De hele mallemolen blijft me verrassen. Na wat ik dacht een routinebloedprik te zijn deze morgen  vermoedelijk gevolgd door een echo over een paar dagen, hoorde ik vanmiddag dat ik al zou mogen Pregnyllen deze avond en dat de pick-up (PU) ingepland stond op woensdag. Ik zou echter nog moeten wachten voor het exacte uur en gedetailleerde info.

Een tweetal uurtjes later werd het bevestigd:  straks om 22u15 spuitje Pregnyl (2 poedertjes) , morgenvroeg nog een bloedprik en beginnen met Utro, en woensdag om 8u worden we in het CRG verwacht. Mijn ventje mag dan om kwart voor 9 zijn magic doen en om 10u15 is het dan eindelijk aan mij voor het aanprikken van de follikels.

Ik was wel een beetje ongerust, aangezien ik gisterenmorgen slechts 3 follikels had van 16mm en 4 van 12mm (gaan die wel groot genoeg zijn?), maar mijn lijf ligt nu eenmaal in handen van de dokters… Ik  moet hen vertrouwen!

Uiteraard ook blij, want na 12 maal Menopur spuiten heb ik het wel zo’n beetje gehad, mijn buik is compleet opgezwollen en lijkt elk moment te gaan openbarsten: for the love of God, take them out!

De spanning is moordend: hoeveel eicelletjes zullen eruit komen, hoeveel zullen er bevrucht zijn, komt er een terugplaatsing en zoja wanneer?

To be continued…

Na een lange dag wachten en zenuwen verbijten, kon ik niet vlug genoeg naar het UZ Brussel hollen. Na extra Menopur gehaald te hebben was ik enigszins kalm. Ik ging nog rustig even ontspannen in de cafetaria met een tijdschrift.

Een half uur eerder dan de geplande afspraak stond ik op het quasi verlaten CRG. Er kwam een knappe jongeman uit het echolokaal- het was het groentje onder de gyns- die me onmiddellijk binnenriep. De bloedprik zou ik een verdieping lager moeten halen deelde hij me mee.

Hij opperde dat ik hem wellicht nog nooit gezien had, maar ik herkende hem helaas wel van het HSG en zei dat ook meteen. ‘Ja ik ben altijd de pigeon hè’ gaf hij schuldbewust toe, ‘dat is een pijnlijk onderzoek voor vrouwen’. Het was ontwapenend eigenlijk hoe hij zich gedroeg, de ongedwongen sfeer deed me echt helemaal op mijn gemak voelen., Voor het eerst sinds lang kreeg ik een deftige , uitgebreide uitleg. Iemand die de tijd nam, ik viel bijna van de ligstoel !

Het baarmoederslijmvlies zag er heel mooi uit: 3 lijntjes dat zagen ze niet zo vaak en 7,1 mm das perfect.. Daarna ging hij over naar de linkereierstok waar 2 (van de oorspronkelijk 3) follikels waren gegroeid. 9,2 en 10,1 mm maten ze. ‘Vanaf 10 mm zijn de follikels vertrokken’, vertelde de gynaecoloog, ‘dan weten we dat we ze mits verdere stimulatie kunnen doen groeien en behouden’.

Aan de rechterkant was het meer zoeken eer de eierstok zich liet zien, die zat meer binnenwaarts en hij moest op mijn buik duwen om deze in beeld te krijgen. En toen zag ik het zelf meteen: er waren heel wat stevige bolletjes te zien. 5 (van de oorspronkelijke 6) om precies te zijn. 2 van 12, eentje van 11, eentje van 10 en nog een laatste waarvan ik de afmetingen ondertussen al vergeten ben.

In elk geval ik was meteen aan het zweven. Mijn dag kon gewoon niet meer stuk. De potjes hadden het goed gedaan, ik was zo fier!

Benieuwd wanneer ik terug op echo mag, ik hoop binnenkort want uiteraard blijft het afwachten of de potjes volwaardige follikels worden (vanaf dan zal ik ze ‘meisjes’ noemen in navolging van mijn vriendinnetje). Het leven is weer even mooi en de roze bril staat voorlopig op mijn neus!

Update: Ik moet gewoon blijven doorspuiten van DPM en dan zonagmorgen terug op echo!

Even een verslagje van de echo deze morgen.

Bij de bloedprik was de verpleegkundige heel vriendelijk en vroeg ze naar het effect van suprefact. Leuk gesprekje was dat. Het was zij die na mijn rampecho van vorige keer (2 follikels) een beetje bitsig deed, maar dat was vast niet meer geweest dan een terechte reactie op mijn onbeleefde uitval.

In het echolokaal zag ik meteen dat het een nieuweling was. Duidelijk van Spaanse origine en enkel het Frans machtig, dat begon al goed…  Verwoed begon de persoon te meten en te doen, te zuchten, opnieuw te meten, herbeginnen..Het leek wel eeuwen te duren. Ondertussen werd de echostaaf heel onzacht overal tegengeknald en ik antwoordde dan ook dat het pijn deed toen ernaar werd gevraagd.

Het baarmoederslijmvlies was 1,1 mm. De echografist  telde binnensmonds terwijl deze voor zichzelf de zwarte bolletjes op het scherm aanwees (8). Toen werd overgegaan naar de ander eierstok die eerst onvindbaar was : opnieuw een getrek en een gesleur..mijn ingewanden zaten in de weg blijkbaar. Ook aan die kant werden  mompelend zwarte blaasjes geteld (6).

Ok perfect, geen cystes alles ligt plat, dus de Suprefact doet goed zijn werk, was de boodschap.

Jamaar wacht eens: heb ik dan niets van follikeltjes?

Neen helemaal niets, alles ligt stil.

 Ik herhaalde tot 3 maal toe: Echt geen enkele?

Neen hoor, en zo moet het zijn, je mag geen follikels hebben nu. Je zal vast mogen starten met Menopur.

De communicatie liep al zo niet zo vlot, ik wou eigenlijk vragen wat dat tellen dan was geweest, maar de moed ontbrak me. Ik weet niet meer wat ik gezien heb eerlijk gezegd, het leken kleine bolletjes een soortement van wratjes en ze waren donker op het scherm. Wat een zonde dat ik niet nog meer heb doorgevraagd, maar het was ook zo verwarrend. Het zullen geen follikels geweest zijn denk ik nu, anders was dat toch wel gezegd geweest en het kan ook helemaal niet met mijn diagnose van ‘lage eicelreserves’.

Het stemt me ook een beetje verdrietig als er dan helemaal geen enkel follikeltje was, want dat wil zeggen dat ik uit het niets dus eicellen moet aanmaken.. In dat geval lijkt het me echt een mirakel om hoegenaamd tot 3 te komen.

Zucht, het gaat zo stressen zijn ALS ik mag starten met Menopur . Bij de volgende (voor mij cruciale) echo ga ik gewoon sterven van de spanning.

Update: net DPM aan de lijn gehad. MORGEN (ja inderdaad, niet vandaag dus) mag ik starten met Menopur. Maandag echo en bloedprik. Het getel sloeg blijkbaar dus toch op mini follikeltjes, maar DPM wou daar niet al te erg op ingaan omdat dat blijkbaar niet belangrijk was, maar wel het feit dat er geen cystes waren.

Onze tweede IUI is een feit. Ik moest nog eenmaal terugkomen voor een bloedprik op dag 12, nadat ik op dag 11 maar een folikkel had van 16 mm en dit keer in totaal op 2 dagen tijd 5 keer gestoken werd (inclusief losweg door een ader in mijn HAND, auch!) eer er bloed gevonden werd. Ik kreeg echter groen licht om de pregnylspuit te (laten) zetten, dus uiteindelijk was het de vervelende bloedafnames  waard geweest. Gisteren om 11u werden we verwacht op het CRG.

Bij deze poging was het fijn dat mijn man kon meekomen. Ook al is het niet leuk om vroeg te moeten opstaan als je met verlof bent, dit alles ‘samen’ beleven geeft me het gevoel enorm gesteund te zijn.

Het was eerst even nagelbijtend afwachten, want er was aanvankelijk bijna  iets mis gegaan bij de afdeling andrologie, maar de laborante kon ons geruststellen dat alles door kon gaan zoals gepland.We hadden geluk dat de inseminatie door onze counsellor gebeurde. Ze was warm en optimistisch en ondertussen bracht ze het zaadstaal in zonder dat ik het voelde. Professionaliteit en haar hart op de juiste plaats, voor mij blijft ze echt een toppertje.

Zoals altijd vlak na een IUI ben ik behoorlijk hoopvol, al zal dat gevoel naarmate de wachtweken vorderen ongetwijfeld afnemen. Over exact 14 dagen ken ik het resultaat, nu geniet ik nog even stiekem van een roze bril.

Net iets te laat wegens file arriveerden we deze morgen op +2 van het UZ Brussel. Mijn man begaf zich onmiddellijk naar de afdeling andrologie om zijn zaad te doneren. Luttele minuten later kwam hij alweer terug aangelopen met een trotse blik op zijn gezicht: piece of cake zei hij fier.

De verpleegkundige deelde 2 uur later mee dat het inderdaad een geschikt zaadstaal was, zeer beweeglijk en echt goed,veel meer dan nodig voor een succesvolle inseminatie.

Ik was bang voor alweer een probleem met de katheter en legde haar dan ook kort mijn wedervaren uit bij het HSG. De counsellor stelde vast en beaamde dat ik een smalle baarmoederhals had, maar ze vroeg me om te hoesten en toen ging het plots wel. Een grote opluchting. Het voelde wel even vreemd toen ze het sperma opspoot, maar ik was vooral blij dat het allemaal vlot was gegaan. Nog voor ze de kamer uitliep wenste de verpleegster me succes en zei nog dat ik veel kans maakte. Ik trok een beetje een vreemd gezicht waarna ze eraan toevoegde: maar ja de natuur hè… Inderdaad ja, dat vat het mooi samen!

10 minuutjes later, waarbij ik tijdens de noodzakelijke rustpauze eventjes over mijn onderbuik wreef en zacht ‘goed zwemmen, hoor’ fluisterde, was het allemaal achter de rug.

Ik had uiteraard weer geluk dat mijn supportersclub tijd voor me had gemaakt om nog even bij te kletsen en na een warme chocolademelk, ging ik dan ook goedgemutst terug naar het werk.

 Zoals ik al aangaf: ik ben vrij hoopvol. Ik hoop dat ik positief en kalm kan blijven, ergens is de gedachte dat het nog 2 weken zal duren eer ik meer weet ook geruststellend. Ik hoef me geen zorgen te maken nu en ik kan gewoon genieten van het feit dat de eerste IUI vlekkeloos is verlopen.

Ongetwijfeld zal ik mezelf voorbereiden op ene eventuele teleurstelling zodra het einde van de wachtweken nadert. Maar ondertussen ga ik gewoon lekker mijn roze bril opzetten.

Zondagmorgen was het zover. Ik trok samen met mijn man naar het CRG. Hoewel de afspraak voor de echografie pas om 8u15 was ingepland, waren we er toch al om 7u30, want eerst moest ik de bloedprik ondergaan op +1. Dat was niet nodig geweest. Blijkbaar is dit sinds 1 november veranderd en kunnen zowel de bloedprik als de echo voortaan ook in het weekend samen worden gedaan.

Er werd niet getreuzeld en bijna perfect op tijd mocht ik op consult. De follikelmeting was zeer interessant: ik had 1 grote van 19 mm langs de linkerkant en nog een kleintje van 5,4. Rechts was er helemaal niets. De dame zei dat ik wellicht zou pregnyl mogen spuiten die avond, mits ook de hormonen ok waren.

Later die dag werd dit bevestigd: ’s avonds de ‘pikuur’ en daaropvolgend dinsdagvoormiddag op 04/11 IUI. Ik moest nog eens terugbellen achteraf omdat ik zekerheid wou over het tijdstip van de spuit, maar ook hier werd ik gerustgesteld dat het inderdaad 22u moest zijn.

Ik ben –licht uitgedrukt- geen heldin met naalden en dus zouden de honneurs worden waargenomen door mijn beminnelijke echtenoot. Die zag er geen graten in en begon zonder dralen aan de prik. Toen ik nog een druppeltje zag in het buisje maande ik hem aan: ‘nog’. Helaas interpreteerde hij dat als DIEPER waarna hij de spuit verder doorstak tot helemaal op het einde en dat was toch even pijnlijk.

Ik heb overigens een kleine ronde vlek ter grootte van een stuk van 2 euro op mijn buik nu die geïrriteerd aanvoelt..

Maar dat alles valt uiteraard in het niets bij ons grote doel! Het was dus uitkijken naar de inseminatie…

Ik was bewust niet gaan neuzen op fora of chats om te achterhalen wat me te wachten stond. Vaag herinnerde ik me nog dat ik eens gelezen had dat het geen walk in the park was, maar ik wilde mezelf niet onnodig doen piekeren. Tot gisteren ging ik er dan ook vrij onbevangen mee om. Bij het ontwaken echter voelde ik het kriebelen. Ik werd zenuwachtig en  in de eerste plaats voor het resultaat. De pillen die ik moest innemen vielen me zwaar, het leek alsof mijn maag heel erg protesteerde tegen al die medicijnen. Zachtjesaan begon het me te dagen dat zo’n baarmoederfoto helemaal niet vergelijkbaar zou zijn met een echo.

Dat laatste was het understatement van de eeuw.

Exact op het afgesproken tijdstip werd ik door een verpleegkundige gesommeerd om alles vanaf de middel uit te doen. Eens binnen kwam een jonge Dr. naar me toe die me uitlegde wat er ging gebeuren: eerst een speculum, dan ontsmetten, dan inbrengen van een soepele katheter, waarna ze de contravloeistof zouden inspuiten om de doorgankelijkheid te testen.

Al van bij het steken van het speculum was het sukkelen. Herhaaldelijk kreeg ik de boodschap te hoesten en te ontspannen, wat ik zonder aarzelen deed. Zo’n 'eendenbek' heeft me nog nooit afgeschrikt en ik had er dan ook vertrouwen in dat het goed zou komen. De Dr. bleef echter wringen en gaf als reden op dat ik een kleine cervix (baarmoederhals) had.

Uiteindelijk zat het ding op zijn plaats en kon hij overgaan tot het ontsmetten. Dat voelde niet zo prettig. Toen haalde hij een kathetertje boven, hij peuterde een hele tijd, maar kwam tot de conclusie dat het niet zou gaan. “Voelde je  dit erg”, vroeg hij belangstellend, maar gelukkig kon ik hem gerust stellen. “Ik zal een iets stevigere katheter moeten gebruiken”, vervolgde hij en toonde me inderdaad dat het nieuwe exemplaar een steviger tuitje had. Hij deed heel erg zijn best om deze erin te krijgen en ik bleef er ontspannen bij, want wellicht zou het zo gepiept zijn. Dat was buiten mijn te kleine baarmoederhals gerekend natuurlijk, want blijkbaar zat die zo strak en nauw dat ook deze poging op niets uitliep. “Kijk, zie je dit? Het is helemaal gebogen” en ik zag dat het voorstuk inderdaad de koppige weerstand van mijn uterus niet had overleefd.

Hij zuchtte en ik besefte dat er iets heel onaangenaams stond te gebeuren. Ja dan moet ik de grote gebruiken.

Hij greep in de onderste lade en haalde er iets uit wat ik alleen maar kan beschrijven als een enorm groot stalen marteltuig.  Ik dacht 1 picoseconde dat dit een (ziekelijke) grap was. Het was in niets vergelijkbaar met de vriendelijk ogende katheters die ik eerder had moeten ondergaan. Ik zag de enorme stalen pin op me afkomen en was daar zo door geschokt, dat ik niet merkte dat hij nog iets anders in zijn hand had. “Ik moet eerst even een klem plaatsen” zei hij, “als je heel hard hoest op mijn commando zal je dat het minst voelen”. Ik hoestte de longen uit mijn lijf en inderdaad in dat ene moment viel het mee, maar onmiddellijk daarop trok een kramp door mijn lijf alsof iets mijn baarmoeder uit mijn lichaam wilde sleuen. “Jamaar, dàt voel ik hard hoor”, zei ik ontstemd en legde mijn hand op mijn buik om de druk te verlichten. “Haal je hand weg beval”, de Dr. en zo geschiedde.

Het ging plots heel vlug: de stalen minidrilboor (daar vond ik het toch op lijken) werd vlug ingebracht en zonder verwittiging spoot hij tegelijkertijd de contravloeistof in mijn baarmoeder.

Nog nooit had ik zoiets gevoeld: een heel scherpe, ondraaglijke acute pijn. Was het het instrument, was het de vloeistof? Ik denk dat het een combinatie van beiden was. Een luide AUW ontsnapte mijn lippen want dit kon ik niet lang ondergaan. Mijn gezicht moet boekdelen gesproken hebben, de Dr. en de radioloog zeiden kordaat tegen elkaar dat het vlug moest gaan , er volgden in ijltempo een paar ‘OK’s en “Ja nu”.

Ik moet aan het wriemelen geweest zijn, want er werd me aangemaand stil te liggen. Uiteindelijk in dat kleine moment georganiseerde chaos waarin zij heel geconcentreerd werkten en ik zowat aan het sterven was, slaagden ze in hun missie. De hele santenboetiek instrumenten kon niet snel genoeg uit mij gehaald worden en de Dr. deed dat dan ook onmiddellijk. Hij en de radioloog keken als 2 beteuterde schooljongetjes naar mijn van pijn verwrongen gezicht. “De foto is goed,hoor. Ik zal het je dadelijk tonen, zei de Dr schuldbewust.

“Gaat het wel?”, vroeg de radioloog, bezorgd, “blijf anders nog even liggen”. Maar ik wou natuurlijk het eindresultaat zien, dus voorzichtig veerde ik recht.

“Dit is je baarmoeder en dit zijn je eileiders, langs beide kanten doorgankelijk”. Het was best wel mooi die foto, vond ik. Ik zag fijne lijntjes die naar onder toe een boogje maakten eindigend  in zwierige“frutseltjes”

Je lijden was toch niet voor niets hè, beurde de Dr. me op, je hebt goed nieuws gekregen.

Uiteraard kon ik dat alleen maar beamen. Na me opgefrist te hebben met een washandje, zag ik meteen dat het maandverband dat ik ook had meegekregen nodig zou zijn.

Het was heel erg balen dat ik totaal onvoorbereid was op deze marteling en dat mijn man wegens een belangrijke afspraak geen steun kon bieden.

Maar er was mijn number one vriendin die in de bres voor me sprong: 1 telefoontje later maakte ze zich direct vrij. Een ongelooflijk deugddoende knuffel en fijne babbel later, was ik de pijn omzeggens vergeten. Ik kan haar niet genoeg bedanken, ik hoop dat ze weet wat het betekent voor mij om zoveel steun en warmte te krijgen.

Minder leuk was dat ik na de gezellige koffiebreak moest gaan werken.

Toen ik op kantoor even naar het toilet ging, belde ik direct naar het CRG. Ik was heel erg aan het bloeden namelijk en ik verloor zelfs een gelatineachtige bloedklonter ter grootte van een flesstopsel. Daar zeiden ze af te wachten omdat de Dr. met het klemmetje vermoedelijk een ader geraakt had. Ik heb ook heel de dag pijn gehad. Er is ondertussen 24 uur over gegaan en ik bloed nu nog lichtjes, de pijn is veel minder maar op de achtergrond voel ik het toch nog. Ik ga me geen zorgen proberen maken, maar als dit nog verder duurt, neem ik toch weer contact op met een verpleegkundige.

Het is een opluchting om te weten dat ik weet dat mijn eileiders niet verstopt zitten, maar ik heb toch nog gemengde gevoelens over de hele ervaring. Het spreekt voor zich dat je beter af bent om geen 3 IUI-pogingen te ‘verspillen’ om dan na een HSG te horen dat je er eigenlijk niet voor in aanmerking komt.

Maar het kan verdomd pijnlijk zijn en het doet me allerminst uitkijken naar een inseminatie. Immers, als daar ook een klem en mini-drilboor nodig voor is, dan weet ik nu al dat ik elke keer zal moeten lijden. En ik die dacht dat het nu we van de SEX FOR LIFE-stress af waren, allemaal wel zou loslopen…

Ik ga zeker dubbel hard proberen te genieten van dit maandje rust! Om dan goed uitgerust en gewapend aan de strijd te beginnen, zodat plan ZWANGER WORDEN in actie kan worden omgezet.

Voor de eerste maal naar het CRG zonder zenuwen. Dit ging immers om een afspraak waar vooral informatie zou worden gegeven over de voorgestelde behandeling (IUI).

We troffen het met een ervaren dame die de ideale combinatie vormde van luisterbereidheid, meeleven en een hoog ‘niet rond de pot draaien gehalte’. Antwoorden die to the point waren, absolute eerlijkheid en toch ook een zachte blik in de ogen die me een warm gevoel van vertrouwen en steun gaf.

De uitleg van de behandeling was helder en duidelijk. Mijn bijkomende vragen werden vlot beantwoord.

Zelfs op mijn opmerking over de noodzaak van een HSG en de onverwachte vraag van de Dr. rond "vele"  relaties, ging ze dieper in. Ze legde ze uit dat de fertiliteitstarts een HSG in principe pas voorstelt nà 3 vruchteloze inseminaties, tenzij er een mogelijkheid is op infectie van de eileiders en statistisch gezien wordt de kans uiteraard groter naargelang het aantal partners groeit. Echter het aantal dat zij als normaal (en dus niet VEEL) bestempelde lag gelijk met mijn persoonlijke ‘score’. Toch leek het haar beter geen 3 maanden te verspillen om dan nadien als er dan toch een HSG werd genomen, misschien te moeten constateren dat IUI geen zwangerschap zou kunnen opleveren. Uiteindelijk lopen sommige vrouwen infecties op bij hun eerste en enige partner ook, “een penis is niet steriel hoorl” zei ze en dat ontlokte ons beiden een glimlach. Ze gaf bovendien grif toe dat de Dr. deze delicate kwestie wat tactvoller had kunnen aanbrengen.

Toen de counsellor vroeg wanneer mijn HSG gepland stond en ze keek naar mijn gemiddelde cycluslengte, stelde ze vast dat deze niet zou kunnen doorgaan omdat dit zou samenvallen met mijn menstruatie. Dat was zeer onaangenaam nieuws, want toen ze radiologie belde, bleek er voor de daaropvolgende week geen enkele afspraak meer vrij te zijn.

Enige optie was dus om het via het ziekenhuis in onze regio te proberen en mijn ‘lokale’ gynaecoloog. Het probleem was echter dat mijn normale gyn zelf een behandeling had voorgesteld en vruchtbaarheidstesten en ik nog niet verteld had dat ik rechtsreeks naar het CRG gestapt was. Daar liep ik dus enorm over te stressen tot gisteren kort na de middag een primeur plaatsvond: ik begon te bloeden. Mijn eerste cyclus die maar 25 dagen lang was, want voorheen had ik slechts eenmaal in een jaar tijd eentje van 26 gehad.

Ik was echt blij, zelf geen steekje van teleurstelling dat ik niet zwanger was (heel vreemd want mijn man noemde het een geluk bij een ongeluk).

Dus mijn HSG gaat door zoals oorspronkelijk gepland: woensdag 1 oktober. Ik heb het niet helemaal uitgezocht, maar ik vermoed dat het doorspuiten van de eileiders met contravloeistof geen gunstig effect zal hebben op onze conceptiekansen deze maand. Ik denk dat we de hele sex for life-procedure dus maar eens een keertje overslaan. Spontaan kunnen vrijen: het lijkt een eeuwigheid geleden..

Alles staat stil. Ik zit in de wachtweken en ik heb een ernstig vermoeden dat mijn regels op komst zijn. De weegschaal klimt immers de laatste dagen gestaag omhoog.. Ik voel ook lichte krampen op de achtergrond die typerend zijn.

Mijn leven is druk nu:  elke avond heb ik wel een verplichting of afspraak. Alles raast in een rotvaart voorbij, behalve het babygedoe. Dat beweegt niet, is het bevroren punt in de mallemolen waar ik volledig in opga. Maar het is niet meer het spilpunt van alles.

De afgelopen tijd was ik er minder mee bezig. Bewust ook. Even valt de behoefte om verteerd te worden door onze kinderwens weg.

Sommige momenten echter, zoals nu, betrap ik mezelf erop dat het niet allemaal pais en vree is in mijn onderbewustzijn: "Gaan de Russen komen?

Heel even voel ik dan een opstoot van zenuwen en ongeduld, want een lange cyclus laat slechts een test toe op 1 oktober. Nog een hele week, terwijl de eerst mogelijke NOD deze week al verstrijkt (20/09 in een vroege cyclus). Zucht. Helemaal vrij van babystress ben ik dus niet.

Het feit dat ik een HSG moet ondergaan vóór de mogelijke opstart van IUI, heeft roet in het eten gegooid. Toch heb ik het vrij vlug aanvaard eigenlijk, dat mijn ‘planning’ in de war werd gebracht.  Wat moet ik ook anders? Heeft het zin om mezelf tot begin november gek te maken, want eerder kan een inseminatie niet plaatsvinden…

Dus ik berust en ik probeer tot rust te komen wat het ‘zwanger raken’ betreft.

Het zou me echter niet verbazen als hier binnen enkele dagen de rode vlag uithangt.

Nu ja dan kan mijn HSG tenminste op de geplande datum (01/10) doorgaan... Immers, als mijn menstruatie wat langer uitblijft, zal ik hemel en aarde moeten bewegen om de baarmoederfoto een week te verplaatsen of ik verlies al voor de tweede keer een kostbare maand tijd. Dergelijk uitstel zou me heel erg tegen de borst stuiten, maar alweer probeer ik me daar op voorhand zo min mogelijk (nodeloos) druk in te maken.

Morgen ons eerste gesprek met de counsellor. Mijn vragenlijstje is vrij kort, maar ik ga echt met de gedachte dat IUI kan, dus over andere behandelingen (waar ik vooral in eerste instantie vragen over had) ga ik niet proberen uit te weiden.

To be continued.