Je bent welkom babylief

Verhuis

2010-06-15T08:34:16+02:00

Lieverdjes, nu een nieuw verhaal begint (or so I hope), stopt mijn behandelingsverhaal hier voorlopig.

Wie wil kan me mailen op babyaanboord@gmail.com.

See you!

Terug in blogland

2010-06-11T11:50:06+02:00

We zullen maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben zwanger. Vandaag precies 10 weken en 3 dagen.

Na 3 jaar behandelingen en diagnoses die steeds slechter werden. Nadat ik zelfs mijn tekstje al had opgesteld om een eiceldonor te zoeken, nadat ook de adoptieplannen reëel werden, plots uit het niets: 2 streepjes op de test.

Of er iemand ooit zo vol ongeloof gereageerd heeft, waarna er zefls een 2e en 3e test moest gekocht worden, betwijfel ik. Maar de bewijzen waren er.

Ik denk dat ons prutske de worst possible timing gekozen heeft om zich aan te dienen, want de week erna vertrok ik voor het eerst in 3 jaar voor 3 weken naar een tropische bestemming die gevaarlijk is voor zwangere vrouwen. Maar toch hebben we het gedaan (mits omgooien van het hele resischema eerst, zodat we het risico aanzienlijk konden beperken). Doodongerust vertrokken, hoewel we toch een hartje hadden gehoord op 6 weken en ervan overtuigd dat de reis die niet zo fantastisch verliep fysiek, teveel zou worden voor dat kleine visje..

De 9 weken echo de dag na terugkomst was echter fantastisch. Alles zat op schema.

Ik heb dit zolang voor jullie verborgen gehouden, omdat ik heel veel angst heb dat het toch fout loopt. Normaal zou ik de 12-weken-grens hanteren, maar het kriebelde toch een beetje weer om te bloggen. Mijn allernaaste familie krijgt binnenkort het nieuws te horen (je kent dat wel door de vakantie is er altijd wel iemand op verlof en wachten tot 16weken is toch heeeel lang voor je eigen broer/zussen, niet?), dus dacht ik dat dit stukje voor jullie wel kon..

Over tijd

2010-05-04T13:30:42+02:00

Vannacht kan ik de slaap maar niet vatten. Mijn regels blijven uit. Ik voel nochtans al meer dan een week dat ze in aantocht zijn, met hevige krampen en een onaantrekkelijk opgeblazen lijf als gevolg...

Inmiddels ben ik 7 volle dagen over tijd. Voor de zoveelste keer houdt mijn vermetele lichaam me voor de gek, kiemt dat beetje hoop. Ze zullen ongetwijfeld doorbreken op het moment dat ik beslis een predictor te kopen, dat zal je altijd zien!

Maar toch lig ik te piekeren, ben ik al gaan opzoeken of een verre tropische reis wel combineerbaar is met een prille zwangerschap. Het antwoord daarop is NEEN. Zucht. WTF zit ik met zulke vragen in mijn hoofd en ga ik dat nog opzoeken ook ??? Ik WEET immers dat ik mezelf iets wijsmaak. Voor de zoveelste keer, trap ik erin.

En ja, heel eerlijk ben ik ook scared to death, want dit is zo hard ECHT NIET het moment.

Op de chat raden ze me aan om vananavond al te testen in plaats van morgenvroeg. Ik denk dat ik dat advies maar opvolg, al was het maar om die vervelende stemmetjes in mijn hoofd te kunnen stoppen.

Vriend voor de 1e keer naar fertiliteitscentrum

2010-05-04T13:17:25+02:00

Vriend gaat voor de eerste keer naar het fertiliteitscentrum mee.

Onderweg maken we eerst nog geweldige ruzie over zijn EX.

File op de snelweg en fighting, de ideale combinatie om stevig opgefokt bij de gynaecoloog aan te komen.

De consultatie bij de fertilieitsarts is een verschrikking van de bovenste plank. Er worden indringende vragen gesteld, op het randje af van ‘ongepast’. Alsof ik mijn keuze moet verantwoorden, alsof wij als koppel in vraag worden gesteld. En misschien is het ergens begrijpelijk dat ze willen testen hoe zeker we zijn, maar ik heb het gevoel dat de dokter vooral begint te steigeren als hij verneemt dat Vriend net papa is geworden. Oeps, dat hebben ze hier nog niet meegemaakt dat er zo’n jonge baby in het spel is. En plots wordt er niet meer gesproken over het vastleggen van een datum voor de behandeling. Wel krijgen we de ‘stille wenk’ om bij de psycholoog te gaan, een advies waarvan ik vind dat ze het aan ieder koppel zouden moeten geven dat behandelingen plant, maar toch is het beledigend dat ik het nu krijg terwijl ik het in mijn vorige relatie veel harder nodig had.

Uiteindelijk wordt ons geadviseerd een afspraak te maken na de zomer, zodat we dan de behandeling kunnen vastleggen voor het najaar. Ik ben teleurgesteld, want ik wou in juni al terug komen om dan de fameuze ‘datum’ te krijgen.

Nog later in het gesprek verklaar ik waarom we hier al zo vroeg zitten, terwijl we de behandeling pas hebben voorzien voor het najaar. Namelijk dat ik me zorgen maakte over mijn cyclussen die steeds korter worden en nu nog amper 25 dagen halen. De dokter trekt bedenkelijk zijn wenkbrauwen op en bevestigt dan mijn ergste vrees: dat kan wijzen op een vervroegde menopauze. Ik doe stoer alsof ik dat wel al lang wist, maar vanbinnen breekt de veer.

Vriend slaagt erin me te troosten, ik giechel zelfs even door mijn tranen heen en ik slaap vrij goed.

Maar mijn stemming is ’s anderendaags nog steeds een donderwolk. De denkmolen schiet in gang en de emoties nemen de overhand. Dingen die ik mezelf niet toestond te voelen, steken in alle hevigheid de kop op. Ik ben BOOS. Op Vriend. Het is een irreële boosheid, maar waarom moest hij zo nodig papa worden. Het maakt alles zo complex. Zal dit alles hypothekeren? Mijn kans op een eigen kindje, mijn kansen op goedkeuring voor adoptie. Ik probeer heldhaftig te zijn en niet terug te komen op onze afspraken, maar hij moet voelen hoe bang het slechte nieuws me gemaakt heeft en hoe de tijd steeds harder dringt. En toch zegt hij het niet, komt hij me zelfs niet een beetje tegemoet terwijl ik het nodig heb.

Ik word opnieuw boos: van mij wordt verwacht dat ik de regeltjes naleef en de grenzen niet overga, maar anderen (EX) die mogen er wel over lopen. Steeds weer opnieuw. Terwijl ik dit helemaal niet in de hand heb, ik kan niets aan mijn falende lichaam veranderen, ik kan de tikkende klok niet tegenhouden. Het is niet dat ik dit allemaal bewust saboteer en hem op die probeer te manipuleren. En toch is het de brave leerling (ik dus) die haar tijd op het strafbankje moet gaan uitzitten. SO NOT FAIR!

Gedropt

2010-03-30T13:10:16+02:00

Zaterdagavond: een double date met kameraden van Vriend die hij al een tijdje niet gezien heeft.
Ik raad helaas nog voor ze haar jas uittrekt, dat ze zwanger is. Ken je dat vermoeden als er zo spanning in de lucht hangt, dat je zo'n vervelend kriebelend gevoel in je nek krijgt omdat je weet dat er iets staat te gebeuren? Het is duidelijk dat ze beiden hard staan te popelen om het eruit te gooien… En toch blijven ze het grote moment maar uitstellen, onderwijl veelbetekende blikken naar elkaar werpend, kleine suggesties, haar hand die onbewust naar haar buik fladdert..

AAAARGGGH ik word er gek van. Bijna in paniek gooi ik een wanhopige blik naar Vriend. Ik lok de boodschap uit met uitlatingen à la: “ja ik begrijp dat als je bepaalde verantwoordelijkheden hebt, dat je dan niet zomaar zelfstandige kan worden hè..op sommige punten in je leven zeker niet”..HINT HINT.. Nog steeds bijten ze niet..
Vriend heeft ook iets in het snotje, want ze doen raar en het is hem opgevallen dat ZIJ in haar gezicht is verdikt, dus hij zit ook al even te denken “Auch, ik hoop dat Momke het niet door heeft en dat ik het fout interpreteer, ik hoop dat ze hier geen babynieuws gaan brengen”.
En dus ben ik ze voor, misschien ben ik dan een pretbederver, want ongetwijfeld hebben ze een heel stukje ingestudeerd dat ze bij iedereen brengen als ze de zwangerschap aankondigen. Maar echt ik kan er geen minuut langer tegen, tegen dat uitvergrote babygeluk, ik weet dat als de boodschap niet vlug komt, ik zo opgefokt zal zijn dat ik misschien wel in huilen uitbarst..
Na al dat rond de pot gedraai zeg ik dus zelf: "Hebben jullie toevallig geen groot nieuws te vertellen of vergis ik me?"

Ik houd me heel goed, niemand die iets merkt en ik denk dat ik zelfs de voorbeeldige geïnteresseerde en bezorgde madam ben. Vriend verwondert er zich achteraf over hoe geweldig goed ik gereageerd heb. Iedereen is er net iets te gemakkelijk ingetrapt, hij inclusief.

Let wel: ik kan echt blij zijn voor anderen, maar ZELDEN voor vreemden en al helemaal niet als ze in mijn ogen nog jong zijn of pas samen of er niets voor moeten doen hebben of het een accidentje was, enz. Het voelt verschrikkelijk om voor de zoveelste keer met de neus op de feiten gedrukt te worden, om te horen dat alweer iemand anders MIJN droom beleeft.

Vriend begrijpt niet altijd ten volle hoe diep het allemaal zit, hoe kan het ook anders, je moet het zelf beleven om het helemaal te begrijpen, right ?!

Mijn eigenste schatje gaat dus ook nog in de fout, laat zich soms meeslepen door het normale enthousiasme dat mensen hebben als er nieuw leven op komst is. Mijn liefje detecteert soms niet hoe erg ik geraakt ben, laat zich soms misleiden door het feit dat ik de laatste tijd wel vrij goed omga met de hele babyproblematiek.

Maar het wordt me allemaal even teveel: dat onverwachte babynieuws dat me de avond ervoor overviel, Vriend die als klap op de vuurpijl staat te springen om diezelfde zwangerschap te gaan rondbazuinen aan iedereen die de 'expecting girl' in kwestie kent, het ophalen van babymeubeltjes (and god only knows when we will use them, zek kunnen maaaanden ongebruikt staan treuren in een hoekje, wachtend op de komst van kindje Vriend, laat staan dat ze misschien nooit zullen dienen voor ONZE eigen baby), de confrontatie met het schattige adoptiemeisje van vrienden dat enerzijds zo goed voelt en anderzijds ook steekt.

Stopt die pijn ooit? Ik vrees van niet, niet zolang mijn kinderwens niet vervuld raakt.

Als jullie goed tussen de lijnen kunnen lezen, weten jullie dus al dat Vriend with extra 'benefits' kwam. Een heel pakketje en een hoop bagage dat zomaar bovenop mijn eigen problematiek is gedropt. Bij momenten is dat een heel zware last, maar ik heb gelukkig wel de overtuiging dat Vriend en ik voor elkaar gemaakt zijn. Meant to be.

Los daarvan: ik heb ondertussen al een afspraak gemaakt met een gyn van regionaal ziekenhuis om van hieruit de routine onderzoeken zoals bloedafnames en echo's te laten uitvoeren. Naar verluidt werkt het lokale hospitaal samen met CRG UZ Brussel, dus dat is alvast iets om happy over te zijn.

Even onze Timing meegeven: eind april eerste afspraak in CRG (Jette) samen met nieuwe Vriend, Vriend laten testen, begin juni al naar lokaal AZ zodat die op de hoogte zijn van onze bedoelingen en klaar staan om ons bij te staan bij eventuele behandelingen, half juni: resultaat testen en afspraak opnieuw met CRG + hopelijk vastleggen van behandeling in november.

Zo dat hebben we dan weer allemaal eens netjes opgeschreven !

En nu geduld uitoefenen maar...

Op kousenvoeten

2010-02-16T11:40:01+01:00

Mom to be komt stilletjes aan terug geschuifeld. Momenteel geen behandelingen in het vooruitzicht, geen ‘acties’ in het kader van ‘hoe vervul ik zo vlug mogelijk mijn kinderwens’.

Voor de goede vestaanders, ja ik spreek hier wel degelijk van mijn kinderwens. Niet meer van ‘onze’. De ONS as in ‘mijn man en ik’, is niet meer.

Er bestaat ondertussen wel een nieuwe ONS. Maar daar gaat het nu even niet om, de details lezen jullie misschien in een later stadium. Het gaat erom dat ik de babyplannen of althans het streven ernaar heb moeten uitstellen.

Als alles goed gaat zit ik in juni terug in het CRG en zou ik in het najaar terug de medische mallemolen induiken. Het zal dan anderhalf jaar geleden zijn dat er nog iets gebeurd is op fertiliteitgebied. Eind dit jaar zou ik liefst ook de adoptiecursus willen starten. Uiteraard onder voorbehoud van mijn huidige mantra: als alles goed gaat. And my god, I hope it does.

Tot daar weer een teken van leven. Een leven dat helemaal op zijn kop staat voor het moment, maar ik kom er wel…

Bokjes zoontje

2009-10-28T13:06:19+01:00

Verdwaald was de ooievaar,

Vond nergens zijn baan

Tom Tom Dokter deed daar gelukkig wat aan

Je was eerst ‘maar’ ukje,

Toen Bassie,welaan .

Maar nu eindelijk ter wereld:

De enige echte KAAN !

Welkom lief klein ventje,

Wat hebben je ‘oowtjes’ dat goed gedaan…

En als ze ooit zagen

(want dat komt eraan):

Tanti Momke to the rescue,

Je partner in crime..