Mijn lichaam geeft aan dat het zich niet helemaal lekker voelt: al voor de 2^e keer deze week ben ik geplaagd door koortsblaasjes… Het is vreemd hoe een mentale klap een fysieke impact kan hebben. Het is algemeen geweten dat stress zich kan vertalen in aandoeningen waar je het weekst aan bent. Bij mij zijn dat infecties van de urinewegen en inderdaad: koortsblaasjes. Van het eerste ben ik gelukkig gespaard gebleven. Ik weet niet of het een wetenschappelijk bewezen feit  is, maar ik heb me altijd laten vertellen dat een aanval van herpes je behoedt voor een echte ziekte: zo’n bouton de fièvre  zou   iets dat broeit, veruitwendigen, maar geef tegelijkertijd ook aan dat je lijf ertegen vecht.  Alleszins, voor mij is het wel degelijk een signaal dat de slag hard aangekomen is, maar dat de verwerking bezig is.

Los daarvan, moet het gezegd: Momke voelt zich best ok. Ik durf te hopen dat ik niet in een ontkenningsfase zit, want dan ben ik mezelf momenteel voor het lapje aan het houden, but all and all: ik kan er mee om. Dat ligt wellicht aan het feit dat ik mijn verhaal kwijt kan. Op mijn blog, op het forum, bij mijn vriendinnen die bij wijze van spreken 24u op 24u klaarstaan om me te steunen. Gisteren maakte ik mijn eerste ‘ik heb weinig eicellen’-grapjes zelfs. Humor helpt. Zelfrelativering des te meer. Het waren misschien flauwe mopjes, maar ik ga het hier toch netjes optekenen (voor het onbestaande nageslacht *hilariteit alom*, maar vooral voor mezelf) en voor de muggeziftertjes, ja ik heb het wat uitgebreid, kwestie dat het kan dienen voor mijn stand-up comedian optreden :

Er waren eens 3 eicellen.

Vraagt de ene:” Zeg, weet jij waar we zijn?”

Waarop de andere: “Tja, we zijn met 3, dus al zeker niet in de buik van Momke”

Dus conclusie:  ja het gaat al beter. Gisteren met mijn mannetje naar het CRG: ik voor bloedprik dag 3 en hij voor de HIV-testen en dergelijke.

Nog net op tijd heb ik de ziekenhuisapotheek kunnen leegplunderen voor mijn ICSI-pakket. Lang verhaal waarom ‘net op tijd’, maar het kwam er op neer dat 1) het verkeer ontzettend traag ging en mijn ventje 10 minuten te laat was al 2) een oude dominante muts van een vent die toen ik onzeker de lift uitstapte (ik was gedesoriënteerd) met mij persé het hele ziekenhuis wou aflopen omdat HIJ me de weg wel zou wijzen.  (achteraf bleek dus dat ik wel degelijk op de juiste verdieping zat). En ik alsmaar tegensputteren: Maar ik denk toch echt dat het de andere kant is, hoor mijnheer  en ik heb zo’n haast. Uiteindelijk dwong hij me om in de centrale inkomhal aan de ontvangstbalie te gaan vragen waar de apotheek zich juist bevond, want blijkbaar liet zijn geheugen hem in de steek: “27 jaar geleden was dat nochtans hier ‘ergens’ hoor”. .

AARGGGHHH  !!! De woorden ‘wanker ‘ en ‘alzheimer’ schoten door mijn hoofd maar ik kon me nog net inhouden. Hij had zijn rug nog niet gekeerd of ik liep stampvoetend de andere richting uit, zonder uiteraard te gaan vragen waar het was. Komt hij toch niet opnieuw vanachter een muurtje gestoven: “Ben je’t gaan vragen ? “ vroeg hij dictatoriaal. Waarop ik:  ‘Mijnheer, bedankt voor de moeite maar ik heb geen 27 jaar tijd om aan mijn medicatie te geraken, als u mij nu wil excuseren..”

Maar dus, ondertussen heb ik de poedertjes en flesjes allemaal eens grondig bekeken en heb ik zin om eraan te beginnen.  Het heeft geen zin om blijven te hangen in die negatieve spiraal van mogelijke rampscenario’s dat ik misschien toch nooit meer dan 2 follikels kan kweken en er misschien wel al een punt achter onze mmm wordt gezet in juni.  Dat   zit uiteraard wel in mijn achterhoofd, maar ik hou het daar voorlopig veilig weggeborgen, want  het mag mijn houding voor de komende maanden niet bepalen.

Mijn doel is 3 follikels maken,  een PU meemaken en een TP en als het dan toch echt helemaal meezit:  eicellen van redelijke kwaliteit. Basically dus een -voor mij- volwaardige ICSI die mijn kans voor toekomstige pogingen niet keldert. Ik hoop echt dat dit alles kan en dat ik hiermee niet te gulzig ben qua porties geluk. Verdere verwachtingen naar superembryo’s, eskimootjes (cryo’s) of laat staan een zwangerschap heb ik immers niet.  

Mocht er een of andere God zijn waaraan ik offers moet brengen, alle tips zijn welkom..Alle kaarsjes, alle duimpjes, heck alle andere ledematen die u even kan missen worden ten zeerste geapprecieerd.