30/03/2010

Gedropt

 

Zaterdagavond: een double date met kameraden van Vriend die hij al een tijdje niet gezien heeft.
Ik raad helaas nog voor ze haar jas uittrekt, dat ze zwanger is. Ken je dat vermoeden als er zo spanning in de lucht hangt, dat je zo'n vervelend kriebelend gevoel in je nek krijgt omdat je weet dat er iets staat te gebeuren? Het is duidelijk dat ze beiden  hard staan te popelen om het eruit te gooien… En toch blijven ze het grote moment maar uitstellen, onderwijl veelbetekende blikken naar elkaar werpend, kleine suggesties, haar hand die onbewust naar haar buik fladdert.. 

AAAARGGGH ik word er gek van. Bijna in paniek gooi ik een wanhopige blik naar Vriend. Ik lok de boodschap uit met uitlatingen à la: “ja ik begrijp dat als je bepaalde verantwoordelijkheden hebt, dat je dan niet zomaar zelfstandige kan worden hè..op sommige punten in je leven zeker niet”..HINT HINT.. Nog steeds bijten ze niet..
Vriend heeft ook iets in het snotje, want ze doen raar en het is hem opgevallen dat ZIJ in haar gezicht is verdikt, dus hij zit ook al even te denken “Auch, ik hoop dat Momke het niet door heeft en dat ik het fout interpreteer, ik hoop dat ze hier geen babynieuws gaan brengen”.
En dus ben ik ze voor, misschien ben ik dan een pretbederver, want ongetwijfeld hebben ze een heel stukje ingestudeerd dat ze bij iedereen brengen als ze de zwangerschap aankondigen. Maar echt ik kan er geen minuut langer tegen, tegen dat uitvergrote babygeluk, ik weet dat als de boodschap niet vlug komt,  ik zo opgefokt zal zijn dat ik misschien wel in huilen uitbarst..
Na al dat rond de pot gedraai zeg ik dus zelf: "Hebben jullie toevallig geen groot nieuws te vertellen of vergis ik me?"

Ik houd me heel goed, niemand die iets merkt en ik denk dat ik zelfs de voorbeeldige geïnteresseerde en bezorgde madam ben. Vriend verwondert er zich achteraf over hoe geweldig goed ik gereageerd heb. Iedereen is er net iets te gemakkelijk ingetrapt, hij inclusief.

Let wel: ik kan echt blij zijn voor anderen, maar ZELDEN voor vreemden en al helemaal niet als ze in mijn ogen nog jong zijn of pas samen of er niets voor moeten doen hebben of het een accidentje was, enz. Het voelt verschrikkelijk om voor de zoveelste keer met de neus op de feiten gedrukt te worden, om te horen dat alweer iemand anders MIJN droom beleeft.  

Vriend begrijpt niet altijd ten volle hoe diep het allemaal zit, hoe kan het ook anders, je moet het zelf beleven om het helemaal te begrijpen, right ?!

Mijn eigenste schatje gaat dus ook nog in de fout, laat zich soms meeslepen door het normale enthousiasme dat mensen hebben als er nieuw leven op komst is. Mijn liefje detecteert soms niet hoe erg ik geraakt ben, laat zich soms misleiden door het feit dat ik de laatste tijd wel vrij goed omga met de hele babyproblematiek.  

Maar het wordt me allemaal even teveel: dat onverwachte babynieuws dat me de avond ervoor overviel, Vriend die als klap op de vuurpijl staat te springen om diezelfde zwangerschap te gaan rondbazuinen aan iedereen die de 'expecting girl' in kwestie kent, het ophalen van babymeubeltjes (and god only knows when we will use them,  zek  kunnen maaaanden  ongebruikt staan treuren  in een hoekje, wachtend op de komst van kindje Vriend, laat staan dat ze misschien nooit zullen dienen voor ONZE eigen baby), de confrontatie met het schattige adoptiemeisje van vrienden dat enerzijds zo goed voelt en anderzijds ook steekt.


Stopt die pijn ooit? Ik vrees van niet, niet zolang mijn kinderwens niet vervuld raakt.

Als jullie goed tussen de lijnen kunnen lezen, weten jullie dus al dat Vriend with extra 'benefits' kwam. Een heel pakketje en een hoop bagage dat zomaar bovenop mijn eigen problematiek is gedropt. Bij momenten is dat een heel zware last, maar ik heb gelukkig wel de overtuiging dat Vriend en ik voor elkaar gemaakt zijn. Meant to be.

Los daarvan: ik heb ondertussen al een afspraak gemaakt met een gyn van regionaal ziekenhuis om van hieruit de routine onderzoeken zoals bloedafnames en echo's te laten uitvoeren. Naar verluidt werkt het lokale hospitaal samen met CRG UZ Brussel, dus dat is alvast iets om happy over te zijn.

Even onze Timing meegeven: eind april eerste afspraak in CRG  (Jette) samen met nieuwe Vriend, Vriend laten testen, begin juni al naar lokaal AZ zodat die op de hoogte zijn van onze bedoelingen en klaar staan om ons bij te staan bij eventuele behandelingen, half juni: resultaat testen  en afspraak opnieuw met CRG + hopelijk vastleggen van behandeling in november.

Zo dat hebben we dan weer allemaal eens netjes opgeschreven !  

En nu geduld uitoefenen maar...

 

 

baby15

 

13:10 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : crg, az, hoop, vriend |  Facebook |

16/02/2010

Op kousenvoeten

Mom to be komt stilletjes aan terug geschuifeld. Momenteel geen behandelingen in het vooruitzicht, geen ‘acties’ in het kader van ‘hoe vervul ik zo vlug mogelijk mijn kinderwens’.

 

Voor de goede vestaanders, ja ik spreek hier wel degelijk van mijn kinderwens. Niet meer van ‘onze’. De ONS as in ‘mijn man en ik’, is niet meer.

Er bestaat ondertussen wel een nieuwe ONS. Maar daar gaat het nu even niet om, de details lezen jullie misschien in een later stadium. Het gaat erom dat ik de babyplannen of althans het streven ernaar heb moeten uitstellen.

 

Als alles goed gaat zit ik in juni terug in het CRG en zou ik in het najaar terug de medische mallemolen  induiken. Het zal dan anderhalf jaar geleden zijn dat er nog iets gebeurd is op fertiliteitgebied. Eind dit jaar zou ik liefst ook de adoptiecursus willen starten. Uiteraard onder voorbehoud van mijn huidige mantra:  als alles goed gaat. And my god, I hope it does.

 

Tot daar weer een teken van leven. Een leven dat helemaal op zijn kop staat voor het moment, maar ik kom er wel…

 

baby-feet-pictures

11:40 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : twijfel, moed |  Facebook |

28/10/2009

Bokjes zoontje

 

Verdwaald was de ooievaar,

Vond nergens zijn baan

Tom Tom Dokter deed daar gelukkig wat aan

Je was eerst ‘maar’ ukje,

Toen Bassie,welaan .

Maar nu eindelijk ter wereld:

De enige echte KAAN !

Welkom lief klein ventje,

Wat hebben je ‘oowtjes’ dat goed gedaan…

En als ze ooit zagen

(want dat komt eraan):

Tanti Momke to the rescue,

Je partner in crime..

13:06 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (4) |  Facebook |