14/04/2009

Aan het lijntje...

Maandagmorgen opnieuw op controle, zonder al te veel verwachtingen… Maar toch zorgde de echo opnieuw voor consternatie. Baarmoederslijmvlies was van 6 naar 7,4 mm gestegen. Van de 3 kleine follikels was er helaas maar 1 meer over, maar die was nog steeds klein en werd niet gemeten. Tot daaraan toe, ik had niet echt groot vertrouwen daarin. MAAR wat me wel weer compleet de dieperik in sleurde was het feit dat van de 2 grotere follikels nu eentje 1 mm kleiner was geworden (van 13 nr 12 mm) terwijl de andere naar een mooie 16mm was uitgezet. Mijn lijf kan zelfs geen 2 oorspronkelijk mooie follikels houden was de conclusie van de dag, ik ben een LOSER.  Mijn hoop op een rescue-IUI met verhoogd succes (vanweg 2 follikels ipv de gebruikelijk ene), was nu voorgoed de bodem in geslagen.

 

Het werd nog sterker: ik kreeg van DPM de boodschap dat ik ondanks dit bedroevende resultaat toch nog verder Puregon moest spuiten. WHAT THE FUCK ???

Uitermate ontstemd vroeg ik hoe dat in godsnaam kon met maar 1 follikel die wou groeien? “De dokter hoopt dat die 2 andere toch mee zullen evolueren, maar als het tegen woensdag niet lukt, dan gaan we toch moeten stoppen” probeerde de laborant mij te sussen. “Maar ik heb maar Orgalutran tot woensdag”, protesteerde ik. “Dan vraag je maar woensdagmorgen een voorschrift en spuit je het nadien in”, beval hij. NICE, lekker op het toilet van het CRG mezelf injecteren, terwijl het toch al een verloren zaak is.. It keeps getting better!

 

Dat ik de discussie dus niet moest voeren met DPM was me allang duidelijk. Ik wou uiteraard die fameuze prof spreken die mij hier aan het lijntje hield… Helaas ik kreeg die niet te pakken. Mijn man probeerde me te kalmeren met de veronderstelling dat ze misschien toch alles uit de kast wilden halen om te zien hoe mijn lichaam reageerde om zodoende de volgende keer meteen de goede medicatie te kunnen geven. Hij bleef erop hameren dat ze dit heus niet deden om mij te pesten, en dat ik moest blijven geloven in hun expertise. Dat kalmeerde me wel enigszins en ik was voor de rest van de avond vrij rustig.

 

Echter, vannacht begon het piekeren weer, om 3 uur deze ochtend was het gedaan met slapen. Hele gesprekken voerde ik in mijn hoofd met een denkbeeldige dokter over waarom ik moest verder stimuleren, waarom ik aan zo’n overduidelijk mislukte stimulatie die wellicht maar 1 follikel oplevert een ICSI zou moeten verspillen. Het liet me niet meer los.

 

Een gedachtewisseling met mijn steun en toeverlaat had me gisteren bovendien doen twijfelen aan het feit of ik zelfs indien ik volgende cyclus meteen zou kunnen een nieuwe poging doen zonder wachtlijst, ik eerst nog een counsellor zou moeten spreken (vanwege de omschakeling van medicatie). Mijn afspraak met de gyn had ik dan wel al naar voor kunnen schuiven, maar een consultatie met een verpleegkundige moet dikwijls 2 maanden op voorhand worden vastgelegd,wat impliciet zou neerkomen op een ‘vorm’ van wachtlijst.

Deze morgen vatte ik dan ook onmiddellijk de koe bij de hoorns en belde ik naar de afsprakenbalie. Daar kreeg ik meteen het geweldige nieuws dat alles volzat tot juli. “Dat kan toch niet“, antwoordde ik daarop, en ik legde uit waar het om ging. Blijkt dat de IVF uitleg op zich maar 1 keer moet worden gedaan. Ook wanneer iemand bv. start met een korte procedure en nadien moet overgaan op een lange versie ervan.
De houvast indachtig dat mijn zielsmaatje mij in geuren en kleuren de suprefactuitleg zou kunnen doen, repliceerde ik dan ook onmiddellijk dat het voor mij niet persé nodig was om een counsellor te zien, maar dat ik niet het risico wou lopen niet te mogen starten. De loketbediende bevestigde me dat de dokter wellicht een beperkte uitleg zou geven, de nodige voorschriftjes nadien zouden worden opgemaakt en ik dan toch kort nog wat uitleg aan de balie zou krijgen. Al 1 geruststelling toch al op dat vlak dus…

 

Omdat de drempel om een prof te bellen nu eenmaal hoger ligt voor mij dan een meer toegankelijke verpleegkundige, probeerde ik nadien het counsellornummer. Ik kwam verkeerd terecht , maar ik deed in het kort mijn uitleg.. De dame in kwestie vroeg me met wie ik het meeste contact had. Normaal was mijn counsellor er niet, maar ze ging haar best doen. Na een paar seconden wachtmuziek zei ze dat mijn favoriete verpleegkundige toch in huis was en dat ze haar zou laten weerbellen. 10 minuten later ging mijn gsm. “Dag Mom to be, het is hier A., hoe gaat het”, vroeg ze meelevend.

 Wel A. het gaat helemaal niet goed hè, zoals je waarschijnlijk al weet”

 Ja inderdaad”, beaamde ze, “ik heb je dossier genomen en ik ben er direct me naar Prof. T  (niet mijn gyn) gestapt. We gaan de ICSI stoppen en een IUI doen, want je hebt toch 1 goede follikel.”

 

Er viel een last van wat wel 100 kilo leek van mijn schouders. EINDELIJK iemand die zei waar het op stond.

 

Samengevat: ik behoud mijn echo-afspraak , ik moet blijven verder spuiten (waarom daar heb ik eigenlijk geen antwoord op gekregen, maar ik vermoed omdat ze die ene follikel echt perfect klaar willen maken) en zeker nog Orgalutran morgen injecteren om te vermijden dat de eisprong al plaatsvindt. Vrijdag wordt inseminatiedag. Normaalgezien kom ik inderdaad niet terug op de wachtlijst, maar moet ik wel nog naar de gyn alvorens verder (in mijn geval opnieuw) te doen. Voor dat laatste ligt de afspraak al vast en als ik nu eindelijk wat gespaard blijft van brute pech, kan ik misschien (in een lange versie van ICSI) in juni hopelijk mijn allereerste ICSI-poging ondergaan.

 

Ik kan natuurlijk blijven tobben over hoe onheus ik me behandeld voel en hoe unfair het allemaal is, maar uiteindelijk is dit niemands fout. Ik hoop over 2 weken antwoorden te krijgen van mijn gyn (en if not, dan verander ik resoluut want ergens vraag ik me toch af de prof die mijn counsellor ging raadplegen misschien niet beter geschikt is.. ik weet dat mijn eigen gyn niet aanwezig was vandaag, maar misschien was het wel een subtiele hint?). Weten waar ik aan toe ben, geeft me toch een vorm van rust. Ik hoop nu echt dat de follikel standhoudt en dat de inseminatie kan doorgaan.. Of ik er veel van verwacht is een andere zaak, maar ik moest wel glimlachen toen A. opperde dat er nog altijd een kans was. “Het zou toch moeten lukken met mijn dosis van sjans, but YOU NEVER KNOW..” zei ik daarop en ze schoot zelf in de lach…

 

Bij deze kan ik jullie bovendien aankondigen dat ik overigens de enige echte roze bril (die wetenschappelijk bewezen werkt!)  in mijn handtas heb zitten sinds zaterdag, dus de mirakels mogen NU komen J

 

pink-baby-bottle-candle-favors_jpg_

 

12:32 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : frustratie, baby, hoop, wanhoop, iui, crg, icsi |  Facebook |

10/04/2009

Rollercoaster

Wachten n het verkleedkamertje van het echolokaal. “Wat gek”, denk ik bij mezelf, “sinds wanneer draaien ze hier wachtmuziek en dan nog met zo’n sterk bassgeluid?”. Nadat ik me vliegensvlug heb uitgekleed, ga ik geduldig op het stoeltje zitten wachten. En dan besef ik pas wat ik al heel de tijd hoor: kedoeng-kedoeng-kedoeng in een heel snel ritme… het is het geklop van een babyhartje. Ik hoor de verraste uitroep van de toekomstige moeder en het fiere gebrom van de vader. Het schiet door me heen:”Ach was ik dat maar in die ruimte... De dosis geluk voor vandaag zal toch nog niet op zijn?

 

Jawel dus, tijdens het onderzoek blijkt dat mijn baarmoederslijmvlies een perfecte 6 mm dik is, maar ik heb maar 2 follikels van 13 mm rechts. Links ziet hij een deprimerende leegte. Wat een teleurstelling. De echoman vraagt wat ik inneem en is verbaasd als hij hoort dat ik al 5 dagen Puregon spuit. “Dat het  niet echt lijkt aan te slaan, zegt hij en de dosis nu verhogen zou al te laat zijn.” Hij spreekt van een mogelijke stopzetting en de impact dringt pas echt goed tot me door bij het aankleden.

Ik slik herhaaldelijk en verwoed en loop linea recta de kamer uit, zonder de verpleegster die  duidelijk nog een vriendelijk woordje wil wisselen aan te kijken. Ik voel hoe ze mijn ogen zoekt, maar ik negeer haar bezorgde blik en hou mijn hoofd omlaag. Ik wil weg weg weg. Ondertussen kan ik mezelf voor de kop slaan dat ik nog de keuzeformulieren inzake wetenschappelijk onderzoek moet afgeven en een bewijs van aanwezigheid moet afhalen. Alles gaat in een waas, ik vermoed dat ik niet al te vriendelijk reageer op de vragen van de baliebediende en ik krijg dan ook een vrij kort antwoord terug. Mijn hoofd maalt maar door in wanhoop en ik kan elk moment breken.

 

Nog in de lift heb ik mijn man al aan de lijn. “Het is niet goed” kan ik nog net uitbrengen voor ik helemaal in huilen uitbarst. In mijn schatje zijn stem klinkt droefheid door en puur ongeloof. We weten allebei geen blijf met onszelf en ik besluit af te leggen. Hij houdt me tegen en zegt dat hij me graag ziet. Achteraf hoor ik dat hij na ons gesprek een aantal tijdje moest gaan zitten.

De eerste die ik nu absoluut wil spreken is mijn zielsverwante. Alsof het zo moest zijn, is ze in de buurt en als ze er is mag ik in haar warme omhelzing uitsnikken. Ze houdt me lief vast. Hoe ze het doet, weet ik niet, maar ze slaagt erin me te kalmeren en moed te geven. Misschien kan een IUI wel suggereert ze terecht. Dankzij haar begrip en steun voel ik me weer mens.

Een half uur nadien heb ik al gebeld met de counsellor die me bevestigt dat zelfs indien alles stopt deze maand, ik de volgende cyclus gewoon kan verder doen, geen gedoe met wachtlijsten, ik ben mijn plaats niet kwijt.

 

Ondertussen heb ik ook al vrijaf genomen op het werk. Klokslag 15u heb ik DPM aan de lijn. Totaal onverwacht krijg ik de boodschap dat ik toch de gebruikelijk dosis Puregon moet doorspuiten en maandag opnieuw voor een echo wordt verwacht. Als ik protesteer dat ik toch maar 2 follikels had, zegt de man aan de andere kant dat ik ook nog 3 kleine follikels had  en dat ze hopen dat die zouden groeien. Ik ben heel bang dat het eindresultaat heel mager zal uitvallen en dat ik een poging mogelijk verspil. Echter mijn man zegt dat ik vertrouwen moet hebben in de dokters, ons lot ligt in handen van de wetenschap. Het is allemaal zo nieuw en zo verwarrend.. Ik weet niet meer wat ik moet denken en mijn ventje evenmin. We zullen er ons moeten bij neerleggen en braafjes doen wat ons gezegd wordt. Maandag weten we meer…Maar het blijft een heel dubbel gevoel.

twins1

 

21:23 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (2) | Tags : baby, wanhoop, balen, dubbel gevoel, icsi |  Facebook |

06/04/2009

Start ICSI n° 1

puregon_pen

 

 

 

 

 

 

 

 

Een dag eerder dan voorzien brak mijn menstruatie door. De Russen hadden zich al heel de week met veel kabaal aangekondigd, maar plots ging de storm liggen wat de indruk wekte dat het nog minstens een paar dagen zou duren. Het was dus een verrassing toen ik zaterdagmorgen bij mijn ochtendplas bloed zag. Onze plannen om zondagmorgen lekker uit te slapen konden we dus ook meteen opbergen. Immers, op dag 2 moest ik laten bloed prikken en ook mijn man moest de HIV en hepatitstest opnieuw doen (geldt maar 6 maanden). Zo gezegd zo gedaan. Om 8 u ’s morgens zaten we al in de auto op weg naar ons ‘buitenverblijf’.

 

De dag kabbelde rustig voorbij, maar geen telefoontje. Zo rond 18u hield ik het niet meer en belde ik zelf. Ik kreeg echter het fameuze bandje te horen en zelfs de centrale van het UZ kon me niet doorverbinden. 10 minuten later ging plots onze vast telefoon (waarmee ik had proberen te telefoneren). Een man aan de andere kant van de lijn maakte zich bekend als een medewerker van DPM en zei dat hij mijn nummer had zien verschijnen maar dat hij aan de lijn was. Ik kreeg even schrik dat ik weer de les zou worden gelezen wegens het niet geduldig afwachten en bood dus gauw mijn excuses aan. Hij bleef echter ontzettend vriendelijk en vroeg mijn naam. Zonder veel aarzelen, kreeg ik onmiddellijk het goede nieuws: ik mocht die avond mijn eerste spuit tot follikelstimulatie  zetten en vrijdag (10 april) op eerste echo komen. Diezelfde morgen (vrijdag dus) moet ik bovendien de 2e injectie toepassen: Orgalutran. 'sAvonds zal ik dan op basis van de echo en vloedwaarden weten hoeveel Puregon ik nog nodig heb, dat kan meer of minder zijn dan de gebruikelijke 150 eenheden die tot dan zijn voorgeschreven.  

Ik vond het eerlijk gezegd een verademing om eindelijk eens een aangenaam gesprek te hebben met de dienst Patiëntenmonitoring. Uiteraard ben ik er mij van bewust dat dit soort boodschappen voor hen waarschijnlijk ook leuker is dan ‘Helaas, u bent niet zwanger’.

 

Omdat mijn laatste Pregnylspuit met hyperventilatie gepaard was gegaan, was ik toch niet helemaal gerust. Mezelf prikken is iets waar ik het echt moeilijk mee heb en toen ik begon te talmen kwam mijn man dan ook zeer attent wat dichter, zonder echt over me te gaan hangen of me op te jagen. Hij zei rustig dat het wel zou lukken en ruimde ondertussen wat op. Gek dat ik als een zogezegde sterke vrouw toch altijd het meeste kracht put uit zijn nabijheid.

De pen ging zonder pijn in mijn buik (fenomenaal vlot), het inspuiten zelf vergde wat tijd omdat ik het zo langzaam deed. Het gaat ook met schokjes en dat is best wennen. Telkens als ik het wat vlugger probeerde kreeg ik een branderig gevoel. Volgens mijn man zou ik beter alles in one shot doen omdat de ‘korte pijn’ vlugger over zou zijn.. Ik heb tijd genoeg om de perfecte techniek te vinden, dus dat zoek ik nog wel uit.

 

Dinsdag hebben we een avondje uit voor de boeg, terwijl ik voor mijn werk op seminarie ben. Dat betekent dat ik rechtstreeks wordt opgepikt door mijn man die de injectie tot dan zal bewaard hebben in de koelkast en ik in de auto mezelf zal mogen injecteren. Maar dat mag geen probleem zijn. Het is alleen heel belangrijk dat de Puregonpen niet vergeten wordt. Los daarvan denk ik niet dat onze vrijheid zo erg geschonden wordt. Tenslotte kan je gerust schuiven met het moment van de injectie, zolang het maar ’s avonds blijft (of voor Oraglutran ’s morgens). Natuurlijk zit het wel steeds in je hoofd, maar ik denk wel dat ik daar wel mee kan leven.

 

Het voelt goed nu, we zien het beiden helemaal zitten om erin te vliegen. Het neerslachtige gevoel dat ik in niemandsland had is gelukkig weg.

 

 

iStock_Baby%20Feet%20in%20Hands2

 

10:43 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : baby, moed, hoop, crg, icsi, dpm |  Facebook |