04/05/2010

Vriend voor de 1e keer naar fertiliteitscentrum

Vriend gaat voor de eerste keer naar het fertiliteitscentrum mee. 

Onderweg maken we eerst nog geweldige ruzie over zijn EX.

File op de snelweg en fighting, de ideale combinatie om stevig opgefokt bij de gynaecoloog aan te komen.

De consultatie bij de fertilieitsarts is een verschrikking van de bovenste plank. Er worden indringende vragen gesteld, op het randje af van ‘ongepast’. Alsof ik mijn keuze moet verantwoorden, alsof wij als koppel in vraag worden gesteld. En misschien is het ergens begrijpelijk dat ze willen testen hoe zeker we zijn, maar ik heb het gevoel dat de dokter vooral begint te steigeren als hij verneemt dat Vriend net papa is geworden. Oeps, dat hebben ze hier nog niet meegemaakt dat er zo’n jonge baby in het spel is. En plots wordt er niet meer gesproken over het vastleggen van een datum voor de behandeling. Wel krijgen we de ‘stille wenk’ om bij de psycholoog te gaan, een advies waarvan ik vind dat ze het aan ieder koppel zouden moeten geven dat behandelingen plant, maar toch is het beledigend dat ik het nu krijg terwijl ik het in mijn vorige relatie veel harder nodig had.

Uiteindelijk wordt ons geadviseerd een afspraak te maken na de zomer, zodat we dan de behandeling kunnen vastleggen voor het najaar. Ik ben teleurgesteld, want ik wou in juni al terug komen om dan de fameuze ‘datum’ te krijgen.

Nog later in het gesprek verklaar ik waarom we hier al zo vroeg zitten, terwijl we de behandeling pas hebben voorzien voor het najaar. Namelijk dat ik me zorgen maakte over mijn cyclussen die steeds korter worden en nu nog amper 25 dagen halen. De dokter trekt bedenkelijk zijn wenkbrauwen op en bevestigt dan mijn ergste vrees: dat kan wijzen op een vervroegde menopauze. Ik doe stoer alsof ik dat wel al lang wist, maar vanbinnen breekt de veer.

Vriend slaagt erin me te troosten, ik giechel zelfs even door mijn tranen heen en ik slaap vrij goed.

 Maar mijn stemming is ’s anderendaags  nog steeds een donderwolk. De denkmolen schiet in gang en de emoties nemen de overhand. Dingen die ik mezelf niet toestond te voelen, steken in alle hevigheid de kop op. Ik ben BOOS. Op Vriend. Het is een irreële boosheid, maar waarom moest hij zo nodig papa worden. Het maakt alles zo complex. Zal dit alles hypothekeren? Mijn kans op een eigen kindje, mijn kansen op goedkeuring voor adoptie. Ik probeer heldhaftig te zijn en niet terug te komen op onze afspraken, maar hij moet voelen hoe bang het slechte nieuws me gemaakt heeft en hoe de tijd steeds harder dringt. En toch zegt hij het niet, komt hij me zelfs niet een beetje tegemoet terwijl ik het nodig heb.

Ik word opnieuw boos: van mij wordt verwacht dat ik de regeltjes naleef en de grenzen niet overga, maar anderen (EX)  die mogen er wel over lopen. Steeds weer opnieuw. Terwijl ik dit helemaal niet in de hand heb, ik kan niets aan mijn falende lichaam veranderen, ik kan de tikkende klok niet tegenhouden. Het is niet dat ik dit allemaal bewust saboteer en hem op die probeer te manipuleren. En toch is het de brave leerling (ik dus) die haar tijd op het strafbankje moet gaan uitzitten. SO NOT FAIR!

 


86526005(2)

 


 

13:17 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : uz brussel, crg, vriend, frustratie |  Facebook |

30/03/2010

Gedropt

 

Zaterdagavond: een double date met kameraden van Vriend die hij al een tijdje niet gezien heeft.
Ik raad helaas nog voor ze haar jas uittrekt, dat ze zwanger is. Ken je dat vermoeden als er zo spanning in de lucht hangt, dat je zo'n vervelend kriebelend gevoel in je nek krijgt omdat je weet dat er iets staat te gebeuren? Het is duidelijk dat ze beiden  hard staan te popelen om het eruit te gooien… En toch blijven ze het grote moment maar uitstellen, onderwijl veelbetekende blikken naar elkaar werpend, kleine suggesties, haar hand die onbewust naar haar buik fladdert.. 

AAAARGGGH ik word er gek van. Bijna in paniek gooi ik een wanhopige blik naar Vriend. Ik lok de boodschap uit met uitlatingen à la: “ja ik begrijp dat als je bepaalde verantwoordelijkheden hebt, dat je dan niet zomaar zelfstandige kan worden hè..op sommige punten in je leven zeker niet”..HINT HINT.. Nog steeds bijten ze niet..
Vriend heeft ook iets in het snotje, want ze doen raar en het is hem opgevallen dat ZIJ in haar gezicht is verdikt, dus hij zit ook al even te denken “Auch, ik hoop dat Momke het niet door heeft en dat ik het fout interpreteer, ik hoop dat ze hier geen babynieuws gaan brengen”.
En dus ben ik ze voor, misschien ben ik dan een pretbederver, want ongetwijfeld hebben ze een heel stukje ingestudeerd dat ze bij iedereen brengen als ze de zwangerschap aankondigen. Maar echt ik kan er geen minuut langer tegen, tegen dat uitvergrote babygeluk, ik weet dat als de boodschap niet vlug komt,  ik zo opgefokt zal zijn dat ik misschien wel in huilen uitbarst..
Na al dat rond de pot gedraai zeg ik dus zelf: "Hebben jullie toevallig geen groot nieuws te vertellen of vergis ik me?"

Ik houd me heel goed, niemand die iets merkt en ik denk dat ik zelfs de voorbeeldige geïnteresseerde en bezorgde madam ben. Vriend verwondert er zich achteraf over hoe geweldig goed ik gereageerd heb. Iedereen is er net iets te gemakkelijk ingetrapt, hij inclusief.

Let wel: ik kan echt blij zijn voor anderen, maar ZELDEN voor vreemden en al helemaal niet als ze in mijn ogen nog jong zijn of pas samen of er niets voor moeten doen hebben of het een accidentje was, enz. Het voelt verschrikkelijk om voor de zoveelste keer met de neus op de feiten gedrukt te worden, om te horen dat alweer iemand anders MIJN droom beleeft.  

Vriend begrijpt niet altijd ten volle hoe diep het allemaal zit, hoe kan het ook anders, je moet het zelf beleven om het helemaal te begrijpen, right ?!

Mijn eigenste schatje gaat dus ook nog in de fout, laat zich soms meeslepen door het normale enthousiasme dat mensen hebben als er nieuw leven op komst is. Mijn liefje detecteert soms niet hoe erg ik geraakt ben, laat zich soms misleiden door het feit dat ik de laatste tijd wel vrij goed omga met de hele babyproblematiek.  

Maar het wordt me allemaal even teveel: dat onverwachte babynieuws dat me de avond ervoor overviel, Vriend die als klap op de vuurpijl staat te springen om diezelfde zwangerschap te gaan rondbazuinen aan iedereen die de 'expecting girl' in kwestie kent, het ophalen van babymeubeltjes (and god only knows when we will use them,  zek  kunnen maaaanden  ongebruikt staan treuren  in een hoekje, wachtend op de komst van kindje Vriend, laat staan dat ze misschien nooit zullen dienen voor ONZE eigen baby), de confrontatie met het schattige adoptiemeisje van vrienden dat enerzijds zo goed voelt en anderzijds ook steekt.


Stopt die pijn ooit? Ik vrees van niet, niet zolang mijn kinderwens niet vervuld raakt.

Als jullie goed tussen de lijnen kunnen lezen, weten jullie dus al dat Vriend with extra 'benefits' kwam. Een heel pakketje en een hoop bagage dat zomaar bovenop mijn eigen problematiek is gedropt. Bij momenten is dat een heel zware last, maar ik heb gelukkig wel de overtuiging dat Vriend en ik voor elkaar gemaakt zijn. Meant to be.

Los daarvan: ik heb ondertussen al een afspraak gemaakt met een gyn van regionaal ziekenhuis om van hieruit de routine onderzoeken zoals bloedafnames en echo's te laten uitvoeren. Naar verluidt werkt het lokale hospitaal samen met CRG UZ Brussel, dus dat is alvast iets om happy over te zijn.

Even onze Timing meegeven: eind april eerste afspraak in CRG  (Jette) samen met nieuwe Vriend, Vriend laten testen, begin juni al naar lokaal AZ zodat die op de hoogte zijn van onze bedoelingen en klaar staan om ons bij te staan bij eventuele behandelingen, half juni: resultaat testen  en afspraak opnieuw met CRG + hopelijk vastleggen van behandeling in november.

Zo dat hebben we dan weer allemaal eens netjes opgeschreven !  

En nu geduld uitoefenen maar...

 

 

baby15

 

13:10 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (1) | Tags : crg, az, hoop, vriend |  Facebook |

22/06/2009

Pick up and drive

De hele mallemolen blijft me verrassen. Na wat ik dacht een routinebloedprik te zijn deze morgen  vermoedelijk gevolgd door een echo over een paar dagen, hoorde ik vanmiddag dat ik al zou mogen Pregnyllen deze avond en dat de pick-up (PU) ingepland stond op woensdag. Ik zou echter nog moeten wachten voor het exacte uur en gedetailleerde info.

 

Een tweetal uurtjes later werd het bevestigd:  straks om 22u15 spuitje Pregnyl (2 poedertjes) , morgenvroeg nog een bloedprik en beginnen met Utro, en woensdag om 8u worden we in het CRG verwacht. Mijn ventje mag dan om kwart voor 9 zijn magic doen en om 10u15 is het dan eindelijk aan mij voor het aanprikken van de follikels.

 

Ik was wel een beetje ongerust, aangezien ik gisterenmorgen slechts 3 follikels had van 16mm en 4 van 12mm (gaan die wel groot genoeg zijn?), maar mijn lijf ligt nu eenmaal in handen van de dokters… Ik  moet hen vertrouwen!

 

Uiteraard ook blij, want na 12 maal Menopur spuiten heb ik het wel zo’n beetje gehad, mijn buik is compleet opgezwollen en lijkt elk moment te gaan openbarsten: for the love of God, take them out!

 

De spanning is moordend: hoeveel eicelletjes zullen eruit komen, hoeveel zullen er bevrucht zijn, komt er een terugplaatsing en zoja wanneer?

 

To be continued…

 

egg bloom

 

20:42 Écrit par Mom to be dans Baby | Lien permanent | Commentaires (3) | Tags : pu, baby, crg, uz brussel, hoop |  Facebook |