04/05/2010

Over tijd

 

Vannacht kan ik de slaap maar niet vatten. Mijn regels blijven uit. Ik voel nochtans al meer dan een week dat ze in aantocht zijn, met hevige krampen en een onaantrekkelijk opgeblazen lijf als gevolg...

Inmiddels ben ik 7 volle dagen over tijd. Voor de zoveelste keer houdt mijn vermetele lichaam me voor de gek, kiemt dat beetje hoop. Ze zullen ongetwijfeld doorbreken op het moment dat ik beslis een predictor te kopen, dat zal je altijd zien!

Maar toch lig ik te piekeren, ben ik al gaan opzoeken of een verre tropische reis wel combineerbaar is met een prille zwangerschap. Het antwoord daarop is NEEN. Zucht. WTF zit ik met zulke vragen in mijn hoofd en ga ik dat nog opzoeken ook ??? Ik WEET immers dat ik mezelf iets wijsmaak. Voor de zoveelste keer, trap ik erin.

En ja, heel eerlijk ben ik ook scared to death, want dit is zo hard  ECHT NIET het moment.

 Op de chat raden ze me aan om vananavond al te testen in plaats van morgenvroeg. Ik denk dat ik dat advies maar opvolg, al was het maar om die vervelende stemmetjes in mijn hoofd te kunnen stoppen.

Girl_pregnancytest

 

13:30 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : test, hoop |  Facebook |

Vriend voor de 1e keer naar fertiliteitscentrum

Vriend gaat voor de eerste keer naar het fertiliteitscentrum mee. 

Onderweg maken we eerst nog geweldige ruzie over zijn EX.

File op de snelweg en fighting, de ideale combinatie om stevig opgefokt bij de gynaecoloog aan te komen.

De consultatie bij de fertilieitsarts is een verschrikking van de bovenste plank. Er worden indringende vragen gesteld, op het randje af van ‘ongepast’. Alsof ik mijn keuze moet verantwoorden, alsof wij als koppel in vraag worden gesteld. En misschien is het ergens begrijpelijk dat ze willen testen hoe zeker we zijn, maar ik heb het gevoel dat de dokter vooral begint te steigeren als hij verneemt dat Vriend net papa is geworden. Oeps, dat hebben ze hier nog niet meegemaakt dat er zo’n jonge baby in het spel is. En plots wordt er niet meer gesproken over het vastleggen van een datum voor de behandeling. Wel krijgen we de ‘stille wenk’ om bij de psycholoog te gaan, een advies waarvan ik vind dat ze het aan ieder koppel zouden moeten geven dat behandelingen plant, maar toch is het beledigend dat ik het nu krijg terwijl ik het in mijn vorige relatie veel harder nodig had.

Uiteindelijk wordt ons geadviseerd een afspraak te maken na de zomer, zodat we dan de behandeling kunnen vastleggen voor het najaar. Ik ben teleurgesteld, want ik wou in juni al terug komen om dan de fameuze ‘datum’ te krijgen.

Nog later in het gesprek verklaar ik waarom we hier al zo vroeg zitten, terwijl we de behandeling pas hebben voorzien voor het najaar. Namelijk dat ik me zorgen maakte over mijn cyclussen die steeds korter worden en nu nog amper 25 dagen halen. De dokter trekt bedenkelijk zijn wenkbrauwen op en bevestigt dan mijn ergste vrees: dat kan wijzen op een vervroegde menopauze. Ik doe stoer alsof ik dat wel al lang wist, maar vanbinnen breekt de veer.

Vriend slaagt erin me te troosten, ik giechel zelfs even door mijn tranen heen en ik slaap vrij goed.

 Maar mijn stemming is ’s anderendaags  nog steeds een donderwolk. De denkmolen schiet in gang en de emoties nemen de overhand. Dingen die ik mezelf niet toestond te voelen, steken in alle hevigheid de kop op. Ik ben BOOS. Op Vriend. Het is een irreële boosheid, maar waarom moest hij zo nodig papa worden. Het maakt alles zo complex. Zal dit alles hypothekeren? Mijn kans op een eigen kindje, mijn kansen op goedkeuring voor adoptie. Ik probeer heldhaftig te zijn en niet terug te komen op onze afspraken, maar hij moet voelen hoe bang het slechte nieuws me gemaakt heeft en hoe de tijd steeds harder dringt. En toch zegt hij het niet, komt hij me zelfs niet een beetje tegemoet terwijl ik het nodig heb.

Ik word opnieuw boos: van mij wordt verwacht dat ik de regeltjes naleef en de grenzen niet overga, maar anderen (EX)  die mogen er wel over lopen. Steeds weer opnieuw. Terwijl ik dit helemaal niet in de hand heb, ik kan niets aan mijn falende lichaam veranderen, ik kan de tikkende klok niet tegenhouden. Het is niet dat ik dit allemaal bewust saboteer en hem op die probeer te manipuleren. En toch is het de brave leerling (ik dus) die haar tijd op het strafbankje moet gaan uitzitten. SO NOT FAIR!

 


86526005(2)

 


 

13:17 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : uz brussel, crg, vriend, frustratie |  Facebook |