20/05/2009

Friends

Als er iets is waar je nooit genoeg van kunt hebben als je met een medisch babyprobleem zit, dan is het steun en begrip. Begrip voor elke opmerking die pijn doet, elke slechte gedachte waar je je schuldig over voelt, voor de twijfels waarmee je geconfronteerd wordt.

 

Ik heb deze week mijn eerste verjaardag gevierd als DVO-lid. Een van de andere groentjes stuurde mij een mailtje en zo begon een fantastisch mooie vriendschap. De band die we hebben is er één in alle openheid, alle eerlijkheid en vooral directheid. Haar vertrouw ik volledig en zij kent me zonder maskers of  franjes, gewoon zoals ik ben. Het was voor ons beiden een verrassing dat we onze diepste geheimen en wensen aan elkaar zo vlug konden vertellen, dat we elkaar zo innig goed begrepen. Mijn zielsmaatje.

Er was ook nog een andere bijzondere dame op de chat waar het contact hechter mee werd en sinds een tijdje behoort ook zij tot de weinigen die toegang hebben tot mijn hart. Ook haar  kan ik een  echte vriendin noemen en als ik nog maar denk aan de liefheid die ze in zich heeft en zo rijkelijk uitdeelt, word ik al warm vanbinnen.

 

De rust die ik zo hard nodig heb, en ook gewoon gek kunnen doen. Ik heb alles wat ik nodig heb bij die 2 gevonden. Mijn man is uiteraard het belangrijkste in deze avonturentocht en ik heb ontzettend veel aan hem, maar ik denk dat ik letterlijk zou doordraaien als ik niet met mijn eigen typisch vrouwelijke gedachtenkronkels bij een goede vriendin terecht zou kunnen.

 

Ik kan er niet omheen: de pijn die ik voel door deze ongewenste kinderloosheid, het maakt een  belangrijk deel uit van mijn leven. Net toen ik echt goed terechtkwam in de medische mallemolen kwam er een abrupt einde aan een intense vriendschap. Nu bijna een jaar later neemt datzelfde koppel opnieuw contact op. Compleet out of the blue. Eindelijk ben ik erachter waar het toen scheef liep. Tegen mijn natuur in, heb ik besloten om het face to face uit te praten, maar ik ben zeer sceptisch over het feit of de draad weer kan opgepikt worden. Zo heb ik al uitgemaakt voor mezelf dat ik niets zal vertellen over hoe onze weg geweest is tot op vandaag. Het is alsof het opnieuw vreemden zijn en mezelf weer openstellen zie ik niet zitten. Het is gewoon veel te gevoelig en kwetsbaarheid tonen aan anderen is uitgesloten. Maar ergens wil ik het op zijn minst nog die waterkans geven. Al was het maar om te bewijzen dat ik niet altijd de harde bitch ben waarvoor ik word versleten (wat ik overigens zelf niet eens zo’n verwijt vind voor zover het mijn imago naar derden betreft dan toch).

 

Ik sta ervan versteld hoeveel er is veranderd de afgelopen tijd en als ik zo terugkijk dan denk ik: verdorie op babygebied heb ik dan geen 'sjans' gehad, maar qua warmte en vriendschap werd ik rotverwend. Dus ik mag wel degelijk van geluk spreken en ik hoop dat de Miekes dan ook beseffen wat ze betekenen voor mij, elke dag opnieuw. Danku lieve schatten, ik zie jullie enorm graag.

 

All-I-need-girlfriends

 

20:37 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, vriendschap, miekes |  Facebook |

11/05/2009

Met lege handen...

woman-sex-pain-hands-stomach-200

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag: op visite naar de afdeling materniteit om een pasgeboren baby’tje te verwelkomen. Ik zag er enorm tegen op, maar het viel beter mee dan verwacht. ’s Morgens had ik nog een enorme huilbui gehad in de badkamer, toen ik bedacht wat een goede vader mijn ventje zou zijn maar dat hij door mijn defect misschien nooit zou papa zijn. Mijn man kon me met een warme knuffel gelukkig weer oppeppen.

Maar dus, dat kraambezoek doorstond ik wonderwel goed. De kersverse spruit lag ook heel de tijd te slapen en de papa en mama waren er evenmin op uit om ons kost wat kost te laten delen in hun kindergeluk. Want dat vind ik altijd zo gênant als ze je dat kleintje met veelbetekende blikken in de armen duwen met de niet mis te verstane suggestie “zo krijgt je misschien de smaak te pakken”. De getuigen van Jehova zouden er jaloers op zijn hoe sommige kersverse ouders vol enthousiasme de blijde boodschap brengen. Iedereen MOET nu eenmaal aan de kinderen want anders ben je geen lid van de tofste club ter wereld.. Dat was hier totaal niet het geval, er werd veel gelachen en gegrapt : een volkomen normaal gesprek. Ik moest me bv. niet forceren om te informeren naar de bevalling en hoe de baby het deed.  Dat vond ik  enorm flink van mezelf: geen traantjes  en geen somber gevoel achteraf.

 

Zondagmorgen uiteraard MOEDERDAG. Voor iedere vrouw zonder onvervulde kinderwens een rotdag. Aan hen allen dus een stevige welgemeende knuffel!

 

Zelf mocht ik eerst langs bij mijn eigen moeder.. Daar ging ik helemaal op in mijn neefje, die niet weg van mij te slaan was. Wandelingetjes doen, waterspelletjes spelen. Het was geweldig, maar oh zo bitterzoet. Want dan loop je hand in hand met dat schattige ventje en kom je andere mensen tegen met hun peuters, blijven ze staan om kort een praatje te maken terwijl de kindjes nieuwsgierig kennismaken. Even zweefde ik mee in de illusie dat ik toch lid ben van de club, maar altijd komt het keiharde besef. Het is een venijnig vals gevoel van blijheid. Ik ben trots om met kleine kereltje te kunnen pronken, maar het breekt me tegelijkertijd  ook dat  ik zijn mama niet ben. Dat lijkt eventjes zo voor de buitenwereld tot hij zijn moeder in het vizier krijgt en met uitgestrekte armpjes naar haar toe rent. In dat ene moment dat hij zijn knuistje zich losmaakt uit het mijne, sta ik daar: met bloedend hart en lege handen. Letterlijk.

 

De hel was nog niet gedaan, we waren ’s avonds uitgenodigd voor een BBQ met vrienden, uiteraard bijna allemaal gezegend met nageslacht. Terwijl er met Kerst vorig jaar voor het eerst  niet schandelijk gevist werd naar onze ‘kinderplannen’, ontsnapten we ditmaal niet aan het kruisverhoor. Ik weigerde te antwoorden en schoof de hete aardappel door naar mijn man. De suggesties zoals we al zo vaak gehoord hebben kwamen weer naar boven: of het toch niet aan de stress zou liggen en jawel, zij hadden gehoord dat als je ermee stopte dat je dan dikwijls toch miraculeus zwanger werd. Ik ging er even op in en antwoordde vrij kortaf dat stress er hoegenaamd niets mee te maken had en mijn man die maakte duidelijk dat dat stoppen niet is dat je zelf BESLIST (in ons geval ziet dat er toch naar uit) en dat er een fysiek probleem was . Anyway we hebben te  kennen gegeven –vooral mijn man- dat het goed mogelijk is dat het bij ons nooit lukt zonder in detail te treden.

 

Later kwamen andere vrienden toe met hun kleuter die nog net geen jaar is. Hoe ik mezelf ook probeer te beschermen, ik wordt er gewoon naar toe gezogen  naar die kleine hummeltjes en zij blijkbaar naar mij. Uiteindelijk  eindigde het er dan mee dat het de hele tijd bij mij op schoot zat, dat ik het  papflesje gaf.. Het kraaide van plezier als ik er gek tegen deed en dan zag je zo 4 schattige tandjes met een spleetje tussen. Om bij weg te smelten..

Zulke avonden putten me compleet uit, om 21 u moest ik naar huis, ik voelde mijn weerstand zo afbreken. We waren nog de straat niet uit toen de dammen doorbraken.

Al mijn stoere praat over als het niet lukt dat we gewoon gezellig met zijn tweetjes blijven ten spijt... Ik kan het niet, nog niet. Mezelf zien zonder een kindje?  Die knop omdraaien nu al? Ik ben doodsbenauwd dat het voor ons eindigt in juli. Net voor ik verjaar. 31 en verplicht kinderloos, zonder dat ik tijd gehad heb om ermee in het reine te komen.

Ik zit helemaal in de knoop met mezelf. Ik wil andere opties plots wel benutten, want ik wil geen tijd meer verliezen en de tijd dringt, zo voelt het toch. Mijn man die tegensputtert en zich afvraagt vanwaar dit allemaal komt. Verbaasd dat ik best al veel kennis heb over die alternatieven, wat aangeeft dat ik er mee bezig ben zonder dat ik daar iets over gezegd heb. Mijn schatje is iemand die tijd nodig heeft om beslissingen te nemen, terwijl ik impulsief ben en vooruit wil. Hij weet niet of hij die andere opties wel wil overwegen.. En ik,  ik overval hem dan uit het niets met zaken waar we nog nooit deftig over gepraat hebben.  Eigenlijk overval ik mezelf er ook mee. Want ik weet het allemaal niet meer, zijn die alternatieven iets voor mij/ of niet? Het enige wat door mijn hoofd spookt is: ik kan het (nog) niet aanvaarden.

 

 

Uiteindelijk zwegen we erover.. Maar later in zijn armen zei hij teder: wat ben je toch een kloekje mijn meisje, dat zit ingebakken in jou..

Dat is het inderdaad: ik ben een moeder.. een moeder zonder kind.

10:15 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (4) | Tags : baby, wanhoop, alternatieven |  Facebook |

07/05/2009

Er waren eens 3 eicellen?

Mijn lichaam geeft aan dat het zich niet helemaal lekker voelt: al voor de 2e keer deze week ben ik geplaagd door koortsblaasjes… Het is vreemd hoe een mentale klap een fysieke impact kan hebben. Het is algemeen geweten dat stress zich kan vertalen in aandoeningen waar je het weekst aan bent. Bij mij zijn dat infecties van de urinewegen en inderdaad: koortsblaasjes. Van het eerste ben ik gelukkig gespaard gebleven. Ik weet niet of het een wetenschappelijk bewezen feit  is, maar ik heb me altijd laten vertellen dat een aanval van herpes je behoedt voor een echte ziekte: zo’n bouton de fièvre  zou   iets dat broeit, veruitwendigen, maar geef tegelijkertijd ook aan dat je lijf ertegen vecht.  Alleszins, voor mij is het wel degelijk een signaal dat de slag hard aangekomen is, maar dat de verwerking bezig is.

 

Los daarvan, moet het gezegd: Momke voelt zich best ok. Ik durf te hopen dat ik niet in een ontkenningsfase zit, want dan ben ik mezelf momenteel voor het lapje aan het houden, but all and all: ik kan er mee om. Dat ligt wellicht aan het feit dat ik mijn verhaal kwijt kan. Op mijn blog, op het forum, bij mijn vriendinnen die bij wijze van spreken 24u op 24u klaarstaan om me te steunen. Gisteren maakte ik mijn eerste ‘ik heb weinig eicellen’-grapjes zelfs. Humor helpt. Zelfrelativering des te meer. Het waren misschien flauwe mopjes, maar ik ga het hier toch netjes optekenen (voor het onbestaande nageslacht *hilariteit alom*, maar vooral voor mezelf) en voor de muggeziftertjes, ja ik heb het wat uitgebreid, kwestie dat het kan dienen voor mijn stand-up comedian optreden :

 

Er waren eens 3 eicellen.

Vraagt de ene:” Zeg, weet jij waar we zijn?”

Waarop de andere: “Tja, we zijn met 3, dus al zeker niet in de buik van Momke”

 

 

Dus conclusie:  ja het gaat al beter. Gisteren met mijn mannetje naar het CRG: ik voor bloedprik dag 3 en hij voor de HIV-testen en dergelijke.

Nog net op tijd heb ik de ziekenhuisapotheek kunnen leegplunderen voor mijn ICSI-pakket. Lang verhaal waarom ‘net op tijd’, maar het kwam er op neer dat 1) het verkeer ontzettend traag ging en mijn ventje 10 minuten te laat was al 2) een oude dominante muts van een vent die toen ik onzeker de lift uitstapte (ik was gedesoriënteerd) met mij persé het hele ziekenhuis wou aflopen omdat HIJ me de weg wel zou wijzen.  (achteraf bleek dus dat ik wel degelijk op de juiste verdieping zat). En ik alsmaar tegensputteren: Maar ik denk toch echt dat het de andere kant is, hoor mijnheer  en ik heb zo’n haast. Uiteindelijk dwong hij me om in de centrale inkomhal aan de ontvangstbalie te gaan vragen waar de apotheek zich juist bevond, want blijkbaar liet zijn geheugen hem in de steek: “27 jaar geleden was dat nochtans hier ‘ergens’ hoor”. .

AARGGGHHH  !!! De woorden ‘wanker ‘ en ‘alzheimer’ schoten door mijn hoofd maar ik kon me nog net inhouden. Hij had zijn rug nog niet gekeerd of ik liep stampvoetend de andere richting uit, zonder uiteraard te gaan vragen waar het was. Komt hij toch niet opnieuw vanachter een muurtje gestoven: “Ben je’t gaan vragen ? “ vroeg hij dictatoriaal. Waarop ik:  Mijnheer, bedankt voor de moeite maar ik heb geen 27 jaar tijd om aan mijn medicatie te geraken, als u mij nu wil excuseren..”

 

Maar dus, ondertussen heb ik de poedertjes en flesjes allemaal eens grondig bekeken en heb ik zin om eraan te beginnen.  Het heeft geen zin om blijven te hangen in die negatieve spiraal van mogelijke rampscenario’s dat ik misschien toch nooit meer dan 2 follikels kan kweken en er misschien wel al een punt achter onze mmm wordt gezet in juni.  Dat   zit uiteraard wel in mijn achterhoofd, maar ik hou het daar voorlopig veilig weggeborgen, want  het mag mijn houding voor de komende maanden niet bepalen.

Mijn doel is 3 follikels maken,  een PU meemaken en een TP en als het dan toch echt helemaal meezit:  eicellen van redelijke kwaliteit. Basically dus een -voor mij- volwaardige ICSI die mijn kans voor toekomstige pogingen niet keldert. Ik hoop echt dat dit alles kan en dat ik hiermee niet te gulzig ben qua porties geluk. Verdere verwachtingen naar superembryo’s, eskimootjes (cryo’s) of laat staan een zwangerschap heb ik immers niet.  

Mocht er een of andere God zijn waaraan ik offers moet brengen, alle tips zijn welkom..Alle kaarsjes, alle duimpjes, heck alle andere ledematen die u even kan missen worden ten zeerste geapprecieerd.

 

 

Eggs-725158

 

12:48 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, moed, crg, eicellen |  Facebook |