De roze bril is ondertussen zo’n beetje een begrip geworden onder ons, mom 2 be’s, sinds ik er mee kwam aandraven.

Vorige week liep ik over van positivisme.. Ik kan niet ontkennen dat ik nog steeds hoop heb, het is wat vervelend dat ik net in de wachtweken-fase zit van deze cyclus want nu kan ik dus niets meer DOEN, de vruchtbare periode is voorbij, de nachtelijke intimiteiten mogen op een lager pitje worden geschroefd, er rest me nu alleen zo’n 14 dagen ‘uitkijken’ naar mijn maandstonden.

Dit weekend was zo geweldig geweest dat ik ook dacht dat ik de wereld aankon en dus trok ik goedgemutst naar een geboortefeestje. Het bewijst nog maar eens hoe mijn hersenen soms totaal niet werken en ik derhalve allesbehalve voorbereid was op wat de overrompeling van de eeuw door kleuters, peuters, borelingen, zwangere buiken moet geweest zijn. Allemaal mensen van onze leeftijd, zelfs nog net iets jonger, en IEDEREEN, behalve de verstokte vrijgezellen had een vervulde kinderwens. U mag dit nog eens herlezen en u afvragen of ik niet overdrijf. Het antwoord is helaas: NEEN.

1 truttebel die me anders totaal laat links liggen, maar zich in heel dat babykluwen angstvallig schuil hield in mijn buurt, probeerde een gesprek aan te knopen…

 “Oef, gelukkig ben ik daar totàààààààààààl nog niet aan toe”, terwijl ze laatdunkend naar een blèrende peuter wees . Ik had uiteraard geen zin om het achterste van mijn tong te laten zien en knikte dan maar instemmend.

“Hoe oud ben jij?”, vroeg het serpent.

“30” antwoordde ik en ik voelde de bui al hangen.

“Oh maar ik heb altijd gezegd vóór mijn dertigste ten laatste zwanger hoor. En ik heb wel nog zeeën van tijd, ik word immers pas 29 eind dit jaar !”

Wat een loeder, hoe durfde ze te doen alsof ik een bejaarde oma was met uitgedroogde eierstokken ! Ik stuurde haar een bliksemende blik toe en draaide me ostentatief om, onderwijl loeihard aan het wensen dat ze ook ooit zou ervaren hoe anderen haar bloedend moederhart vertrappelden.

“Ik ga mijn man gaan zoeken”, probeerde ze zich uit de situatie redden.

“Doe dat vooral” , zei ik vals, “Hij zal je gezelschap waarschijnlijk zeker missen”, voegde ik er cynisch aan toe.

Ik zag er ook een studiegenoot terug die al een jongetje van anderhalf en een klein meisje van een paar maanden op de arm hield..dat stak immens.

Wat leuk had moeten worden, was een echte marteling. Mijn man zag het en toen ik vroeg om naar huis te gaan, ging hij daar gelukkig vlug op in.

Nu eerst maandstonden (of niet, we duimen!), dan testen en 8 september resultaten. Daar ga ik me op vastpinnen nu…