when we will use them,  zek  kunnen maaaanden  ongebruikt staan treuren  in een hoekje, wachtend op de komst van kindje Vriend, laat staan dat ze misschien nooit zullen dienen voor ONZE eigen baby), de confrontatie met het schattige adoptiemeisje van vrienden dat enerzijds zo goed voelt en anderzijds ook steekt.


Stopt die pijn ooit? Ik vrees van niet, niet zolang mijn kinderwens niet vervuld raakt.

Als jullie goed tussen de lijnen kunnen lezen, weten jullie dus al dat Vriend with extra 'benefits' kwam. Een heel pakketje en een hoop bagage dat zomaar bovenop mijn eigen problematiek is gedropt. Bij momenten is dat een heel zware last, maar ik heb gelukkig wel de overtuiging dat Vriend en ik voor elkaar gemaakt zijn. Meant to be.

Los daarvan: ik heb ondertussen al een afspraak gemaakt met een gyn van regionaal ziekenhuis om van hieruit de routine onderzoeken zoals bloedafnames en echo's te laten uitvoeren. Naar verluidt werkt het lokale hospitaal samen met CRG UZ Brussel, dus dat is alvast iets om happy over te zijn.

Even onze Timing meegeven: eind april eerste afspraak in CRG  (Jette) samen met nieuwe Vriend, Vriend laten testen, begin juni al naar lokaal AZ zodat die op de hoogte zijn van onze bedoelingen en klaar staan om ons bij te staan bij eventuele behandelingen, half juni: resultaat testen  en afspraak opnieuw met CRG + hopelijk vastleggen van behandeling in november.

Zo dat hebben we dan weer allemaal eens netjes opgeschreven !  

En nu geduld uitoefenen maar...

 

 

baby15

 

13:10 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : crg, az, hoop, vriend |  Facebook |

Commentaires

Er is daar precies hèèl veel veranderd in jouw leventje, meid.
Ik hoop in elk geval voor jou dat ,wat er ook nog op je weg moge liggen, je eindelijk eens geluk mag hebben bij alles wat je onderneemt.
Ik ga zelf ook nog eens 'van mijn tak maken' in het CRG eind april én diezelfde week starten we met de adoptiecursus.
We lopen dus zo'n beetje gelijk...

Écrit par : Lie_29 | 05/04/2010

Les commentaires sont fermés.