Gisteren was een belangrijke dag. De dag van de resultaten. Ik probeerde elke gedachte zoveel mogelijk af te blokken en een vriendin slaagde erin mij dusdanig af te leiden, dat de grootste spanning pas gisteren in de wachtzaal tot stand kwam. Een twintigtal minuutjes later dan gepland, riep onze Dr. mijn naam af. Hij begon onmiddellijk met een evaluatie van de echo die een ‘perfect’ beeld gaf en voegde eraan toe dat de hormonenhuishouding ook in orde was. Hij vroeg of ik mijn bloedgroep kende en toen ik deze correct benoemde, benadrukte hij dat dit heel uitzonderlijk voorkomt. Ik wist wel al dat mijn bloedgroep eerder voorkomt in Azië en dit in het Westen inderdaad minder vaak het geval was, maar niet dat deze demate zeldzaam was. De toxoplasmose was helemaal ok, een opsteker dus - voor zover ik ooit zwanger wordt, that is -. Rauwe ongewassen groentjes, charcuterie, steak saignant: geen probleem voor mij, ik mag het allemaal eten! Toen ging de gynaecoloog over naar mijn man. Hij vroeg zijn geboortedatum en naam en fronste bij het consulteren van de gegevens meteen de wenkbrauwen. Mijn hart sloeg meteen een paar tellen over en ik zag mijn man met zijn ogen seinen van zie je wel. De dokter moet de stijgende nervositeit gevoeld hebben, want hij bekeek ons ernstig en zei toen: “Het zaadstaal is goed”. Ik geloofde mijn oren niet en dacht dat er nog een ‘maar’ ging komen. We hadden het verlossende antwoord echter reeds gekregen: mijn man bleek zelfs superzaad te hebben, meer dan 20 keer dan wat vereist was. “U zou een perfecte donor kunnen zijn”, besloot de gynaecoloog. Ik sputterde onmiddellijk tegen, waarna hij zich herpakte en glimlachte ‘maar uiteraard gaan we eerst voor mevrouw zorgen’. Hij adviseerde ons om te starten met inseminatie (IUI) en ik was al helemaal blij dat we dus echt nog in september van start zouden kunnen gaan…Tot hij plots een heel vreemde vraag stelde : of ik al veel ‘relaties’ gehad had. Ik wist niet direct goed wat te antwoorden en hij deed er zelf noga lacherig over. Mijn man amuseerde zich ook kostelijk omdat ik dat een vervelende vraag vond en als 2 schooljongens grapten ze samen dat ‘veel’ meer dan 100 was. Ik weet dat een HSG behoort tot de normale procedures van het CRG, dus ik begrijp niet waarom er plots zo’n bizarre reden moest gezocht worden om een HSG aan te bevelen. In ieder geval was ik er niet mee opgezet en keek ik mijn man nogal gepikeerd aan omdat die duidelijk plezier had in de situatie. Achteraf kwam dan nogmaals de vraag of we wel vrijden om de 2 dagen tijdens de vruchtbare periode en ik kon het niet laten daarop een pikant antwoord te geven, wat de Dr.. even leek van zijn stuk te brengen. Ik dacht bij mezelf: net goed, als je zo graag indiscreet bent, dan krijg je een eerlijk onverbloemd antwoord. Misschien was het omdat ik zo gespannen was, maar de humor die ik de vorige keer zo op prijs stelde, kon ik nu toch net wat minder appreciëren. Mijn man echter had zich op de eerste afspraak geërgerd omdat hij toen de indruk had dat HIJ onder vuur lag. Nu had ik eerder dat gevoel (volgens mijn schatje onterecht). Ik blijf de fertiliteitsarts wel vertrouwen en ik twijfel zeker niet aan zijn professionaliteit. Alleen hoop ik dat ie volgende keer niet meer zo pijnlijk op mijn (lange) teentjes trapt. Misschien ligt het gewoon te gevoelig, wie weet. Ik heb namelijk onderrtussen vastgesteld dat op de website van het CRG standaard verwezen wordt naar soa’s als mogelijke oorzaak van endometriose en verkleving van de eileiders. Uiteraard zijn we heel gelukkig met het goede nieuws, maar… het eerste euforiegevoel is al wat weggeëbd en dan besef ik dat ik nog steeds geen zekerheid heb. Eerst nog dat HSG. Dat ervoor zorgt dat deze EN volgende maand verloren zijn (deze cyclus MOEST het nog deze week gebeuren en er was niets meer vrij) en in de maand van het onderzoek zelf starten ze niet met IUI. Het zal dus pas begin november zijn –hout vasthouden- dat we eindelijk dat fameuze medische duwtje in de rug gaan krijgen. Ondertussen probeer ik me uiteraard geen zorgen te maken over het resultaat van de baarmoederfoto. Soms lijkt het wel alsof we voor elke 3 stappen vooruit opnieuw een pas achteruit moeten zetten. En steeds weer komen er hindernissen op onze weg. Alweer moeten we wachten. Ik had mijn droom om vóór mijn dertigste zwanger te zijn al bijgesteld naar OP mijn dertigste, maar ondertussen zie ik ook die kans steeds meer slinken… Als alles zo ‘normaal’ is aan ons als koppel, waarom blijft onze kinderwens dan onbeantwoord? Waarom kan het niet gewoon eenvoudig zijn: je grote liefde vinden, trouwen en een kindje kopen…En waarom kan ik niet gewoon blij blijven met de mededeling dat we natuurlijk zwanger zouden kunnen worden? Is het verknipt om niet helemaal weigerachtig te staan tegen een HSG dat zegt dat er een verkleving is? Een verkleving die ze dan met succes kunnen wegnemen? Ik dacht dat de resultaten alleszeggend zouden zijn, dat ik nadien eindelijk vrij van zorgen zou zijn, echter ik lijk alleen maar meer te twijfelen. De nood aan een helder rustig hoofd is echter hoog, want ik wil deze cyclus absoluut benutten om toch nog zonder kunstmatige ingrepen zwanger te raken. Immers, als er iets is wat ik uit de resultaten kan concluderen, dan is het dat die mogelijkheid NIET uitgesloten is. Het zou fijn zijn als de hoop weer kan opflakkeren ipv de twijfel te laten zegevieren.
|
balen (8) 
Commentaires (2)
