02/06/2009

Twijfel

question_mark_cloud_istock

 

Het suprefacten gaat vrij goed, emotionele uitbarstingen blijven courant, maar het opgejaagde hysterische gevoel is gelukkig verdwenen. Gisteravond brak ook mijn menstruatie door, ietsje later dan ik had verwacht, maar geweldig goed getimed door het fertiliteitcentrum om deze morgen een bloedprik gepland te hebben. Ik verwacht hierover eigenlijk geen nieuws, wat betekent dat ik behoudens een andersluidend telefoontje gewoon blijf verder snuffen.

Het is voor mij vooral aftellen nu naar 9 juni. Ik hoop dat ik dan eindelijk zal mogen Menopur spuiten, er echt aan beginnen. Het lijkt nog zo veraf nog,waarom gaat de tijd niet wat sneller ? But it also FREAKS me out.  Want het komt dichter:  de stimulatiefase en daar liep het vorige keer fout.

 

Stiekem denk ik zelfs al verder: hoe zal een eventuele PU verlopen? En zal het nadien dan wel allemaal goed gaan? Ik weet dat ik verkeerd bezig ben: zo vooruit kijken mag en kan niet.  Misschien ben ik dermate opgelucht dat er toch meer dan 2 follikels zijn, dat al wat volgt me niet meer bang maakt maar dat ik  me er vol enthousiasme in gooi.. Ik weet het niet.. De twijfels en gemengde gevoelens hebben weer vrij spel…

 

09:33 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, twijfel, suprefact |  Facebook |

28/05/2009

Hij

Snuffen is raar. Blij dat er nog geen vapeurs waar te nemen, maar het opgejaagde hyper gevoel dat ik al na het derde of vierde snufje had, blijft hardnekkig aanwezig. Zo goed en zo kwaad als ik kan probeer ik me te beheersen en dat lukt, maar evengoed ben ik deze week extra pissig op moeders  met baby’s.  Kirrende peuters die bij iedereen om me heen een warme glimlach op het gezicht toveren, maken me boos. Ik kijk stuurs en onbewogen voor me uit, maar vanbinnen denk ik: Neen, jullie gaan me niet doen smelten. Want smelten staat gelijk aan de controle verliezen en dan zit ik over 5 minuten te huilen van ellende.

 

Ik wou dit stukje eigenlijk schrijven als een brief naar het kindje waar ik zo naar verlang. Om te zeggen hoe onmetelijk trots ik ben op Dad to be die na 3 jaar knokken een professioneel succes heeft gehaald. Hoe papa  zorgt voor een mooie toekomst en hoe we nu meer dan ooit klaar zijn voor babylief.

 

We bouwen en timmeren aan een perfect geplaveide weg om er met een buggy zonder al te veel hindernissen kunnen over te rijden. Zoveel dromen en wensen die in vervulling zijn gegaan: mijn ideale man vinden, door hem ten huwelijk gevraagd worden, een tof nestje kopen, een hemelse huwelijksdag beleven, een superhondje in huis hebben, echte vriendinnen om mee te keuvelen, lekker op vakantie kunnen gaan,  een leuke job, 2 auto’s op stal.. Het is een schier eindeloos lijstje. Ik kom niets te kort en heb absoluut geen reden om wie dan ook te benijden. Ik ben dan ook niet jaloers op andermans successen of relatie of weetiknogwatallemaal.. maar heb ik dan tè veel?  Is een kindje ons dan niet gegund? Eéntje is echt al meer dan genoeg. Ik doe dus het maar niet, die brief schrijven naar een denkbeeldig ukkepukje. Dat zou immers hoogmoedig kunnen opgevat worden.

 

Gisteren was in tijden één van de mooiste dagen die we in quasi een half jaar hadden. We hebben gevierd mijn man en ik.. Zo blij dat hij terecht slaagde. Hij verdient het helemaal, mijn schatje. Heel laat op de avond zetten we een dvd op van een tv-serie en terloops gaat het over een man die bang is dat hij nooit onvoorwaardelijk zal kunnen houden van zijn kinderen zoals anderen dat wel doen. Zijn vrouw is net bevallen van een tweeling (na fertiliteitsbehandeling). En je ziet hem een uurtje later over beide baby’tjes hangen terwijl hij hen toespreekt: “Ik wist niet dat baby’tjes geboren werden met mutsjes” en teder streelt hij de roze en blauwe gevalletjes. “Ik ben jullie Papa” en een oneindige warmte spreidt zich uit over  zijn gezicht.

Ik kijk naar mijn man en schiet vol. Hij heeft er 3 jaar voor doorgezet  om een gezinnetje  alles te bieden wat het nodig heeft. Hij ook is een papa, maar misschien wel nooit echt.

 

father_holding_baby

 

11:33 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : hij, snuffen, wanhoop, baby |  Facebook |

24/05/2009

Start hernieuwde ICSI n° 1

Gisteren dag 21 van mijn huidige cyclus en gelukkig kreeg ik groen licht voor het starten met suprefact. Onmiddelijk begon ik dus met snuffen en alarmpjes instellen om de 3 uur.
Om niet te vergeten in wel neusgat ik moet sprayen heb ik naast de melding op mijn gsm ook een bandje dat ik van arm verwissel (handige tip uit het boek de verdwaalde ooievaar waar een moeder hetzelfde systeempje gebruikt voor borstvoeding zoals ze dat vroeger deed voor het suprefacten). Het wil weer lukken natuurlijk dat ik net geplaagd zit met een hooikoortsaanval en een lopende neus, but I'll manage.

Ik ben zeer benieuwd naar de bijwerkingen, maar ik verwacht dat die pas echt zullen optreden rond menstruatietijd volgende week als het echte 'lamlegeffect' zijn ding zal doen.

2 juni word ik opnieuw verwacht voor een bloedprik, maar DPM meldde me reeds dat ik dan wellicht geen telefoontje zal krijgen en gewoon verder moet doen tot 9 juni, echodag. Omdat ik de uitleg over de lange procedure niet gekregen heb, vermoed ik dat er op de echo geen enkele follikel mag te zien zijn (door stilleggen natuurlijke cyclus?) en dat ik dan wellicht met menopur mag starten. Dus 9 juni stemt dan hopelijk overeen met dag 1 van mijn ICSI-schema.

Eindelijk we zijn weer begonnen, nu maar duimen dat er genoeg follikeltjes groeien voor een PU een dat er een TP kan plaatsvinden. Het doel is 3 eicelletjes waarvan eentje van voldoende kwaliteit is om bevrucht te raken. Dus fingers crossed dat mijn lichaam ditmaal voorbeeldig meewerkt... 

jitcrunch

 

10:47 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, icsi, suprefact, hoop |  Facebook |