11/06/2009

Menopurgroentje

Als je zo stoer doet  als ik en zonder verpinken spuiten zet, dan denk je dat je het allemaal wel al onder de knie hebt. Niet zo dus, Menopur lijkt in de verste vert niet op Puregon spuiten  en het is ook niet hetzelfde als Pregnyl. Maar ik had dus de woorden  poedertjes en watertje horen waaien en ik dacht  een ietsiepietsie arrogant: “Jaja, dat weet ik toch allemaal al eeuwen, ik ga dat wel vlug even fixen als het zover is”.  Tot ik daar dus gisteravond effectief stond. Vertwijfeld keek ik naar de flesjes Menopurpoeder. Wat moest ik daarmee nou aanvangen? Breken? Mijn man kon er alvast NIET mee lachen dat ik onvoorbereid was.

 

Ik vond er niets beter op dan lichtjes overstuur naar een ervaringsdeskundige-vriendin te bellen.  Na haar duidelijke uitleg, kon ik weer aan de slag. Mijn ventje kreeg de taak het watertje netjes op te zuigen. De prik zelf is altijd een spannend moment, waarbij mijn man zich discreet op de achtergrond houdt (deels omdat ik gestresst raak als ie over me heen hangt, deels omdat hij een beetje een watje is als het op naalden aankomt). Maar de injectie ging dus als vanzelf.

 

Dat hadden we dus weer even netjes gepiept. Geen brandend gevoel achteraf, geen jeukende roodheid. Alles peis en vree. Tot deze morgen, al in de auto voelde ik dat er iets niet helemaal pluis was. Op de trein plooide ik inmiddels bijna dubbel:  een scherpe,  stekende pijn in mijn linkerzij ter hoogte van mijn navel, die helemaal naar mijn borst uitstraalde. Heel af en toe leek het zich te verplaatsen naar de rechterkant. Stappen ging enkel nog heel langzaam, de trappen strompelde ik op als een oud vrouwtje . Zou ik een acute appendicitis hebben? Beetje dom want dan zou ik rechtsonder pijn gehad hebben.

 

Ik bezondigde me toch  aan alweer een paniektelefoontje naar mijn vriendin. Ze stelde me gerust, maar toen de pijn maar niet wegging belde ik toch nog voor alle zekerheid naar het CRG. Zoals gebruikelijk kreeg ik weer een nieuweling aan de lijn, die moest het dan weer vragen aan iemadn anders en toen kwam ze met een geweldig plan:

Spuit straks langs de andere kant, als je dan ook aan die kant  pijn hebt, dan weet je zeker dat het aan Menopur ligt.

 

Dat is zowat het beste advies dat ik in tijden gehad heb. Jee thanks, doll! Dan ga ik nu lekker even verder creperen van de pijn.

 

Toch nog even melden dat suprefact me op de valreep toch nog een leuke extra heeft bezorgd: vapeurs. Iedereen loopt met ene jasje en trui en ik zit te puffen van de hitte in een topje (moi de kouwelijkste kip van de planeet!)

 

Maar genoeg geblogd.. nu nog 4 dagen Menopurren en dan een zeer spannende echo op maandag.

16:15 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, menopur, crg |  Facebook |

09/06/2009

De startecho

Even een verslagje van de echo deze morgen.

 

Bij de bloedprik was de verpleegkundige heel vriendelijk en vroeg ze naar het effect van suprefact. Leuk gesprekje was dat. Het was zij die na mijn rampecho van vorige keer (2 follikels) een beetje bitsig deed, maar dat was vast niet meer geweest dan een terechte reactie op mijn onbeleefde uitval.

 

In het echolokaal zag ik meteen dat het een nieuweling was. Duidelijk van Spaanse origine en enkel het Frans machtig, dat begon al goed…  Verwoed begon de persoon te meten en te doen, te zuchten, opnieuw te meten, herbeginnen..Het leek wel eeuwen te duren. Ondertussen werd de echostaaf heel onzacht overal tegengeknald en ik antwoordde dan ook dat het pijn deed toen ernaar werd gevraagd.

Het baarmoederslijmvlies was 1,1 mm. De echografist  telde binnensmonds terwijl deze voor zichzelf de zwarte bolletjes op het scherm aanwees (8). Toen werd overgegaan naar de ander eierstok die eerst onvindbaar was : opnieuw een getrek en een gesleur..mijn ingewanden zaten in de weg blijkbaar. Ook aan die kant werden  mompelend zwarte blaasjes geteld (6).

Ok perfect, geen cystes alles ligt plat, dus de Suprefact doet goed zijn werk, was de boodschap.

Jamaar wacht eens: heb ik dan niets van follikeltjes?

Neen helemaal niets, alles ligt stil.

 Ik herhaalde tot 3 maal toe: Echt geen enkele?

Neen hoor, en zo moet het zijn, je mag geen follikels hebben nu. Je zal vast mogen starten met Menopur.

 

De communicatie liep al zo niet zo vlot, ik wou eigenlijk vragen wat dat tellen dan was geweest, maar de moed ontbrak me. Ik weet niet meer wat ik gezien heb eerlijk gezegd, het leken kleine bolletjes een soortement van wratjes en ze waren donker op het scherm. Wat een zonde dat ik niet nog meer heb doorgevraagd, maar het was ook zo verwarrend. Het zullen geen follikels geweest zijn denk ik nu, anders was dat toch wel gezegd geweest en het kan ook helemaal niet met mijn diagnose van ‘lage eicelreserves’.

Het stemt me ook een beetje verdrietig als er dan helemaal geen enkel follikeltje was, want dat wil zeggen dat ik uit het niets dus eicellen moet aanmaken.. In dat geval lijkt het me echt een mirakel om hoegenaamd tot 3 te komen.

 

Zucht, het gaat zo stressen zijn ALS ik mag starten met Menopur . Bij de volgende (voor mij cruciale) echo ga ik gewoon sterven van de spanning.

 

Update: net DPM aan de lijn gehad. MORGEN (ja inderdaad, niet vandaag dus) mag ik starten met Menopur. Maandag echo en bloedprik. Het getel sloeg blijkbaar dus toch op mini follikeltjes, maar DPM wou daar niet al te erg op ingaan omdat dat blijkbaar niet belangrijk was, maar wel het feit dat er geen cystes waren.

 

sb10065848co-001

 

15:08 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : menopur, icsi, onderzoek, crg |  Facebook |

04/06/2009

Mom to be en Mom in law

EC5143-001

Mijn schoonmoeder denkt om 1 of andere absurd reden dat ik niet graag bij haar thuis kom. Ze is nogal pro onverwachte bezoekjes en koffiekletsen , terwijl ik zelf alles altijd heel secuur inplan en volgens mijn agenda leef.  In het wilde weg binnenspringen zit gewoon niet in mij. Ik ben zo niet opgevoed (of dat al dan niet een goede zaak is, laat ik in het midden).

Toch waagde ik me er dan maar aan, al was het maar om te bewijzen dat ik heus wel om haar geef. Het kostte -ondanks dat ze beweert dat ze altijd thuis is- 3 telefoontjes om te weten te komen wanneer en hoe laat ik op bezoek kon komen. Doch dit terzijde.

 

Net voor ik vertrok vertelde manlief dat hij een stevige woordenwisseling achter de rug had eerder die week met zijn moeder over het al dan niet krijgen van kinderen.. Ik voelde dus al aan mijn theewater dat ze daarop zou terugkomen, of sterker nog dat ze (onterecht)  zou denken dat mijn bezoekje in dat kader was. Mijn ventje had me wel eindelijk toestemming gegeven (ik vroeg al bijna een jaar of het niet eens tijd was om haar in te lichten) om -als daar behoefte aan had- te vertellen waar we al 2 jaar mee bezig zijn.

 

Mom in law viel dan ook met de deur in huis nog voor ik goed en wel op de bank zat. Maar ik ontweek de vraag meesterlijk, al zeg ik het zelf. Een tijd later voelde ik me al wat minder opgelaten en brak het moment aan om haar over onze weg te vertellen. Bleek dat ze al die tijd al een zwaar vermoeden had, ze kent haar zoon door en door en ze hoort vooral wat hij NIET zegt. Heel af en toe had hij zei ze ook eens iets laten vallen over 'naar eht ziekenhuis gaan' en ze had dus zitten puzzelen met die stukjes en brokjes informatie.

 

Ik was stomverbaasd dat ze op eigen houtje al meer informatie had verzameld dan mijn man toen we aan het begin van de mm stonden  of dan mijn eigen ma die onderhand toch ook al een tijdje op de hoogte is. Ze had er een tv-programma over gevolgd, ze was nagegaan of mijn ventje misschien onvruchtbaarmakende kinderziektes had gehad, ze kende het verloop van de behandeling, ze wist over de ondraaglijke wachtweken…

Toen ik haar uitlegde dat het probleem bij mij zat en dat haar zoon gezegend was met superzaad, zag ik wel even een glimlachje, maar niets dat ik kon interpreteren als dat hij dan maar beter een andere vrouw moest zoeken ofzo. Daar zit ik wel nog wat mee, of ze niet zoiets zou hebben van:  eigenlijk ben je dan toch maar gebrekkig als vrouw.

 

Ze bekende dat ze zelf nooit zover zou gaan als wij momenteel doen en dat ze vond dat we het mooi hadden nu, dat dat heel veel waard was en dat we daaruit ons geluk konden halen. Maar even goed begreep ze dat ik die sterke kinderwens had en dat het voor iemand die niet in mijn/onze  schoenen stond makkelijk oordelen was.

Dat ze ons bewust nooit heeft opgejaagd met de vraag ‘en hoe zit het nu’ was omdat ze perfect wist dat het enorm kan kwetsen als het niet wil lukken.  Dat vond ik enorm tactvol van haar en ik kon het dan ook enorm appreciëren. Grappig is dat als anderen haar naar onze kinderwens vragen,  ze standaard antwoordt: die zijn nog bezig met spelen hoor , laat ze maar doen. Ze oefent ook hoegenaamd geen druk uit om haar een kleinkind te geven en ook dat is iets wat me een bevrijdend gevoel geeft.

 

Vooraf heb ik peentjes gezweet bij de gedachte aan haar reactie, want ze is heel direct. Maar ze is vooral ook enorm meelevend en begripvol. Het was fijn om te merken dat ze zich geïnformeerd had en een duidelijk zicht had op hoe zoiets kan wegen.

 

Het is het beste gesprek dat ik ooit had met een buitenstaander over ons babyprobleem, wat een aangename verrassing !

 

15:01 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (4) | Tags : baby, vertellen |  Facebook |