30/06/2009

De flop (het vervolg)

Na de flopPU was er bitter weinig hoop.

 

Toen ze niet na 24 u terugbelden, was ik even opgelucht omdat dat betekende dat er bevruchting had plaatsgevonden, maar evengoed besefte ik dat het er de zaken alleen maar moeilijker op maakte. Ik zat dagen in niemandsland, enerzijds hield ik mezelf heel erg voor dat het niets zou worden, anderzijds was er onderhuids die knagende spanning.

 

Zaterdagmorgen 11u, de tijd kroop tergend traag voorbij. Plots werd het me teveel en moest ik met een op knappen staande blaas dringend naar het toilet. Uiteraard koos de embryoloog net dat moment uit om te bellen. Tijd om te bekomen had ik niet, onmiddellijk viel deze met de deur in huis: “Mevrouw ik heb slecht nieuws, het was van slechte kwaliteit, we kunnen niets terugplaatsen.”

 

Het duurde minutenlang voor het doordrong, de verschrikkelijke waarheid en toen kwam de zondvloed en een stille schreeuw vanuit de diepten van mijn ziel. Mijn man huilde mee.

Ik weende om wat even gekiemd was, het samensmelten van ons tweetjes en nu jammerlijk verloren was.  De droom om een kindje van ons te maken, was zopas echt in lucht opgegaan.

 

Geen hoop, geen droom, geen verlangen. Alles heb ik weg gebannen. Mijn overlevingsinstinct heeft het overgenomen. Dikke buiken, spelende peuters, het mag me niets meer doen. En dus vlak ik ze uit. Ik wil  niet horen van zwangerschappen, ik wil geen dotten van dreumesen zien.. Dàt is niet voor mij bestemd en dus ben ik heel hard op weg naar een bestaan zonder, een leventje enkel afgestemd om mij en mijn man en ons hondje.

De komende maanden gooi ik het over een andere boeg. Ook onze relatie kan zuurstof gebruiken en wij gaan dus heel erg ‘op adem’ komen. Daar gaan het foliumzuur (wat haatte ik dat domme pilletje erg dat ik al meer dan 2 jaar non stop tevergeefs slik) en de utro triomfantelijk de vuilnisbak in!

 

Het is zomer, de vakantie lonkt verleidelijk en ik ga daar helemaal proberen in op gaan. Bijna heb ik mijn schatje zover gekregen dat we dit najaar nòg een pup verwelkomen, dus wie weet komt er dan toch (soort van) gezinsuitbreiding.

 

3 augustus hebben we een afspraak met de fertiliteitstarts en misschien komt daar nieuwe energie uit.

Momenteel is er echter geen ruimte voor hoop. Het verdriet is te groot en ik treur intens om wat ik zie als een afscheid van mijn eigen baby’tje.  

 

Dit is hoe ik hiermee probeer om te gaan. De rouw is rauw...de wonde doet teveel pijn om aan de horizon trappelende kindervoetjes te zien. Dus verwerk ik het noodgedwongen met de gedachte dat het over en gedaan is. Hoewel ik daar nu niet meteen ‘happy’ van word, helpt het me wel focussen op zaken die ik veel te lang verwaarloosd heb, met name mijn lieve echtgenoot…

baby steps

 

12:07 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (8) | Tags : wanhoop, stop |  Facebook |

24/06/2009

De PUflop

De tijd vloog voorbij vanmorgen, echt superzenuwachtig voelde ik me niet, maar toen ze mijn ventje kwamen halen begon het toch al wat meer te kriebelen.  Het was ook allemaal nieuw en dus was elke stap weer een moment van afleiding.

 

Eén van de verpleegkundigen had een gezicht als een oorwurm en kon er niet mee lachen dat mijn teennagels gelakt waren. Ze sprak me vermanend toe. Hallo zeg, dit is mijn eerste keer hè, sorry dat ik de details over het hoofd heb gezien.

Dan dat fantastische trendy ziekenhuiskleedje aan en dito hoofddeksel en het zou gaan beginnen.

 

De bilspuit bracht me onmiddellijk in een aangename roes, ik liet de zalige warmte over me heen komen en sloot genietend mijn ogen in het wachtkwartier. Ik soezde lekker weg… Wat een heerlijk loom ontspannen gevoel!

 

En toen kwamen ze me halen, ik werd meteen wat alerter want ik wou het allemaal goed volgen natuurlijk. De vaginale prikken waren niet aangenaam maar draaglijk. Op een schermpje kon ik mee de naald volgen die de follikels zou aanprikken. Eerst de rechterkant waar er weinig zaten en ze waren klein gebleven: Niets en niets riep de laborante. Maar ach het waren toch maar kleintjes geweest, dus niet getreurd. Toen de linker eierstok waar er toch een paar mooie follikels klaar zaten… En toen ging het helemaal mis, er was grote stilte. Bij de tweede  follikel kwam er na heel wat spoelen uiteindelijk toch een eicel naar boven. De anderen bleven ze spoelen en nog eens spoelen en nog eens  maar ze ware er voor de moeite aan. Een half uur hebben ze geprobeerd maar het was zinloos.

 

Die PU is me fysiek absoluut goed bevallen:  ik zou alvast geen schrik hebben om dat nog eens te moeten ondergaan. Heb niets gevoeld van het aanprikken van de follikels en ook het spoelen deed niet echt pijn. Ondertussen ben ik thuis en begint mijn lijf toch wel wat meer op te spelen.. Vergelijkbaar met zware maandstonden vermenigvuldigd met factor 10.

 

 1 eicel.

 

Op 7 follikels is dit het resultaat. Een mokerslag. Alle hoop de bodem ingeslagen. Ik huilde al in het operatiekwartier en ondanks de lieve woorden en warme steun van de verpleegsters. Ik mocht tegen de gebruiken in direct terug naar de kamer, naar mijn man. Die was al ongerust omdat het zo lang geduurd had en ik zag meteen zijn overbezorgde blik. Het nieuws hakte er voor hem ook meteen zwaar in. We hebben wel wat gepraat over hoe het nu verder moest, maar elkaar echt troosten is toch moeilijk. Ik ben er vrijwel zeker van dat het stopt voor ons hier. Op mirakels hopen doe ik niet. Ik ga ervan uit dat er geen bevruchting plaatsvindt en geen embryo zal zijn, dus ook geen TP. Ik heb ook geen behoefte aan valse hoop scenario’s.

 

Ik voel me mentaal wel ok nu, maar dat zal vooral liggen aan het feit dat mijn selfprotection program op volle toeren draait. Verwerken kan ik ook niet echt, want uiteindelijk is het toch altijd nog wachten op het definitieve verdict.

 

My gut feeling zegt wel dat ik geen volgende ICSI meer zie zitten, ik had toch het meeste last van de stimulatie en de opgezwollen (pseudozwangere) buik.  Ik hield het allemaal vol voor die follikels en alles leek zo goed te gaan, onwerkelijk bijna. Om dan te eindigen met 1 eicelletje?  Is het dat allemaal waard? Het verspillen van zoveel energie en tijd en geld? Misschien valt er volgende keer wel helemaal niets meer te rapen en spaar ik dan misschien beter de pogingen op voor een alternatieve behandeling?

 

Uiteraard zal de tijd wel raad brengen. Getekend met open rauwe wondes moet je nu eenmaal geen drastische beslissingen nemen.

 

broken egg

 

16:26 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (7) | Tags : wanhoop, baby, pu |  Facebook |

22/06/2009

Pick up and drive

De hele mallemolen blijft me verrassen. Na wat ik dacht een routinebloedprik te zijn deze morgen  vermoedelijk gevolgd door een echo over een paar dagen, hoorde ik vanmiddag dat ik al zou mogen Pregnyllen deze avond en dat de pick-up (PU) ingepland stond op woensdag. Ik zou echter nog moeten wachten voor het exacte uur en gedetailleerde info.

 

Een tweetal uurtjes later werd het bevestigd:  straks om 22u15 spuitje Pregnyl (2 poedertjes) , morgenvroeg nog een bloedprik en beginnen met Utro, en woensdag om 8u worden we in het CRG verwacht. Mijn ventje mag dan om kwart voor 9 zijn magic doen en om 10u15 is het dan eindelijk aan mij voor het aanprikken van de follikels.

 

Ik was wel een beetje ongerust, aangezien ik gisterenmorgen slechts 3 follikels had van 16mm en 4 van 12mm (gaan die wel groot genoeg zijn?), maar mijn lijf ligt nu eenmaal in handen van de dokters… Ik  moet hen vertrouwen!

 

Uiteraard ook blij, want na 12 maal Menopur spuiten heb ik het wel zo’n beetje gehad, mijn buik is compleet opgezwollen en lijkt elk moment te gaan openbarsten: for the love of God, take them out!

 

De spanning is moordend: hoeveel eicelletjes zullen eruit komen, hoeveel zullen er bevrucht zijn, komt er een terugplaatsing en zoja wanneer?

 

To be continued…

 

egg bloom

 

20:42 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : pu, baby, crg, uz brussel, hoop |  Facebook |