19/06/2009

Clownesk

Ik vlieg hoog in de wolken en zweef op hoop, dan word ik abrupt wakker… Gisterenavond zag ik de bui al hangen, de zwaarmoedigheid viel als een blok op me neer. Daar sta ik dan, net uit bed, met een opgezwollen buik en een zere keel. Mijn lijf wringt tegen en verkrampt,  terwijl ik twijfelend voor mijn kleerkast sta.

Het enige wat past is een tuniekje. Dat verdomde tuniekje kocht ik ooit in goedgelovige tijden voor ‘mocht ik zover zijn’.  Daaronder een jeans die normaal een maat te groot is. Ik zie er vals zwanger uit en ik ben doodongelukkig.

 

Vandaag kan ik mijn tranen niet verbijten. Op het werk aangekomen is de eenvoudige vraag ‘hoe gaat het’ al teveel en daar komt de waterval.

 

De weg lijkt zo verschrikkelijk lang en onderweg zijn er wel 1000 hindernissen. Er zal ongetwijfeld wel weer iets mis gaan. Waarom doe ik dit mezelf aan, waarom?  Het leidt toch tot niets.

 

Troostende armen om me heen van een collegakameraadje en een gemeende: ‘meisje toch, weet je wel hoe geweldig het is dat je dit over hebt voor een baby. ”

 

Ik heb het er voor over, maar ik geloof het gewoon niet. Alles wat ik heb is deze opgeblazen buik en pseudo  zwangerschapskledij. Het zal niet gebeuren, het kan niet gebeuren gewoon. Ik hou de schijn maar op. Oh ja, wat ben ik sterk en moedig en heel soms zelfs een femme fatale, maar binnenin ga ik kapot. Ik voel mezelf uiteenvallen als gebroken glas. De clown die huilt.

 

And I ask myself again: why do I even bother?

 

clown

 

09:20 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (4) | Tags : baby, wanhoop, twijfels |  Facebook |

18/06/2009

Potente potjes

Na een lange dag wachten en zenuwen verbijten, kon ik niet vlug genoeg naar het UZ Brussel hollen. Na extra Menopur gehaald te hebben was ik enigszins kalm. Ik ging nog rustig even ontspannen in de cafetaria met een tijdschrift.

Een half uur eerder dan de geplande afspraak stond ik op het quasi verlaten CRG. Er kwam een knappe jongeman uit het echolokaal- het was het groentje onder de gyns- die me onmiddellijk binnenriep. De bloedprik zou ik een verdieping lager moeten halen deelde hij me mee.

Hij opperde dat ik hem wellicht nog nooit gezien had, maar ik herkende hem helaas wel van het HSG en zei dat ook meteen. ‘Ja ik ben altijd de pigeon hè’ gaf hij schuldbewust toe, ‘dat is een pijnlijk onderzoek voor vrouwen’. Het was ontwapenend eigenlijk hoe hij zich gedroeg, de ongedwongen sfeer deed me echt helemaal op mijn gemak voelen., Voor het eerst sinds lang kreeg ik een deftige , uitgebreide uitleg. Iemand die de tijd nam, ik viel bijna van de ligstoel !

Het baarmoederslijmvlies zag er heel mooi uit: 3 lijntjes dat zagen ze niet zo vaak en 7,1 mm das perfect.. Daarna ging hij over naar de linkereierstok waar 2 (van de oorspronkelijk 3) follikels waren gegroeid. 9,2 en 10,1 mm maten ze. ‘Vanaf 10 mm zijn de follikels vertrokken’, vertelde de gynaecoloog, ‘dan weten we dat we ze mits verdere stimulatie kunnen doen groeien en behouden’.

Aan de rechterkant was het meer zoeken eer de eierstok zich liet zien, die zat meer binnenwaarts en hij moest op mijn buik duwen om deze in beeld te krijgen. En toen zag ik het zelf meteen: er waren heel wat stevige bolletjes te zien. 5 (van de oorspronkelijke 6) om precies te zijn. 2 van 12, eentje van 11, eentje van 10 en nog een laatste waarvan ik de afmetingen ondertussen al vergeten ben.

In elk geval ik was meteen aan het zweven. Mijn dag kon gewoon niet meer stuk. De potjes hadden het goed gedaan, ik was zo fier!

Benieuwd wanneer ik terug op echo mag, ik hoop binnenkort want uiteraard blijft het afwachten of de potjes volwaardige follikels worden (vanaf dan zal ik ze ‘meisjes’ noemen in navolging van mijn vriendinnetje). Het leven is weer even mooi en de roze bril staat voorlopig op mijn neus!

Update: Ik moet gewoon blijven doorspuiten van DPM en dan zonagmorgen terug op echo!

   

easter eggs

 

 

12:44 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : follikels, potjes, baby, onderzoek, crg, roze bril |  Facebook |

16/06/2009

Potjes tellen

Mijn eerste echo na 5 dagen stimulatie met Menopur. Doodsbang in dat kleedkamertje zitten wachten. Gelukkig was mijn ventje erbij. Uiteraard zat er voor mij weer net een koppel met een eerste echo van hun baby’tje. Ik dacht meteen: Verdorie, het geluk is weeral op voor vandaag.

 

Ik mocht binnen en daar gingen we. Het tellen begon: 6 aan rechterkant, 3 aan linkerkant POTENTIELE follikels (ik noem ze potjes).

Is dat wel normaal dat ze zo klein zijn?

Oh Mevrouw, ja hoor, ze zullen nog stevig gevoed moeten worden want ze moeten nog behoorlijk groeien, maar dit is wel veeel beter dan vorige keer.

 

Ik was toch wel blij dat er 9 potjes waren, ik kon het bijna niet geloven.. Maar langs de andere kant vond ik het ontmoedigend dat ze zo klein waren en ik had meteen weer iets gevonden om over te piekeren. Ik denk dus echt dat ik een traag reagerend lijf heb. Ook met de suprefact: wel bijwerkingen, maar het was pas na 2 weken (een paar dagen voor ik mocht beginnen stimuleren) dat ik vapeurs kreeg..

 

Langs de andere kant: ik mag niet vergelijken met de vorige mislukte poging. Dat was Puregon in een natuurlijke cyclus, de meting was een dag later….En het uiteindelijke resultaat noppes. Dus misschien is het juist goed, dat het nu anders verloopt.

 

Ik kreeg van DPM de boodschap dat ik verder mocht snuffen en dezelfde dosis spuiten. Normaal werd ik verwacht op donderdag voor een nieuwe echo, maar dat kon ik gewoon onmogelijk combineren met mijn professionele verplichtingen, dus het is morgenavond geworden.

 

Nog 1 nachtje slapen en dan opnieuw meting. Het blijft spannend!

 

easter eggs(2)

 

 

 

11:15 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : baby, potjes, twijfel, dpm, icsi, onderzoek, follikels |  Facebook |