04/05/2009

Get real

Het wordt steeds reëler, de kans dat een kind voor ons niet weggelegd is. De afspraak waarvan ik hoopte dat het ons zou infecteren met nieuwe moed, liep helemaal anders dan verwacht. Ik reageerde blijkbaar niet goed op de stimulatie met Puregon, maar niet getreurd: nieuwe medicatie en mijn natuurlijke cyclus lamleggen, zou daar misschien een oplossing voor kunnen zijn. Dat was de boodschap die de prof. wellicht voor ons zou hebben…

 

Maar uiteraard was dat weer een ‘tikkeltje’ te optimistisch. Onze dokter wond er geen doekjes om (alhoewel achteraf bleek dat hij het nòg te eufemistisch had uitgedrukt): “ik ben ten zeerste verbaasd over het feit dat u voor uw leeftijd blijkbaar zo’n lage hormonenreserve heeft, dat had ik nooit zien aankomen”.

Mijn eerste gedachte was: “te weinig eicellen”. Ik begon onmiddellijk te huilen. De prof. legde uit dat we het over een andere boeg moesten gooien en stelde ivf voor in de lange versie: met suprefact en menopur. Heel veel van het gesprek ging bij mij echter het ene oor in en het andere uit. Ik weet wel dat hij mij in de ogen keek en nadrukkelijk zei dat er nog steeds meer kans was dat ik zwanger het CRG zou  buitenstappen dan kinderloos. Op dat moment vond ik hem heel menselijk.

 

Later kwamen pas de vragen:  Is de volgende poging nu IVF of ICSI? Wat betekent dat eigenlijk een lage hormonenreserve ? Welke hormonen ontbreek ik?  Had de dokter niet gezegd dat hij dìt niet kon oplossen? En was de conclusie van heel ons gesprek dan niet geweest dat ik al blij mocht zijn als ik 3 follikels zou hebben, maar dat het beter was om 3 eicellen te oogsten bij een vrouw van mijn leeftijd dan 23 bij eentje van 39? Toen mijn man bleef aandringen wat er zou gebeuren als het maar bij 2 eicellen zou blijven, ontweek de prof.  de vraag een beetje, maar ik kon perfect tussen de lijnen lezen: er was misschien nog de uitweg van een speciale studie, but bottom line: the end.

Aan de balie speelde zich bijna een dramedie af, het leek wel alsof het giecheltrutje achter het loket maar niet scheen te begrijpen wat van haar verwacht werd. Op het einde van haar uitleg en de hele verwarring (wachtlijst, geen wachtlijst, IUI met clomid, menopur,wanneer medicatie halen?), kwam A. onze verpleegkundige er bij staan, zij zorgde ervoor dat ik nog diezelfde dag de zwangerschapstest kon doen, die negatief bleek, oh verrassing!

 

Ik begon achteraf  te twijfelen of het wel zo ernstig was als de dokter liet uitschijnen, ik probeerde informatie op te zoeken waarbij ik nergens iets terugvond over lage hormoonreserves, een lotgenote die me herinnerde aan het feit dat op dag 3 toch 10 follikels werden geteld bij de allereerste doorlichting wat een volledig normaal resultaat was, stiekem was er zelfs een beetje hoop dat het allemaal misschien wel nog zou loslopen…

 

Helaas, vandaag toen ik mijn gyn eindelijk aan de telefoon kreeg, was hij zeer formeel: hij doelde met lage hormoonreserves inderdaad op lage eicelreserves. (Waarom had hij dat dan niet effectief gezegd ? Ik heb er heel het weekend mijn hoofd over liggen breken !) Mijn intuïtief buikgevoel van donderdagmorgen was dus meteen spot on geweest. Het lijstje met vragen bleek plots zo onbeduidend. Opnieuw was ik overdonderd, opnieuw stelde ik de essentiële vraag niet: maar waarom leek alles dan zo normaal? Hoe kan het dat jullie dit gemist hebben bijna een jaar geleden? Hoe komen ze tot deze conclusie na deze ene mislukte stimulatie? Zegt dit dan ook iets over de kwaliteit van mijn eicellen? Ik kan er eerlijk gezegd niet bij.

 

Toen ik met de dokter tenslotte wou nagaan waarom ze mijn startdatum hadden vastgesteld op 15 juli ipv 15 juni, kreeg ik geen sluitend antwoord. Dit was iets dat geregeld moest worden met de dienst planning IVF, maar helaas was deze onbereikbaar voor de rest van de week. Ik zou het dus zelf moeten in orde maken met hen. Het is dus al een wonder dat ik er achter ben dat het ICSI (niet IVF) zou worden.

 

Ik ben een half uur ontzettend kwaad geweest, misschien dringt het zelfs niet door, want het lijkt zo absurd dat dit me overkomt nadat ze me al die tijd hebben voorgehouden dat we compleet natuurlijk konden  zwanger worden.  Boos dat ik in mijn binnenste altijd hebt vermoed dat er iets grondig fout is, maar mezelf toch zo voor de gek heb laten houden… Ik kan niet anders dan denken: “dus toch, maar WAAROM????” Het enige positieve is dat ik nu toch min of meer zeker weet waar het op staat. Ik kan me alleszins veel beter iets voorstellen bij lage eicelreserves dan hormoonreserves.

 

Ik voel me eigenlijk ontzettend in de kou staan op dit moment. Hopelijk helpt een goed gesprek met mijn counsellor.  Ze kan de bittere pil niet vergulden, daarom ook dat ik de onverbloemde diagnose moest horen van de gyn, maar ik wil gewoon een begripvolle warme stem van iemand die toch al een pak ervaring heeft en me misschien wat hoop kan influisteren.

 

Voor mij lijkt het nu alsof het al verloren is. Pissed, verdrietig… Klaar om het bijltje erbij neer te gooien. Ik wil nog 1 keer door de hel gaan, maar daarna? Zijn er dan nog wel pogingen mogelijk, kunnen we het dan nog aan?

 

Het besef is er: het ligt aan mij, ik ben de oorzaak van onze onvruchtbaarheid, die plots allesbehalve onverklaarbaar is. Als er nooit een baby komt en die kans komt alsmaar dichterbij, dan is het omdat ik mijn man geen kindje kan geven. Ik was er eerlijk gezegd nog niet helemaal klaar mee, met het antciperen op het reëel risico dat een zwangerschap uitgesloten was. And all of a sudden it all got very real.

we_cant

 

 

 

 

Update: De counsellor heeft beloofd dat ze de startdatum zal aanpassen, het wordt dus juni.

20:32 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, wanhoop, opgeven |  Facebook |

17/04/2009

IUI n° 5

Meer dan 40 minuten over tijd vond de IUI plaats. Ik stond net aan de balie om te informeren toen plots een meisje van een koppeltje dat heel de tijd naast mij had gezeten in de wachtzaal me kwam vragen of ik Mevrouw Mom to be was. “Want ik zag je weggaan en ze roepen nu van de andere kant jou naam

 

Daar ging ik dan: op van de zenuwen, want als er iets is wat ik NIET heb is het wel ‘geduld’.  Ik maakte me ontzettend zorgen of ze het zaad van mijn man kwijt waren of er iets anders mis was..

In het kamertje zei 1 van de verpleegsters direct dat het zaadstaal van mijn man heel goed was. Ik vroeg naar de hoeveelheid, maar het antwoord was een slag in mijn gezicht, meer dan de helft minder dan de laatste keer  (en zelfs 4 keer minder dan de keer ervoor). Ze bleef maar herhalen dat ze zelden zo’n goed zaad zagen en dat het echt geweldig goed was, maar ik was toch teleurgesteld en dat gevoel ging niet meer weg. Dat er 2 personen nodig waren voor de IUI, deed meteen een belletje afgaan, er was dus een beginneling bij. Ik wist zo al dat het niet zou lukken met de meest soepele katheter en hoewel ik het groentje geruststelde dat het echt wel kon mits wat wroeten, deed uiteindelijk de 2e meest ervaren dame het met de minder buigzame.

Misschien ben ik gevoeliger dan anders, maar ik voelde zelfs 2 uur later nog steeds lichte krampen…

 

Grappig was dat ik mijn gyn tegenkwam in de gang. Het duurde even voor hij me aankeek en er brak een glimlach door toen ie me –tot mijn grote verwondering- herkende en een knipoogje gaf. Ik heb met die man een haat-liefde verhouding gewoon. Want ik dacht even: kijk nu, dat is MIJN gyn met een genoegzaam gevoel. Toegegeven: hij is best wel knap en misschien was mijn ego gestreeld , maar ik vond het vooral fijn dat hij zo vriendelijk was. Ik hoop zo hard dat ik op 30 april de goede versie van hem te spreken krijg, in tegenstelling tot onze vorige afspraak toen hij ronduit lastig deed.

 

Anyway, aanvankelijk was ik positief ingesteld en blij met mijn 2 follikels en mooi dik baarmoederslijmvlies,maar dat is helemaal weg. Het voelt nu ook echt dat het definitief gedaan is met de inseminaties en ik wil nu gewoon weten welke soort medicatie ik moet nemen voor de hernieuwde eerste ISCI. Maar ik ben dan weer zo bang dat ik nooit genoeg follikels ga maken, dat de stimulatie weer niet gaat aanslaan. En ik wil echt gewoon een goed embryo ingeplant krijgen en genoeg flinke eskimootjes over hebben. Het is alsof ik nu pas besef dat  ze op dit moment in het labo mijn eitjes aan het bevruchten hadden moeten zijn…

 

Weer vertraging opgelopen, damn’it toch.

jitcrunch

 

16:07 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, wanhoop, balen, iui, crg, icsi |  Facebook |

15/04/2009

ICSI n°1 wordt IUI n°5

Het zomert ook in mijn hoofd vandaag. Ik was best wel zenuwachtig voor mij laatste echo vandaag. Ik bleef maar schietgebedjes doen dat die ene goede follikel stand had weten houden…Toen het eindelijk aan mij was, bleek dat de echoman om een of andere reden ook bloedprikken deed en blijkbaar een stagiaire aan het opleiden was. Ze was heel onzeker en wou mijn ziekenhuiskaartje niet teruggeven zonder dat ze dat eerst nagevraagd had.. Tssk die groentjes, toch ! De flamboyante echoman was zoals gewoonlijk weer zeer snedig van tong. Hij vroeg wat al die blauwe plekken op mijn arm deden toen hij wees naar de sporen van de vorige bloedafnames en grapte dat hij nog niet zo zeker was of dat mijn fout niet was. Blijkbaar hebben ze maandag mijn aders compleet kapotgestoken, dus nu moest ie op zoek naar een andere en die vond hij al gauw zij het op een plaats waar het best wel een venijnig steekje gaf. But mission accomplished.

 

Toen ik nadien het lokaaltje voor de echografie binnenkwam, hing hij alweer de lolbroek uit: “Tiens, das lang geleden dat ik jou gezien heb, hoe is het nog met jou?” Het hielp wel want ik was door al dat onnozel doen ontspannen geworden.

Sometimes you just feel everything will be fine. De meting van het baarmoedervlies gaf 8,4 mm. Meteen zag ik mijn grote follikel: "21 mm", zei hij. Oef! Maar er zat natuurlijk nog 1 (de krimpende van vorige keer): ik bereidde me al voor op 13 mm of minder, maar niets daarvan: de volle 18 (!!!) mm. De zon brak meteen door. Links zat er nog een kleintje van 10, dat blijkbaar toch ook wat gegroeid was.. 

Het is zo gek dat ik blij ben terwijl de IVFpoging voorgoed is afgeschreven deze maand, maar eindelijk eens positiefs nieuws. Ok, ik heb niet hetzelfde vertrouwen in de rescue-IUI als ik zou gehad hebben bij  ICSI, maar dat ik voor de eerste keer 2 follikels heb (terwijl maandag alle hoop daarop  nog verloren leek) geeft me toch een beetje gevoel dat het niet voor niets was al dat spuiten en dat mijn lijf toch een beetje meegewerkt heeft.

Toevallig kwam ik counsellor A. tegen die meteen vroeg hoe het was. Glunderend kon ik aankondigen dat het er uiteindelijk toch 2 waren. Ze gaf me een enthousiaste peptalk en zei : “we gaan er voor gaan, hoor!!!”

 

Ik ben dus apetrots op dit resultaat en ik kijk er geweldig naar uit om de zaadjes van mijn man vrijdag te ontvangen..

 

Er is wel een kleine ‘maar’. Want de ww zullen ellenlang zijn. Ik vind het best vervelend dat er toch meer hoop aan het kiemen is dan ik eigenlijk zelf wil. But I will try to keep it koel!

 

Update

 IUI gaat vrijdag om 11u15 door. Vanavond dus de gebruikelijk 5000 eenheden Pregnyl spuiten. Nieuwigheidje is dat ik zal utro moeten inbrengen

 

 

 

pregnant_beach_612x200

 

 

 

12:36 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, hoop, roze bril, iui |  Facebook |